Babciu, mam do ciebie prośbę. Bardzo potrzebuję pieniędzy.
Sporo.
Wnuk przyszedł do niej wieczorem. Widać było, że jest zdenerwowany.
Zazwyczaj wpadał do Stefanii Nowak dwa razy w tygodniu. Gdy było trzeba szedł do sklepu, wynosił śmieci. Raz nawet naprawił jej starą kanapę teraz jeszcze trochę posłuży. Zawsze był spokojny i opanowany. Teraz jednak cały się trząsł.
Stefania zawsze miała trochę obaw tyle się teraz dzieje na świecie!
Michał, mogę zapytać, na co ci tyle pieniędzy? I co znaczy sporo? Stefania poczuła niepokój.
Michał był jej najstarszym wnukiem. Dobry i serdeczny chłopak. Rok temu skończył liceum. Pracował i studiował zaocznie. Rodzice nigdy nie mieli do niego większych zastrzeżeń. Ale na co mu aż tyle pieniędzy?
Nie mogę ci na razie powiedzieć, ale na pewno ci oddam odparł, zerkając w bok tylko nie od razu, w ratach.
Wiesz przecież, że żyję z emerytury Stefania nie była pewna co zrobić. Ile dokładnie potrzebujesz?
Czterdzieści tysięcy złotych.
A dlaczego nie poprosisz rodziców? spytała mechanicznie, z góry domyślając się odpowiedzi. Ojciec Michała, jej zięć, był zawsze bardzo wymagający. Uważał, że syn powinien sam rozwiązywać swoje sprawy, odpowiednio do wieku, i nie wtrącać się tam, gdzie nie trzeba.
Nie dadzą mi potwierdził Michał jej myśli.
A może wplątał się w jakieś kłopoty? Jeśli da mu pieniądze, jeszcze go pogrąży? A jeśli nie da Michał może mieć poważne problemy?
Stefania z troską spojrzała na wnuka.
Babciu, nie martw się, nic złego się nie dzieje Michał zrozumiał jej spojrzenie Oddam wszystko w ciągu trzech miesięcy, obiecuję! Nie wierzysz mi?
Chyba jednak powinna mu pomóc. Nawet jeśli nie odda. Musi być na świecie ktoś, komu może ufać. Nie może stracić wiary w ludzi. Te pieniądze trzymałam na wszelki wypadek. Może właśnie na taki? Michał przyszedł do mnie. Ciągle myślę o przyszłości, a przecież teraz trzeba pomagać tym, którzy żyją, najbliższym! Mówią, że jeśli dajesz komuś na pożyczkę, musisz się z tymi pieniędzmi pożegnać. Młodzi są dziś trudni do zrozumienia. Czasem nie wiesz, co siedzi im w głowie. A z drugiej strony, Michał mnie nigdy nie zawiódł!
Dobrze, dam ci te pieniądze. Na trzy miesiące, jak prosiłeś. Ale może powinni wiedzieć rodzice?
Babciu, wiesz, że bardzo cię kocham. I zawsze dotrzymuję słowa. Ale jeśli nie możesz, spróbuję wziąć kredyt pracuję przecież.
Rano Stefania poszła do banku, wypłaciła całą sumę i wręczyła wnukowi.
Michał rozświetlił się, ucałował babcię i podziękował:
Dziękuję, babciu, jesteś dla mnie najważniejszą osobą. Oddam wszystko, obiecuję! po czym wybiegł.
Stefania wróciła do domu, zaparzyła sobie herbaty i zamyśliła się. Ileż to razy w jej życiu przychodziły chwile, gdy pilnie potrzebowała pieniędzy. I zawsze znajdował się ktoś, kto jej pomógł. Teraz czasy się zmieniły, każdy bardziej troszczy się o siebie. Trudny czas!
Po tygodniu Michał wpadł do niej w doskonałym humorze:
Babciu, proszę, tu część pieniędzy, dostałem zaliczkę w pracy. Czy jutro mogę przyjść do ciebie z kimś?
Jasne, przyjdźcie, upiekę twoje ulubione ciasto z makiem uśmiechnęła się Stefania. I pomyślała, że to nawet dobrze wszystko może się wyjaśni. Chciała mieć pewność, że u Michała wszystko w porządku.
Michał przyszedł wieczorem, nie sam. Przed nim stała drobna dziewczyna:
Babciu, poznaj Zuzkę Zuzka, to moja kochana babcia Stefania Nowak.
Zuzka uśmiechnęła się ciepło:
Dzień dobry, pani Stefanie, bardzo pani dziękuję!
Wejdźcie, bardzo mi miło Stefania odetchnęła z ulgą. Od razu polubiła dziewczynę.
Wszyscy zasiedli do stołu przy herbacie i cieście.
Babciu, wcześniej nie mogłem ci powiedzieć. Zuzka bardzo się denerwowała, jej mama niespodziewanie zachorowała. Nie było nikogo, kto mógłby pomóc. A Zuzka jest bardzo przesądna, więc zabroniła mi zdradzić, na co są potrzebne pieniądze. Ale już jest dobrze, jej mamę zoperowali. Rokowania są dobre Michał spojrzał z czułością na Zuzkę prawda? i ujął jej dłoń.
Dziękuję pani, jest pani naprawdę wspaniała. Jestem ogromnie wdzięczna Zuzka otarła oczy.
Już, Zuzka, nie płacz, wszystko minęło Michał wstał od stołu babciu, już późno, odprowadzę Zuzkę.
Idźcie, dzieci, dobrej nocy, oby wszystko się ułożyło Stefania przeżegnała ich na drogę.
Wnuk dorósł. Dobrze, że mu uwierzyłam. Tu nie chodziło tylko o pieniądze. Po prostu jeszcze bardziej się zbliżyliśmy.
Po dwóch miesiącach Michał oddał całą sumę i powiedział Stefanii:
Wyobraź sobie, lekarz powiedział, że zdążyli w ostatniej chwili. Gdyby nie twoja pomoc, wszystko mogłoby się skończyć źle. Dziękuję, babciu. Wtedy nie wiedziałem, jak pomóc Zuzce. Teraz wierzę, że zawsze znajdzie się w życiu ktoś, kto pomoże w trudnej chwili. Zapamiętam to i dla ciebie zrobię wszystko na świecie!
Stefania pogłaskała wnuka po głowie, jak robiła to, gdy był mały:
Dobrze, biegnijcie. Wpadajcie z Zuzką, będzie mi bardzo miło!
Na pewno, babciu! Michał uściskał ją mocno.
Stefania zamknęła za nimi drzwi i przypomniała sobie słowa swojej własnej babci:
Rodzinie zawsze trzeba pomagać. Tak było zawsze u nas, w Polsce. Kto jest otwarty dla bliskich, ten nigdy nie zostanie sam. O tym nie wolno zapominać.
I to prawda dobro wraca, zwłaszcza gdy okazujemy je tym, których kochamy najbardziej.
