Zawsze będę z Tobą, mamo. Historia, w którą można uwierzyć Babcia Wala nie mogła się doczekać wieczora. Jej sąsiadka Natalia, samotna kobieta po pięćdziesiątce, opowiedziała jej coś tak niezwykłego, że starsza pani chodziła cały dzień jak zaczarowana. Na dowód swoich słów Natalia zaprosiła ją wieczorem do siebie, obiecując coś pokazać. A wszystko zaczęło się od zwykłej rozmowy. Natalia rano szła do sklepu i zajrzała do babci Wali: — Kupić coś babciu Walu? Idę do pobliskiego spożywczaka, chcę upiec szarlotkę i przy okazji kupić parę drobiazgów. — Patrzę na ciebie, Natalio, i myślę: dobra z ciebie kobieta, troskliwa. Znam cię od dziecka. Szkoda, że ci się nie ułożyło, wciąż sama jesteś. Ale widzę, że nie narzekasz, nie żalisz się jak niektórzy. — A co mam narzekać, babciu? Mam ukochanego mężczyznę, tylko jeszcze nie możemy razem zamieszkać. A czemu? To już ci dziś wieczorem opowiem. Nikomu bym tego nie zdradziła, ale tobie powiem. Ba, chcę ci pokazać coś, o czym innym nawet bym nie wspomniała. Bo cię znam, a jak nawet komuś się wygadasz, to i tak nikt nie uwierzy — roześmiała się Natalia. — No więc mów, co ci przynieść? Po zakupach wpadnę, nalejesz herbaty i opowiem, jak mi się dziś żyje. Może i ucieszysz się ze mną, a mnie już żałować nie będziesz. Babci Wali niby nic nie było trzeba, ale poprosiła Natalię o chleb i cukierki do herbaty. Ciekawość ją zżerała — co też sąsiadka chce jej wyznać? Natalia przyniosła zakupy, a babcia Wala zaparzyła aromatyczną herbatę i usiadła, gotowa słuchać. — Babciu Walu, pamiętasz, co mnie dwadzieścia lat temu spotkało? Miałam już prawie trzydzieści lat. Był ze mną mężczyzna, chcieliśmy się pobrać. Pomyślałam, że choć nie ma wielkiej miłości, to przecież porządny człowiek… Jak żyć bez rodziny, bez dzieci? Złożyliśmy papiery, przeprowadził się do mnie. Zaszłam w ciążę. W ósmym miesiącu urodziła się córeczka. Przeżyła dwa dni i odeszła. Myślałam, że nie przeżyję tego bólu. Rozstaliśmy się z mężem — nic nas już nie łączyło. Minęły dwa miesiące. Powoli zaczęłam wracać do siebie. Przestałam płakać. I nagle… Natalia spojrzała wyczekująco na babcię Walę: — Nie wiem, jak ci to powiedzieć… W sypialni przygotowałam wtedy łóżeczko dla córeczki. Mówią, że to zły omen — kupować rzeczy z wyprzedzeniem. Ale nie wierzyłam w przesądy — wszystko kupiłam, pościeliłam, dołożyłam zabawki. Aż tu w nocy budzi mnie… płacz dziecka. Myślę sobie: przywidziało mi się z żalu. Ale nie, znów płacze. Podchodzę do łóżeczka, a tam… mała dziewczynka! Wzięłam ją na ręce — aż się dusiłam ze szczęścia. Spojrzała na mnie, zamknęła oczka i… zasnęła. I tak się zaczęło — co noc przychodzi do mnie moja córeczka. Kupiłam nawet mleko i butelkę. Ale prawie nie piła. Jak płakała, brałam ją na ręce — uśmiechała się, zamykała oczka, zasypiała. — Ale jak to możliwe? — babcia Wala słuchała urzeczona. — Czy to się w ogóle zdarza? — No właśnie, ja też myślałam, że nie! — Natalia zarumieniła się z emocji. — A potem? — babcia Wala patrzyła z niedowierzaniem, wkładając cukierek do ust i popijając herbatę. — I tak jest do dziś… — Natalia rozpromieniła się z radości — Moja córeczka żyje gdzieś w innym świecie, ma tam mamę i tatę. Ale o mnie nie zapomina. Prawie każdej nocy przychodzi na chwileczkę. A raz nawet powiedziała mi: — Mamo, zawsze będę z tobą. Łączy nas niewidzialna nić, której nic nie zerwie! Czasem myślę — może to wszystko mi się śni? Ale ona czasami przynosi mi nawet prezenty z tamtego świata. Tyle że szybko znikają, jak wiosenny śnieg. — Czy to możliwe…? — babcia Wala przełknęła ślinę, aż jej w gardle zaschło od tej opowieści. — I właśnie chcę, żebyś zajrzała dziś do mnie. Popatrzysz i sama mi powiesz, czy to, co widzę, naprawdę się dzieje. Choć wierzę w to, co widzę, to… Wieczorem przyszła babcia Wala do Natalii. Siedziały w ciemności, rozmawiały. W domu nikogo — tylko Natalia i babcia Wala. Już im się spać chciało, kiedy w pokoju rozbłysł delikatny blask. Powietrze zafalowało i nagle pojawiła się… piękna dziewczyna: — Cześć, mamusiu! Miałam dziś taki cudowny dzień, chcę się nim z tobą podzielić! A to dla ciebie prezent — i położyła na stole kwiaty. — Och, dzień dobry — zobaczyła babcię Walę — zapomniałam, mama mówiła, że chce mnie pani zobaczyć. Mam na imię Marianna… Po chwili dziewczyna pożegnała się i jakby rozpłynęła się w powietrzu. Babcia Wala siedziała oniemiała z wrażenia. Dopiero po chwili przemówiła: — No popatrz, Natalio… Takie rzeczy się naprawdę zdarzają. Masz piękną córkę, do ciebie podobną. Cieszę się twoim szczęściem, Natalio. Jesteś szczęśliwsza, niż wielu ludzi. Nigdy bym nie uwierzyła, gdybym sama nie zobaczyła. Jak dobrze, że to wszystko się dzieje! Jestem ci wdzięczna. Otworzyłaś mi oczy. Świat jest pełen życia, ono trwa nawet tam… Teraz i umierać się nie boję. Szczęścia ci, Natalio! Kwiaty leżały na stole, ale z każdą chwilą bledły, aż w końcu znikły. Natalia, odprowadzając sąsiadkę, uśmiechała się szczęśliwa. Jutro będzie nowy, piękny dzień. Spotka się z Arkadiuszem, którego bardzo kocha, i który kocha ją. Jak to możliwe? Kto to opowie… I kiedyś na pewno ich sobie przedstawi — swoje dwie najukochańsze osoby: Mariannę i Arkadiusza.