A co jeśli to nie moja córka? Trzeba zrobić test DNA Nikita z niepokojem patrzył, jak Olesia, jego żona, czuwa nad ich nowo narodzoną córką, a niepokojąca myśl nie dawała mu spokoju. Coraz bardziej przekonany był, że dziewczynka może nie być jego. Rok wcześniej Nikita musiał wyjechać na miesięczną delegację, a zaledwie dwa tygodnie po powrocie żona poinformowała go, że spodziewają się dziecka. Początkowo bardzo się ucieszył, jednak pewnego dnia w odwiedziny przyszła siostra Oleny. Opowiedziała historię o tym, jak zrobiła test DNA na ojcostwo swego synka, aby rozwiać wątpliwości swojego partnera. — Olu, zróbmy też test DNA. Będę miał spokojną głowę. Reakcja żony była natychmiastowa — wybuchła ogromna awantura, aż sąsiedzi zaczęli stukać w ściany. — Przecież nie proszę o nic wielkiego! — upierał się Nikita. — Po prostu chcę mieć pewność. — Jak mogłeś w ogóle o czymś takim pomyśleć? — wściekała się żona, rzucając w męża kolejną poduszką. — Dałam ci powód, żeby mi nie ufać? — Nie było mnie w domu przez miesiąc — mruknął chłodno Nikita. — Skąd mam wiedzieć, co działo się pod moją nieobecność? Zrobimy test, poznam wynik i już nigdy nie wrócę do tematu. To kiedy idziemy? Adres znajdziemy u twojej siostry. — W następnym życiu — rzuciła z jadem Olesia i zamknęła się w pokoju dziecka, głośno trzaskając drzwiami. *************************************************** — Wiesz, mamo, nie proszę o nic nadzwyczajnego. O co ona się tak złości? — żalił się Nikita swojej matce. — Twoja żona ma coś na sumieniu — odpowiedziała Anna, nalewając synowi kawy. — Takie rzeczy nie dzieją się bez powodu. Podejrzewam, że to nie twoja córka, a Olesia boi się ujawnienia prawdy. A zresztą… — zawahała się, czy mówić dalej — jak cię nie było, zdarzyła się pewna sytuacja… — Jaka? — Nikita od razu się ożywił. — Nie chcę wtrącać się w wasze sprawy… Przyszłam z wizytą w sprawie urodzin twojego taty. Olesia nie otwierała drzwi, choć była wtedy w domu. Gdy już wpuściła, wyglądała na roztrzęsioną. A na korytarzu stały męskie buty… — Co powiedziała? — Nikita był wściekły. — Że pękła rura w kuchni — przewróciła oczami Anna. — Mogła wymyślić coś lepszego… — Dlaczego mi nie powiedziałaś? — W końcu nie weszłam do mieszkania, nie miałam dowodów. Nie chciałam psuć waszych relacji. — Źle zrobiłaś! — Nikita niemal przewrócił kubek. — I co teraz? — Zmuś ją do testu. Albo zrób go sam, masz do tego prawo jako ojciec — stwierdziła kobieta, skrywając uśmiech. Synowa nigdy jej się nie podobała. ************************************************ — Możesz być spokojna — Nikita rzucił na stół otwarty już, niepotrzebny kopertę od kuriera. — Arinka jest moją córką. Tak jak obiecałem, nie będę już wracał do tego tematu. — Chwileczkę — odezwała się przez zaciśnięte zęby Olesia, przyglądając się kopercie z rezerwą. — Zrobiłeś ten test beze mnie? — Tak — odpowiedział Nikita obojętnie. — Po prostu poszedłem z dzieckiem na spacer, nie zajęło mi to długo. To przecież moja córka — nie ma problemu. — Jest problem — odparła cicho Olesia. — I szkoda, że go nie widzisz. Następnego dnia Nikita jak zwykle poszedł do pracy. Wieczorem jednak zastał mieszkanie puste. Zniknęły również rzeczy żony i dziecka. Na stoliku leżała tylko kartka: „Swoim brakiem zaufania zniszczyłeś wszystko, co nas łączyło. Nie chcę żyć z człowiekiem, który mi nie ufa. Składam pozew o rozwód. Nie chcę niczego — ani mieszkania, ani alimentów. Chcę tylko, żebyś zniknął z naszego życia”. Nikita był wściekły. Jak ona mogła go zostawić? Mało tego — zabrała dziecko! Od razu wykręcił numer do żony. Odebrał mężczyzna. Wysłuchał wyzwisk Nikity w milczeniu i poprosił, żeby już więcej nie dzwonił. — Wiedziałem, że mnie zdradziła! — Nikita kipiał ze złości. — Ledwo odeszła, już siedzi u innego! Niech idzie! Nie pomyślał nawet, że Olesia może pojechać do rodziców, a telefon odebrał jej brat, nie chcąc niepokoić śpiącej siostry. Nikita był już pewny swego. Rozwód przebiegł szybko, za obopólną zgodą. Mała Arina została z matką i już nigdy nie zobaczyła swojego biologicznego ojca…

