Wiosenny pomost
Rankiem nad rzeką unosił się szron, a deski starego mostu chrzęściły pod stopami. W wiosce życie toczyło się swoim rytmem: chłopcy z tornistrami przebiegali przez most na przystanek, gdzie czekał autobus do szkoły; starsza Walentyna Nowak ostrożnie stąpała między szczelinami w jednej ręce niosła siatkę z mlekiem, w drugiej laskę. Za nią powoli toczył się trzykołowy rowerek: jechał na nim pięcioletni Staś, sąsiad, pilnując, by nie wjechać kołem w dziurę.
Wieczorem pod sklepem zbierali się mieszkańcy na ławce: rozmawiali o cenach jajek, kolejnym ociepleniu, o tym, kto jak przetrwał zimę. Most łączył dwie części wsi: po drugiej stronie były ogródki i cmentarz, a droga za nim prowadziła do miasta powiatowego. Czasem ktoś zatrzymywał się nad wodą, patrząc na lód, który jeszcze nie stopniał na środku rzeki. O moście mówiono rzadko był tu od zawsze, częścią krajobrazu i codzienności.
Lecz tej wiosny deski zaczęły skrzypieć głośniej. Stary Stanisław Kowalski pierwszy zauważył nową szczelinę przy poręczy dotknął jej i pokiwał głową. Wracając do domu, usłyszał rozmowę dwóch kobiet:
Coraz gorzej Boże broń, żeby ktoś się nie przewrócił.
Daj spokój! Tyle lat stał
Słowa zawisły w powietrzu razem z marcowym wiatrem.
Poranek był pochmurny i wilgotny. Na słupie przy zakręcie pojawiła się kartka w folii: Most zamknięty decyzją administracji z powodu złego stanu technicznego. Wstęp i przejazd wzbroniony. Podpis sołtysa widniał wyraźnie. Ktoś już próbował odgiąć róg ogłoszenia by upewnić się, że to nie żart.
Z początku nikt nie wierzył na serio: dzieci ruszyły nad rzekę swoją zwykłą drogą, lecz wróciły przy wejściu wisiała czerwona taśma i tabliczka Zakaz wstępu. Walentyna Nowak długo patrzyła na wstążkę przez okulary, po czym powoli zawróciła i poszła szukać objazdu wzdłuż brzegu.
Pod sklepem zebrało się kilkanaście osób: w milczeniu przekazywali sobie ogłoszenie. Pierwszy odezwał się Władysław Nowak:
No i co teraz? Do autobusu nie dojdziemy Kto przywiezie zakupy?
A jeśli ktoś musi pilnie do miasta? Przecież mamy tylko ten most!
Głosy brzmiały niespokojnie. Ktoś zaproponował przejście po lodzie lecz lód już odchodził od brzegów.
Do południa wieść rozniosła się po całej wsi. Młodzi dzwonili do urzędu pytali o tymczasową przeprawę lub łódź:
Mówią, że trzeba czekać na komisję
A jeśli to pilne?
W odpowiedzi słyszeli urzędowe frazy: kontrola przeprowadzona, decyzja podjęta dla bezpieczeństwa mieszkańców.
Tego samego wieczora zwołano zebranie w świetlicy: przyszli prawie wszyscy dorośli ubrani ciepło z powodu wilgoci i wiatru znad rzeki. W powietrzu unosił się zapach herbaty z termosów; ktoś przecierał zaparowane okulary rękawem kurtki.
Rozmowy toczyły się cicho:
Jak dzieci mają chodzić do szkoły? Do głównej drogi daleko
Sklepy zaopatrują od strony miasta
Dyskutowano, czy można samemu naprawić most czy zbudować prowizoryczny pomost obok. Ktoś przypomniał dawne czasy, gdy wspólnie łatali dziury po wiosennych roztopach.
Zgłosił się Krzysztof Wiśniewski:
Trzeba oficjalnie zwrócić się do urzędu! Poprosić o zgodę choćby na tymczasowy pomost!
Wsparła go Barbara Kowalczyk:
Jeśli się zbierzemy wszyscy szybciej dadzą zgodę! Inaczej będziemy czekać miesiącami
Postanowiono napisać petycję zbiorową: spisać nazwiska tych, którzy mogli pomóc w pracy lub użyczyć narzędzi.
Przez dwa dni trzyosobowa delegacja jeździła do miasta na spotkanie z urzędnikiem. Przyjęto ich chłodno:
Zgodnie z prawem wszystkie prace nad rzeką muszą być uzgodnione, inaczej odpowiedzialność ponosi gmina! Ale jeśli macie protokół zebrania
Krzysztof Wiśniewski pewnie podsunął papier z podpisami sąsiadów:
Oto nasza decyzja! Prosimy o zgodę na tymczasowy pomost!
Po krótkiej naradzie urzędnik wyraził ustną zgodę pod warunkiem zachowania zasad bezpieczeństwa. Obiecał przydzielić gwoździe i kilka desek z magazynu komunalnego.
Nazajutrz cała wieś już wiedziała: zgoda jest, nie ma na co czekać. Na starym moście wisiały nowe tabliczki, a przy brzegu leżały deski i paczka gwoździ to, co udało się wyprosić od urzędu. Mężczyźni zebrali się nad rzeką przed świtem: Krzysztof Wiśniewski w wytartej kurtce pierwszy chwycił za łopatę, by oczyścić podejście. Za nim ruszyli inni: jedni z siekierami, drudzy z drutem. Kobiety nie stały z boku przynosiły herbatę w termosach, ktoś przytargał wełniane rękawice dla zapominalskich.
Przy brzegu ziemia była rozmokła, a miejscami leżał jeszcze lód. Deski kładziono na zamarzniętą glebę i przeciągano nad wodę. Każdy wiedział, co robić: jedni mierzyli odstępy, by pomost nie osunął się do rzeki, drudzy trzymali gwoździe w zębach i wbijali je młotkiem. Dzieci biegały w pobliżu, zbierając gałęzie na ognisko proszono je, by nie przeszkadzały, ale i tak chciały być blisko.
Starzy obserwowali pracę z ławki naprzeciw Walentyna Nowak otuliła się szczelniej, trzymając laskę oburącz. Obok przysiadł Staś chłopiec poważnie przyglądał się budowie i co chwila pytał, czy już mogą przejść. Staruszka uśmiechała się do niego przez okulary:
Cierpliwości, Stasiu Wkrótce znów pojedziesz przez most.
Wtem ktoś krzyknął znad wody:
Uwaga! Nie stawać tu deska śliska!
Gdy zaczął mżyć deszcz, kobiety rozłożyły brezent nad miejscem pracy pod nim było suchiej. Tam też stanął prowizoryczny stół: termosy, chleb w reklamówce, kilka puszek mleka. Przekąszano w biegu: łyk herbaty i zaraz powrót do pracy. Czas płynął szybko nikt nie poganiał, ale każdy starał się nie odstawać. Kilka razy trzeba było poprawiać: deska przekrzywiła się lub paliki nie trzymały w błocie. Krzysz
