Niechciane dziecko
Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz z profesjonalnym uśmiechem patrzył na swoją młodą pacjentkę.
Jeszcze nie wymyśliliśmy imienia wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle przy łóżku. To bardzo ważna sprawa, Sonia musi dobrze się zastanowić.
Wcale nie chcę nieoczekiwanie dla wszystkich odezwała się sama młoda mama. Ja w ogóle nie mam zamiaru jej zabierać. Napiszę zrzeczenie.
Co ty wygadujesz? Kobieta zerwała się z miejsca i, rzucając gniewne spojrzenie dziewczynie, zwróciła się do lekarza: Ona nie rozumie, co mówi. Oczywiście, że zabierzemy dziecko.
Zajrzę później, proszę odpoczywać lekarz nie miał zamiaru być świadkiem rodzinnej kłótni.
Gdy za nim zamknęły się drzwi, matka rzuciła się na Sonię z pretensjami.
Jak możesz w ogóle tak mówić? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musiałyśmy przeprowadzić się do Wrocławia, żeby wszystko to wyszło po cichu. To dziecko MUSI zostać w rodzinie!
A kto jest winny? Sonia spojrzała jej prosto w oczy. Gdybyś mnie wtedy posłuchała, nic z tego by się nie wydarzyło. Skończyłabym liceum i poszła na studia. Więc jeśli ci zależy na tym dziecku, sama je sobie zabierz.
Odwróciła się do ściany, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona. Natalia próbowała jeszcze kilka minut przemówić córce do rozsądku, lecz przerwała jej pielęgniarka, prosząc o opuszczenie sali. Pacjentka potrzebuje spokoju.
Zostałam sama. Cicho szlochałam w poduszkę, modląc się w duchu do Boga, by to wszystko się już skończyło.
Cichy stukot do drzwi zmusił mnie do otarcia łez. Głęboko westchnęłam i powiedziałam:
Proszę.
Myślałam, że zobaczę jakąś pielęgniarkę albo w najgorszym wypadku ojca. Ale kobieta, która weszła, była mi zupełnie obca.
W czym mogę pomóc? nawet nie wiecie, jak trudno było zachować pozory spokoju!
Usłyszałam przez przypadek… Po prostu lekarze rozmawiali koło mojej sali… Kobieta wyraźnie się wahała, zbierając się na odwagę.
Tak, zamierzam oddać dziecko. To chyba panią interesuje?
Widziałam, jak twoja mama
Ona nie jest moją mamą! przerwałam stanowczo, natychmiast gubiąc spokój. To tylko macocha, która za wiele sobie wyobraża. A moja prawdziwa mama pracuje za granicą.
Przepraszam, nie chciałam cię urazić kobieta speszyła się jeszcze bardziej. Sama wychowywałam się w domu dziecka Mam teraz troje dzieci i boję się o twoją córeczkę. To przecież nie jej wina!
Takie małe dzieci ponoć szybko są adoptowane, tak mi mówiono wzruszyłam ramionami. Ja nawet nie potrafię jej dotknąć, nie mówiąc już o czymś więcej. Gdyby nie wtrącała się Natalia, nie byłoby mnie tu teraz.
Przecież jesteś już dorosła Masz więcej niż piętnaście lat?
To przecież wstyd! przedrzeźniałam macochę. Jak będziemy ludziom w oczy patrzeć?
Nie rozumiem…
Opowiem pani, uśmiechnęłam się krzywo. Może wtedy przestanie mnie pani oceniać.
***************************************************
Ostatni rok liceum był dla mnie prawdziwą katastrofą. Mój ukochany Paweł został powołany do wojska, a do klasy dołączył nowy chłopak. Syn warszawskiego biznesmena, wysłany na zesłanie do naszego miasteczka, bo psuł opinię ojcu swoimi wybrykami.
Maciej rozdawał drogie prezenty, zabierał dziewczyny do klubów, na wystawne kolacje. Jedna po drugiej ulegały jego czarowi, każda mając nadzieję, że zostanie wybranką.
Najbardziej opierałam się właśnie ja. Byłam zakochana w Pawle i nie szukałam nikogo innego. Wydawało mi się nawet, że Maciej wreszcie odpuścił i zajął się kimś innym.
Ależ się myliłam
Pod koniec grudnia koleżanka miała urodziny. Impreza była kameralna, ale Maciej oczywiście się pojawił. Nie interesowała go jednak solenizantka.
W pewnym momencie wyszłam na korytarz odebrać telefon, a kiedy wróciłam, znalazłam Macieja obok swojego miejsca. Pomyślałam, że to przypadek. Potem zaczęłam się źle czuć…
Rano ledwie otworzyłam oczy. Obok mnie leżał Maciej, z zadowolonym uśmiechem na twarzy.
No widzisz, a tak się broniłaś rzucił jakby nigdy nic. Potraktuj to jako nagrodę. Twój Paweł to niezły frajer.
Do domu wróciłam z trudem. Słaniałam się na nogach, wszystko wirowało. Ludzie patrzyli na mnie z niesmakiem.
Nie wyciągnęłam nawet kluczy, tylko zadzwoniłam. Wiedziałam, że Natalia jest w domu.
Gdzie się włóczyłaś? zapytała z wyrzutem. Nie spałaś w domu, nie odbierasz telefonu. A w jakim ty jesteś stanie! Lepiej, żeby ojciec cię nie widział…
Zadzwoń po lekarza i policję przerwałam jej. Chcę zgłosić przestępstwo. Niech go zamkną.