A co, jeśli ona nie jest moją córką? Trzeba zrobić test DNA

Kuba siedział w kuchni i kątem oka patrzył, jak jego żona Jagoda czuwa nad ich nowo narodzoną córeczką. Nie mógł się pozbyć tej dziwnej, gryzącej myśli z tyłu głowy. Cały czas miał wątpliwości, czy to naprawdę jego dziecko.

W zeszłym roku musiał wyjechać do Warszawy w delegację na miesiąc. Jak wrócił, po dwóch tygodniach Jagoda wyskoczyła z radosną wiadomością spodziewają się dziecka.

Na początku się ucieszył. Wszystko zmieniło się, gdy odwiedziła ich siostra Jagody, Kinga, i przy kawie zaczęła barwnie opowiadać o własnych perypetiach z testem na ojcostwo. Okazało się, że ona też musiała taki zrobić, żeby przekonać konkubenta, że jest ojcem jej syna.

Jaga, a może i my zrobimy to DNA? Żeby nie było żadnych domysłów rzucił niby żartem Kuba, chociaż wcale nie żartował.

Odpowiedź żony była natychmiastowa. Wybuchł awantura na cały blok, Jagoda rzucała wszystkim, co akurat miała pod ręką. Sąsiadka z dołu waliła w kaloryfer.

Czego ty się czepiasz?! krzyczała, coraz bardziej nerwowa. Dla Kuby to był dowód na to, że coś knuje. Ja chcę tylko mieć pewność, tyle.

Jak ty w ogóle możesz o czymś takim myśleć? niemal płakała, wymachując poduszką. Zawsze dawałam ci powody do takich podejrzeń?

Miesiąc mnie nie było w Krakowie mruknął gorzko Kuba. Skąd mam wiedzieć, co tu się działo? Zróbmy ten test i przestaję się czepiać. Adres kliniki możemy wziąć od twojej siostry.

W następnym życiu! rzuciła Jagoda przez zaciśnięte zęby i trzasnęła drzwiami od pokoju dziecka.

***************************************************

Mamo, przecież nie proszę o nic specjalnego, co ona się tak nastroszyła? żalił się potem Kubie swojej mamie, która właśnie parzyła kawę.

Bo sumienia nie ma czystego, synu wyciągnęła przed niego kubek pani Maria. Ot, nagrabiła sobie i teraz się boi, że wyjdzie na jaw. Zawahała się przez chwilę. Jak byłeś w delegacji, zdarzył się pewien incydent…

Jaki? Kuba natychmiast się zainteresował.

Nie to, żebym wtrącała się w wasze sprawy odparła ostrożnie. Ale przyszłam kiedyś do Jagody, pogadać o imprezie z okazji sześćdziesiątki taty. I co? Długo nie otwierała, choć wiedziałam, że jest w domu. Jak wreszcie otworzyła jakby ją wiatr przestawił, a na korytarzu stały męskie buty.

I co jej powiedziałaś? zapytał Kuba, aż kipiąc złością.

Że cieknie kaloryfer przewróciła oczami Maria. Mogła wymyślić coś lepszego.

Czemu mi nie powiedziałaś?

Bo nie weszłam, nie widziałam nic poza butami, więc po co burzyć wam spokój? wzruszyła ramionami.

A jednak powinnaś była! wykrzyknął Kuba, o mało nie zalewając stołu kawą. I co mam teraz zrobić?!

Doprowadź do testu poradziła spokojnie Maria, skrywając satysfakcję. Od dawna nie przepadała za synową. A jak się nie zgodzi, sam zrób. Masz prawo jako ojciec.

************************************************

Po kilku tygodniach przyszedł kurier z kopertą. Kuba rzucił ją na stół i powiedział:

Możesz być spokojna, wynik jest jasny. Hania to moja córka. Obiecałem, że już o tym nie wspomnę.

