Mam 65 lat i po raz pierwszy w życiu staję przed gorzkim pytaniem: czy nasze dzieci, dla których z mężem poświęciliśmy wszystko, wyrzuciły nas ze swojego życia jak stare, niepotrzebne graty? Troje naszych dzieci, którym oddaliśmy młodość, siły, ostatnie grosze, dostało od nas wszystko, czego chcieli, i odeszło, nawet się nie oglądając. Syn nie odbiera telefonu, gdy dzwonię, i łapię się na myśli: czy żadne z nich nie poda nam szklanki wody, gdy całkiem się zestarzejemy? Ta myśl wbija się w serce jak nóż i zostawia tylko pustkę.
Wyszłam za mąż w wieku 25 lat, w małym miasteczku pod Łodzią. Mój mąż, Marek, był moim kolegą z klasy, upartym romantykiem, który latami zabiegał o moją uwagę. Poszedł na tę samą uczelnię, by być blisko. Rok po skromnym weselu zaszłam w ciążę. Urodziła się nasza pierwsza córka. Marek rzucił studia, żeby pracować, a ja wzięłam urlop dziekański. To były ciężkie czasy on znikał na budowie od świtu do nocy, a ja uczyłam się być matką, jednocześnie walcząc, by nie oblać egzaminów. Dwa lata później znów zaszłam w ciążę. Musiałam przejść na zaoczne, a Marek brał coraz więcej zmian, żeby nas utrzymać.
Przetrwaliśmy mimo trudów i wychowaliśmy dwoje dzieci starszą córkę Kasię i syna Jakuba. Gdy Kasia poszła do szkoły, w końcu dostałam pracę w zawodzie. Życie zaczęło się układać: Marek znalazł stabilną posadę z dobrym zarobkiem, urządziliśmy mieszkanie. Ale ledwo odetchnęliśmy, gdy okazało się, że spodziewam się trzeciego dziecka. To był nowy cios. Marek harował jeszcze więcej, żeby utrzymać rodzinę, a ja zostałam w domu z małą Zosią. Do dziś nie wiem, jak daliśmy radę, ale krok po kroku odzyskaliśmy równowagę. Gdy Zosia poszła do pierwszej klasy, po raz pierwszy poczułam ulgę jakby kamień spadł mi z serca.
Ale próby się nie skończyły. Kasia, ledwo zaczęła studia, oznajmiła, że wychodzi za mąż. Nie odradzaliśmy sami pobraliśmy się młodzi. Wesele, pomoc z mieszkaniem to wszystko wyssało z nas ostatnie oszczędności. Potem Jakub zapragnął własnego lokum. Jak odmówić synowi? Wzięliśmy kredyt, kupiliśmy mu mieszkanie. Na szczęście szybko dostał pracę w dużej firmie i odetchnęliśmy. Ale Zosia w maturalnej klasie zaszokowała nas marzeniem o studiach za granicą. To był ciężki cios dla portfela, ale zebraliśmy pieniądze, zaciskając zęby, i wysłaliśmy ją za ocean. Odleciała, a my zostaliśmy sami w pustym domu.
Z latami dzieci pojawiały się w drzwiach coraz rzadziej. Kasia, choć mieszkała w naszym mieście, wpadała raz na pół roku, wymigując się od zaproszeń. Jakub sprzedał mieszkanie, kupił nowe w Warszawie i przyjeżdżał jeszcze rzadziej raz na rok, jeśli się udało. Zosia, skończywszy naukę, została za granicą, budując tam swoje życie. Oddaliśmy im wszystko czas, zdrowie, marzenia, a w końcu staliśmy się dla nich powietrzem. Nie oczekujemy pieniędzy czy pomocy broń Boże. Chcemy tylko odrobiny ciepła: telefonu, odwiedzin, dobrego słowa. Ale i tego brak. Telefon milczy, drzwi się nie otwierają, a w piersi rośnie zimna samotność.
Teraz siedzę, patrząc przez okno na jesienny deszcz, i myślę: czy to już koniec? Czy my, którzy oddaliśmy dzieciom każdy oddech, skazani jesteśmy na zapomnienie? Może czas przestać czekać, aż o nas przypomną, i zwrócić się ku sobie? W wieku 65 lat ja i Marek stoimy na rozdrożu. Przed nami nieznane, ale gdzieś tam, za horyzontem, migocze iskierka nadziei na szczęście nasze, nie czyjeś. Całe życie stawialiśmy siebie na ostatnim miejscu, ale czy nie zasłużyliśmy choć na kroplę radości dla siebie? Chcę wierzyć, że tak. Chcę nauczyć się żyć od nowa, dla nas dwojga, póki jeszcze biją nasze serca. Jak pogodzić się z tą pustką i znaleźć w niej światło? Co o tym sądzicie?
