– Mam tego dosyć! wykrzyknął z irytacją Marek, rzucając łyżką i spoglądając gniewnie na żonę. Czy to w ogóle można nazwać obiadem? Rozgotowany makaron przypominający breję i kilka niedosmażonych mielonych! Co ty dziś robiłaś cały dzień? Ani na chwilę się od telefonu nie oderwałaś?
– Jak możesz! teatralnie zapłakała Dobrosława, próbując niezauważenie odłożyć wspomniany telefon. Przecież pilnowałam Jasia! On jest taki niegrzeczny! Cały tata! dodała złośliwie, obserwując, jak mąż coraz bardziej się denerwuje. Jest mi ciężko, rozumiesz? Ze wszystkim sobie nie radzę! Ciąża i narodziny dziecka mnie strasznie wymęczyły…
– Jasiek ma dwa i pół roku zaczął spokojnie Marek, powstrzymując emocje. Już dawno powinien chodzić do przedszkola, a ty wrócić do pracy. Od razu będzie ci lżej!
– Dlaczego mam go oddawać do tego siedliska wirusów? oburzyła się Dobrosława. Chcesz, byśmy ciągle byli w szpitalu?
– Dzieckiem trzeba się zajmować, rozwijać je, jeśli nie wiesz.
– Zajmujemy się! Jaś jak na swój wiek rozwija się świetnie, sama neurolog to potwierdziła podczas wizyty! kobieta broniła swojego stanowiska. Ta rozmowa powtarzała się już któryś raz, a ona panicznie bała się, że mąż rzeczywiście wyśle Jasia do przedszkola. Do pracy wracać zdecydowanie nie chciała! W trakcie urlopu macierzyńskiego przywykła do spędzania połowy dnia w internecie i nie zamierzała się tego oduczać!
– I komu należy dziękować za to wszystko? Marek nie wytrzymał, uderzył pięścią w stół, aż talerz podskoczył. Mojej mamie! To ona przychodzi i spędza z Jasiem czas! Ty w tym czasie albo śpisz, albo siedzisz w telefonie! Zamiast zrobić porządek w mieszkaniu czy ugotować smaczny obiad! A ja mam wracać z pracy i jeść coś takiego? spojrzał z obrzydzeniem na kulinarne arcydzieło.
– Nie jestem twoją kucharką, ani sprzątaczką! Jestem twoją żoną! A ty moim mężem i masz mi zapewnić wygodne życie!
Dobrosława naprawdę wierzyła w to, co mówiła. Po setkach obejrzanych talk-show i godzinach na forach dla kobiet kompletnie zmieniła zdanie o tym, czym jest bycie żoną. Jeśli kiedyś naiwnością uważała, że powinna otaczać męża troską, idealnie prowadzić dom i wychowywać dzieci, to teraz miała przekonanie, że to obowiązki służby domowej, a nie żony. Swoją wartość ceniła zbyt wysoko, by postawić się na równi ze sprzątaczką.
– Czyli tak to widzisz? wysyczał zirytowany Marek po wysłuchaniu jej płomiennej przemowy. Ja będę zapracowywał się na śmierć, by dbać o rodzinę, a ty będziesz sobie leżeć na kanapie? Tak ma być?
– Zamierzam się rozwijać z dumą odpowiedziała Dobrosława. Jeszcze będziesz się mną chwalił przed kolegami. Zobaczysz, jaką mam inteligentną żonę, z każdym potrafi porozmawiać!
– Naprawdę? To jaką ostatnio książkę przeczytałaś? Czegoś nowego się dowiedziałaś? Marek wstał i podszedł bliżej. Dlaczego nie odpowiadasz? Bo nic nie umiesz powiedzieć! Media społecznościowe nie liczą się za treści wartościowe. Twoje durne talk-show, w których wszyscy tylko krzyczą i wyzywają się nie nauczą cię niczego. Powiedz poważnie zamierzasz w końcu zająć się domem i dzieckiem, jak na normalną żonę przystało, czy nie?