Czekaj Jagoda spojrzała podejrzliwie na kopertę. Ty zrobiłeś test beze mnie?

No pewnie odpowiedział beztrosko Kuba. Jak byłem z Hanią na spacerze, zajęło to chwilę. To przecież moja córka, nie?

Jest problem szepnęła Jagoda. I bardzo szkoda, że tego nie rozumiesz.

Następnego ranka Kuba wyszedł do pracy jak zawsze. Kiedy wrócił, mieszkanie było puste, rzeczy żony i córki zniknęły. Tylko na stole leżała kartka:

Twoje podejrzenia zniszczyły wszystko, co między nami było. Nie chcę żyć z kimś, kto mi nie ufa. Składam papiery rozwodowe. Nie chcę od ciebie niczego, ani mieszkania, ani alimentów. Po prostu zniknij z naszego życia.

Kuba gotował się ze złości. Jakim prawem ona go zostawiła? I jeszcze dziecko zabrała! Wykręcił numer żony.

Po drugiej stronie odezwał się mężczyzna. Wysłuchał przekleństw Kuby i spokojnie powiedział, żeby więcej nie dzwonił.

Wiedziałem, ona ma innego! wrzeszczał Kuba do telefonu. Nawet dobrze, niech idzie!

Nie przyszło mu nawet do głowy, że Jagoda mogła pojechać do rodziców, a telefon odebrał jej brat, który nie chciał budzić siostry, która dopiero zasnęła. Kuba wszystko już miał ułożone po swojemu.

Rozwód poszedł szybko, obie strony się zgodziły. Mała Hania została z matką i już nigdy nie widziała swojego biologicznego ojcaDni mijały, a Kuba siedział samotnie w pustym mieszkaniu, coraz częściej łapiąc się na tym, że wyciąga z półki maleńkie body Hani i zaciąga się jej dziecięcym zapachem. Myślał o tym, jak bardzo chciał być ojcem bardziej niż ufać, niż rozumieć. Wpatrywał się w ekran telefonu, czekając, aż zadzwoni. Ale Jagoda milczała.

Gdy nadszedł czas rozprawy, spojrzał na nią po raz pierwszy od tygodni. Trzymała Hanię na rękach, maleńka śmiała się wesoło i wyciągała rączki do świata. Kuba poczuł, jak coś pęka mu w środku żal, który przełknął, paląc w gardle. Jagoda nie patrzyła na niego. Sąd podziękował za zgodność stron, pouczył o prawach do kontaktów z dzieckiem. Kuba zgodził się na wszystko, ale w środku już wiedział, że żadne orzeczenie nie sprawi, że wróci chwila, gdy obudził się nocą i słyszał jej spokojny oddech, tulącej Hanię do piersi.

Kilka miesięcy później, zupełnie przypadkiem, spotkał Kingę na przystanku. Stał w deszczu pod wiatą, gdy podeszła i bez słowa podała mu maleńką czapeczkę. Zrozumiał, że ją poznał to była czapeczka Hani, zgubiła się kiedyś na spacerze, znaleźli ją sąsiedzi.

Ona za tobą tęskni powiedziała cicho Kinga. Często pyta o tatę, nawet jeśli jeszcze nie umie mówić.

Kuba po raz pierwszy od dawna poczuł, jak wraca mu oddech. Może nie odzyska już dawnego życia. Ale może być ojcem. Uczył się prosić o spotkania, cieszyć się chwilami, które dostał ponownie czasem dwiema godzinami, czasem krótkim spacerem. I z biegiem miesięcy Hania nauczyła się wołać do niego tata, bez śladu lęku czy żalu. A on zrozumiał, że zaufanie kosztuje, ale tylko ono może naprawdę coś ocalić.

Z daleka często widział Jagodę zawsze wyprostowaną, dumną, z uśmiechem, który już do niego nie należał. Czasem prawie podchodził, by przeprosić, powiedzieć: Byłem głupi. Nigdy nie odważył się na to do końca. Ale kiedyś, gdy przekazał Hanię po weekendzie, Jagoda na chwilę zerknęła mu w oczy. Nie było już w nich gniewu, tylko smutek i cicha akceptacja.

I to wtedy zrozumiał, że niektórzy ludzie pojawiają się w naszym życiu na chwilę i choć zostaje po nich blizna, to czasem ta blizna staje się początkiem siły. Bo nawet jeśli nigdy nie wróci to, co stracił, zawsze może być dla Hani tym, kim chciał być od początku: dobrym ojcem.