Nie tak dawno temu świętowaliśmy imieniny mojej szwagierki. Zofia nigdy nie była do mnie szczególnie przychylna, a ja odwzajemniałam jej uczucia podobnie. Na uroczystość zjechali się wszyscy bliscy: od dziadków i wnuków po samą solenizantkę. Każdy nie omieszkał pogratulować mojemu mężowi z okazji święta siostry, wyrażając jednocześnie uznanie dla jego rzekomej hojności.
Przyjmując z mężem życzenia, zastanawialiśmy się, skąd tyle zachwytów. Trzymaliśmy w ręku kopertę, w której znajdowało się pięćset złotych prezent jak najbardziej na miejscu, ale daleko mu było do miana wyjątkowego gestu. Wszystko stało się jasne, kiedy teściowa zaczęła składać życzenia solenizantce.
Pawle, twoja siostra dziś obchodzi imieniny. Wciąż mieszka sama i nie znalazła jeszcze męża. Ty, jako starszy brat, masz obowiązek ją wspierać i zadbać o jej spokojny los. Masz przecież dwa mieszkania, więc jedno przekaż Zofii!
Wszyscy obecni zaczęli bić brawo, a ja aż zasłabłam z wrażenia nie pojmowałam tej bezczelności. Jednak sprawa na tym się nie skończyła.
Pawełku, dajesz mi mieszkanie w nowym bloku! Kiedy mogę się wprowadzić? zawołała rozradowana Zofia, więc postanowiłam wyjaśnić sprawę.
Ja z mężem faktycznie mieliśmy dwa mieszkania. Jedno odziedziczyłam po swojej babci. Zrobiliśmy w nim drobny remont i obecnie je wynajmujemy. Pieniądze z czynszu przeznaczamy na spłatę kredytu za zakup naszego własnego mieszkania w nowym bloku tam właśnie sami mieszkamy. Paweł nie ma żadnych praw do mieszkania, które dostałam w spadku, a ja planowałam kiedyś przekazać je naszej córce, nie szwagierce.
Zapomnij, Zofio, to mieszkanie, które wynajmujemy, jest moje, a w tym, o którym marzysz, sami mieszkamy.
Kochana, mylisz się, bo jesteś żoną mojego syna, więc wszystko jest wspólne i powinniście decydować razem stwierdziła moja teściowa.
Nie mam nic przeciwko pomaganiu, ale nie życzę sobie, żeby ktoś rozporządzał moją własnością! Pawle, czy masz coś do powiedzenia? zwróciłam się do męża.
Aniu, spokojnie, jeszcze kupimy kolejne mieszkanie, a to możemy oddać Zofii, dziś są jej imieniny.
Chyba żartujesz! odpowiedziałam mu zszokowana. Jeśli już, oddaj jej część naszego wspólnego mieszkania po rozprawie rozwodowej!
Jak możesz tak mówić do męża?! Jeśli chcesz rozwodu, to go dostaniesz! Synku, lepiej pakuj się i wracaj do mnie, a ty, Aniu, jesteś wredna i chciwa! rzuciła w moją stronę teściowa.
Po tym całym zamieszaniu wyszłam z tego domu bez żalu. Nie zamierzałam siedzieć wśród ludzi, którzy sądzą, że mają prawo decydować o moim majątku.
