Dziś zastanawiam się, jak to się stało, że zapłaciłam za szczęście mojego syna. Pisząc te słowa, mam w sobie tyle emocji i przemyśleń Może to była miłość matki, a może zwyczajna troska o przyszłość dziecka?
Od lat wiedziałam, że nadejdzie czas, gdy mój syn, Paweł, zacznie rozglądać się za partnerką. Wychowywałam go sama, dbając o każdy szczegół od pierwszego dnia, gdy zobaczyłam go w szpitalu przy ul. Kopernika w Krakowie. Był wszystkim, co miałam. Nie spałam nocami, dbałam, leczyłam, wspierałam w szkole, marzyłam o jego szczęściu. Trudno mi było zaakceptować, że będę musiała oddać go innej kobiecie.
Starałam się pogodzić z nową sytuacją, kiedy zobaczyłam, że Paweł zaczyna spotykać się z koleżankami. Przychodził do domu, opowiadał o nich, a ja nie ukrywam byłam wybredna. Wiedziałam, że jego pierwsza dziewczyna, Paulina, była humorzasta i nie potrafiłyśmy znaleźć wspólnego języka. Wprost powiedziałam Pawłowi, że ona nie jest dla niego. Uważałam, że zasługuje na dziewczynę uczciwą, spokojną, pełną ciepła.
Nie wyjawiłam mu swoich planów. W tajemnicy rozpoczęłam poszukiwania idealnej kandydatki. Początkowo rozważałam kilka opcji córkę Bożeny, mojej sąsiadki z Nowej Huty, znajomą Martę z pracy czy Anię, z którą Paweł chodził do liceum. Rozmawiałam z Bożeną i jej córką, jednak Dominika nie przypadła mi do gustu była nieco ociężała, a marzyłam, by mój syn miał partnerkę pełną energii.
Marta miała już narzeczonego, więc musiałam ją skreślić z listy. Dziewczyny z klasy Pawła zupełnie nie wzbudziły mojego zaufania. Byłam bezradna i poczułam, że muszę wziąć sprawy w swoje ręce.
Pod pretekstem odwiedzin u niego w pracy zaproponowałam, że go odwiozę. Powiedziałam, że chciałabym zobaczyć, jak radzi sobie w biurze przy ul. Długiej. Paweł nie był zadowolony, ale się zgodził. Obserwowałam przez cały dzień jego kontakty z koleżankami, pytałam cichaczem pracownice o ich zainteresowania. Żadna jednak nie była odpowiednia.
Po pracy Paweł zaprosił mnie na kawę do kawiarni przy Rynku Głównym. Pomyślałam, że może tam spotkam kogoś interesującego. Siedząc przy stoliku, zwróciłam uwagę na kelnerkę. Była uprzejma, miała piękne, gęste włosy, a jej oczy kryły coś dobrego. Paweł wyraźnie był nią zafascynowany. Przedstawił mi ją miała na imię Jagoda.
Po krótkiej rozmowie z Jagodą czułam, że to ona. Musiałam tylko ją przekonać. Poprosiłam, by ze mną porozmawiała opowiedziałam o moim synu, o tym, jak bardzo mi na nim zależy. Jagoda była początkowo oszołomiona mówiła: Czy pani jest poważna? Przecież to niestosowne!. Wiedziałam, że jej brat musi wyjechać na studia, na które rodziny nie było stać. Zaoferowałam jej 30 tysięcy złotych wystarczająco, by mogła opłacić edukację brata i podreperować rodzinny budżet. Jagoda była rozdarta, ale miłość do brata okazała się silniejsza.
Starałam się jej pomagać, doradzając, co lubi mój syn jakie filmy, książki, jakie miejsca w Krakowie. Z dnia na dzień Paweł był coraz bardziej zauroczony. Opowiadał mi godzinami, jaka Jagoda jest hojna, delikatna, zabawna, jak razem chodzą na spacery pod Wawel albo nad Wisłę, jak gotuje najlepsze pierogi ruskie, jakie książki czyta.
W końcu poprosiłam Pawła, by przedstawił mi Jagodę oficjalnie. Gdy przyszła do nas na herbatę, spokojnie porozmawiałyśmy. Wyjawiła mi, że naprawdę zakochała się w moim synu i próbowała oddać mi pieniądze, bo uznała, że nie może ich zatrzymać. Uśmiechnęłam się tylko i powiedziałam, by zachowała pieniądze i zaczęła planować przyszłość.
Teraz patrzę na nich dwoje radosnych, zakochanych, a ja mam synową, o jakiej marzyłam, która stała się moją przyjaciółką. Cieszy mnie, że Jagoda i Paweł są szczęśliwi, a nasz mały sekret zostanie już tylko między nami. Zrobiłam to dla szczęścia mojego syna i choć długo wahałam się, czy było warto, dziś nie mam wątpliwości.
