DWIE SIOSTRY…
Dawno temu, jeszcze za czasów, które dziś wspominam z lekkim smutkiem, żyły sobie dwie siostry. Starsza Waleria była kobietą niezwykłej urody, bogatą, poważaną w towarzystwie, z sukcesami, na których inni patrzyli z podziwem. Młodsza Bronka niestety, była już wtedy znana z zamiłowania do wódki i życie jej przypominało raczej powolne staczanie się po równi pochyłej niż kwitnienie młodości. O jej urodzie wtedy nie można było już nawet wspominać trzydziestodwuletnia Bronka wyglądała jak staruszka sprzed stuleci, wychudzona, z podpuchniętą, sinejącą twarzą, za którą ukryte były oczy zgaszone, włosy nie widziały mydła ani szczotki od dawna sterczały smętnie, posklejane, w każdym kierunku.
Waleria nie zasłużyła nigdy na wyrzuty sumienia zrobiła wszystko, by pomóc siostrze wydostać się z otchłani, do której zawiodło ją picie. Woziła ją do drogich klinik odwykowych w Krakowie, do znanych szeptunek na Kaszubach, próbowała każdej możliwej metody. Kupiła Bronce malutkie mieszkanie w Warszawie, jednak z rozwagą zapisała je na siebie, żeby młoda nie sprzedała wszystkiego za kilka butelek gorzałki. Lecz po pół roku w tej kawalerce został tylko brudny materac, na którym Bronka konała, gdy Waleria przyszła się z nią pożegnać odjeżdżała bowiem na stałe do Francji.
Bronka nie miała już nawet siły mówić ledwo podniosła opuchnięte powieki i zobaczyła zamglony zarys siostry na tle brudnego okna. Wokół walały się puste butelki, podzielone przez lokalnych pijaków z podwórka. Waleria wiedziała, że nie potrafi zostawić siostry samej na śmierć sumienie nie pozwoliłoby jej żyć spokojnie. Postanowiła więc, choćby dla świętego spokoju ducha, zawieźć Bronię do ciotki na wieś.
Z ciotką Olgą, siostrą zmarłej matki, utrzymywały nikły kontakt, Waleria pamiętała tylko, jak dawno temu przywoziła im z wiejskiego gospodarstwa domowe przetwory, jabłka, suszone grzyby. Znała tylko nazwę wsi Dębowo. Uznała, że skoro na pogrzeb matki nikt ciotki nie wołał, to prawdopodobnie jeszcze żyje.
Poprosiła znajomego, by pomógł jej zawinąć Bronię w stare koce, ułożyli ją na tylnym siedzeniu samochodu i ruszyli do Dębowo. Wieś znaleźli szybko cztery chaty na krzyż. Dom ciotki Olgi również nie było czego szukać za wiele. Bronię ułożyli na łóżku ciotki, Waleria położyła na stole kilkaset złotych, mówiąc: Umiera, ciociu, a ja muszę jechać. Na pogrzeb tu jest i na krzyżyk starczy. Klucz od mieszkania w stolicy także powierzyła cioci. Nie miałby go kto inny dostać. Po herbacie odmówiła i wyjechała.
Ciotka Olga, wtedy zdrowa, energiczna, choć już po sześćdziesiątce, od razu zajęła się dziewczyną. Upewniła się, że Bronka jeszcze oddycha, postawiła na kuchni stary blaszany czajnik i zagotowała wodę na zioła. Poprzeplatała suszoną melisę, rumianek, jarzębinę to, co zebrała i ususzyła w płóciennych workach przez lato, zalewała gorącą wodą, stawiała do naciągnięcia, potem łyżka po łyżce, niemal siłą, wlewała Bronce te napary, dosładzała miodem.
Przez trzy dni, także w nocy, nie odchodziła od niej, karmiąc i pojąc co pół godziny. Na czwarty dzień dodała do jadłospisu mleko swojej kozy Maji. Też łyżeczką, po troszeńku. Później dołączyły wywary z warzyw i wiejski rosół na kurach, które ciotka sama hodowała oddała dwie z siedmiu specjalnie dla ratowania siostrzenicy.
Minął miesiąc, zanim Bronka była w stanie usiąść w łóżku bez cudzego wsparcia. Zimą ciotka woziła ją na sankach do prawdziwej, nagrzanej bani, zawiniętą w wełniane chusty i pled, myła ją potem domowymi ziołowymi wywarami. Czesząc jej włosy, czuła, jak wraca życie i jak pachną łąką oraz latem…
Ciotka Olga wlała całe swoje niespełnione macierzyństwo i niewykorzystaną dobroć w wycieńczoną Bronię. Łyżeczką z naparami przekazywała jej odrobinę swojego serca. Drogie kliniki ani szeptunki nie pomogły, a wiejska ciotka owszem. Bronka przeżyła. Wzmocniła się dzięki mleku kozy Maji, delikatnym omletom ze świeżych jajek. Włosy stawały się gładkie i lśniące, na policzkach pojawiał się rumieniec, a w oczach dawny błękit.
Bronka, odrodzona niemal z grobu, zaczęła pomagać ciotce uczyła się doić kozę, zbierała jajka z kurnika, gotowały razem prawie wszystko z własnego ogródka. Nie myślała już więcej o swojej dawnej beznadziejnej egzystencji. Z każdą chwilą odnajdywała prostą radość patrzeć na wschód słońca, obserwować płynące po niebie chmury, wiosenne kwiaty. Nad stawem pojawiła się kaczka z młodymi, do której Bronka przynosiła skórki od chleba.
Ale okazało się, że ma jeszcze jeden dar: ciotka Olga nauczyła ją szydełkować. Najpierw wychodziły jej tylko małe serwetki, ale kiedy przyjechały razem do miasta po włóczkę, Bronka zaczęła robić szale z tak pięknymi wzorami, że posypały się zamówienia z całej okolicy. Zarobki pozwoliły jej bez trudu wiązać koniec z końcem.
Po trzech latach piękna Bronka wywiozła kochaną ciotkę z zapomnianego Dębowo do cichego miasteczka nad ciepłym Bałtykiem. Składając ciotczyne oszczędności i własny zarobek ze sprzedaży wyjątkowych chust, kupiła przytulny domek z małym sadem jabłoniowym. Kiedy rankiem Maja, przywieziona w specjalnym busie, zrywa czerwone jabłko z najniższej gałęzi i spokojnie je żuje, patrzy zamyślona na fale. Nad morzem kąpią się dwie ukochane kobiety.
A wiecie, co w tej opowieści jest najpiękniejsze? Że naprawdę się wydarzyła…