– Nie! Już mówiłam, nie jestem służącą
Dobrosława wylała na męża potok pretensji. Że za mało zarabia, że zamienił się w domowego tyrana, że ciągle go nie ma w domu Marek wysłuchał wszystko bez słowa i powiedział spokojnie:
– Rozwód.
– Co? spytała zdezorientowana kobieta, chcąc już zaczynać kolejną tyradę.
– Rozwód powtórzył lodowato Marek. Znajdę sobie normalną kobietę, która będzie dobrą żoną i matką dla Jasia. Ty i tak spędzasz z nim najwyżej parę godzin dziennie, resztą opiekują się babcie. Nie zasługujesz na to miano ani matki, ani żony.
Dobrosława najpierw się przestraszyła, a później machnęła lekceważąco ręką. Pewnie postraszy, ale naprawdę się nie rozwiedzie! W końcu syn na pewno zostanie przy niej przecież jest matką i to wszystko tłumaczy!
Jednak Marek się zmienił. Przestał ją zauważać, przechodził obojętnie, nawet nie odpowiadał na powitania. Jasio z babcią wyjechał na dwa tygodnie nad morze i Dobrosława chętnie dała na to zgodę wreszcie nikt nie przeszkadzał jej w telefonie. Jednak po kilku dniach zaczęła tęsknić za synkiem i coraz częściej dzwoniła do teściowej.
Dwa tygodnie po kłótni przyszło wezwanie z sądu. Marek dotrzymał słowa i złożył pozew o rozwód. A na rozprawie Dobrosławę czekała kolejna niespodzianka jej własna matka stanęła po stronie zięcia.
– Jestem przekonana, że Jaś powinien zostać z ojcem powiedziała stanowczo pani Teresa, rzucając córce karcące spojrzenie. Niestety, Dobrosławę matczyny instynkt ominął, synem zupełnie się nie zajmowała. Wszelką robotę wykonywałam ja albo pani Adela, mama Marka. Sam Marek bardzo dużo pracuje, ale i tak znajduje czas dla syna.
Sędzina kiwała głową i z lekkim uśmiechem przyglądała się podenerwowanej kobiecie. Miała rzeczywiście powody do niepokoju. Nie miała nic ani mieszkania, ani pracy, ani właściwych relacji z dzieckiem. Ojciec miał pełne szanse na opiekę.
– Proszę o czas na pojednanie! Nie rozwódźcie nas! Dajcie mi szansę! płakała Dobrosława. Marku, przysięgam, zmienię się. Wyrzucę z głowy te brednie o służbie domowej i będę wzorową żoną! Proszę zaufaj mi!
– Dobrze
************************
Miesiąc wcześniej.
– Moja córka kompletnie się rozleniwiła, jest mi wstyd kiwała głową Teresa. Marku, rozumiem cię, po co ci taka żona? Całymi dniami w domu siedzi, nawet nie posprząta. O synu też zapomina Jeśli zechcesz się rozwieść, nie będę cię potępiać. Tylko pozwól mi widywać Jasia, niczego więcej nie chcę.
– Kocham Dobrosię, pomimo wszystkich jej wad westchnął Marek. Ale sytuacja jest trudna. Chcę jej dać szansę na poprawę.
– A dlaczego by nie? Wiesz, nawet wiem, jak to zrobić. Złóż pozew o rozwód. Dobrosława na pewno się sprzeciwi, więc dostaniecie trzy miesiące na pojednanie. To jej naprawdę oczyści umysł.
*************************
Dobrosława wyciągnęła wnioski. W mieszkaniu znów zapanował porządek, unosiły się smakowite zapachy, a sama kobieta stała się uprzejma i troskliwa. Wreszcie zaczęła dostrzegać syna, co Jasio bardzo docenił bo przecież on bardzo kochał swoją zwariowaną mamę.