Natalia wyraźnie się spięła, analizując całą sytuację.
Kto?
Maciej, a kto inny? nawet mówić było mi ciężko. Nikt by się nie odważył. Dzwoń albo sama zadzwonię.
Poczekaj z tym zamyśliła się. Zawsze potrafiła wyciągnąć dla siebie korzyść. I tak go wybronią. Zrobimy inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech zapłaci odszkodowanie.
Oszalałaś?! nie wierzyłam własnym uszom. Jakie odszkodowanie? Idę na policję!
Nigdzie nie pójdziesz! szarpnęła mnie za rękę i zaciągnęła do pokoju. Nie miałam siły jej się przeciwstawić. I tak zostaniesz uznana za winną, cała wieś będzie na ciebie palcem pokazywać. Ja wszystko załatwię.
Telefonu już nie miałam. Zgubiłam go po drodze albo został u koleżanki. Nawet wyjść nie mogłam, bo Natalia zamknęła drzwi na klucz. Coraz bardziej kręciło mi się w głowie, łóżko niemal wołało
Po kilku dniach pojechałam do babci, która mieszkała ponad sto kilometrów od naszej miejscowości. Ona już swoje przeszła, nie chciałam jej martwić, więc udawałam, że wszystko jest w porządku.
Po miesiącu dostałam najgorszą wiadomość w życiu. Tamta noc miała konsekwencje. Byłam w ciąży.
Natalia była w siódmym niebie. Przecież dzięki temu dziecku zapewnimy sobie wszystkim wygodne życie! Dziadek zapłacił sowicie, znowu chroniąc reputację syna. Najważniejsze, żeby nie mówić nikomu przed piątym miesiącem.
Mnie nikt o nic nie pytał. Gdy tylko wspomniałam, że chcę usunąć dziecko, Natalia zrobiła mi awanturę i pilnowała, żebym nawet na chwilę nie została sama.
Dziadek nie był zadowolony, ale dał pieniądze i obiecał utrzymanie.
***********************************************
Teraz pani rozumie? Przez to dziecko tak wiele przeszłam. Paweł mnie zostawił i nie uwierzył w moje tłumaczenia. Koleżanki odwróciły się ode mnie. Musiałam się przeprowadzić, szkoły nie skończyłam
Przepraszam, osądzałam cię, nie znając historii kobieta spuściła wzrok. Ale twoja córeczka to niewinne dziecko.
Sonia, musimy poważnie porozmawiać! do sali weszła pewna siebie Natalia, ciągnąc męża za sobą. Poproszę wszystkich postronnych o wyjście, to sprawa rodzinna!
Kobieta rzuciła mi pełne współczucia spojrzenie i wyszła, zamykając za sobą drzwi.
Nie pozwolę ci zniszczyć moich planów. Jeśli zostawisz dziecko tutaj, nie masz po co wracać do domu. Dokąd pójdziesz? Babcia już nie żyje, jej mieszkanie dostał wujek. Co, zostaniesz żebraczką?
Nie, ona stanie się moją opiekunką do sali weszła elegancka kobieta. Z radością rozpoznałam mamę.
Mamo! Przyjechałaś!
Oczywiście, że przyjechałam. Nie mogłabym cię zostawić samej. Mama mocno mnie objęła. Gdybyś mi wcześniej wszystko powiedziała, zabrałabym cię do siebie. Myślałam, że tutaj łatwiej skończysz szkołę.
Myślałam, że mnie nie chcesz zaszlochałam. Choć tyle przeszłam, nadal byłam tylko dzieckiem.
Ktoś utrzymywał, że nie chcesz ze mną rozmawiać. Prezenty wracały nierozpakowane, nie mogłam się do ciebie dodzwonić. Myślałam, że mi nie możesz wybaczyć. Ale nic straconego mama otarła mi łzy. Wyjedziemy i zostawisz to za sobą…
************************************************************
Wyjechałam. Dziecko wzięła Natalia, licząc na spokojną przyszłość. Ale gdy wpływowy dziadek się o tym dowiedział, przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie. Maciej musiał oficjalnie uznać dziecko, choć się mocno sprzeciwiał.
A ja? Jestem szczęśliwa. Jestem z osobą, której mogę ufać, która mnie nigdy nie zawiedzieWyjechałam z mamą za granicę. Każdy dzień był inny, wolny od szantażu i oczekiwań innych ludzi. Zapisałam się do nowej szkoły, a wieczorami długo rozmawiałyśmy przy herbacie. Mama cierpliwie słuchała mnie, tak jakby chciała dogonić wszystkie stracone lata. Czułam, jak z każdym kolejnym tygodniem ciężar z serca robi się lżejszy.
Parę razy śniło mi się maleństwo małe rączki, oddech niemal niewyczuwalny na mojej piersi, oczka szukające bezpieczeństwa. Budziłam się z łzami. Myślałam o niej często, o tym, gdzie będzie dorastać, kogo nazwie mamą, czy kiedyś zrozumie, że to nie była jej wina.
Ale nauczyłam się jednego. Że nawet gdy ktoś zabierze ci wszystko przeszłość, marzenia, imię pozostaje jeszcze nadzieja i siebie już nigdy nie oddałam.
Mijają lata, a ja znów jestem zakochana, chodzę na wykłady, nie przyjmuję prezentów od nieznajomych. Po minionych krzywdach zostały blizny, ale też siła. Już wiem, że prawdziwy dom to nie adres, a serce, które wybierzesz dla siebie. I że nawet niechciane dziecko może w końcu wybrać miłość, wolność, nowe życie.
