WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ CZUCIA TEGO PSIEGO SMRODU! OZNAMIAŁ MĄŻ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, OD WIEZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM ON POWIEDZIAŁ, ŻE ODCHODZI DO INNEJ.
Karina kochała swojego męża, Bartosza, jak opętana. Przeżyli razem pięć lat dzieci jeszcze nie było, lecz mieli Fenka starego owczarka podhalańskiego, którego Karina przygarnęła jeszcze, zanim poznała Bartosza.
Fenek był członkiem rodziny. Mądry, wierny rozumiał bez słów. Czas jednak robił swoje Fenka bolały łapy, zaczął nieprzyjemnie pachnieć, sierść sypała się bez opamiętania.
Bartosz długo wytrzymywał. Ale kiedy Fenek, nie doczekawszy się spaceru, zrobił kałużę w korytarzu, na nowiuśkich panelach, miarka się przebrała.
Dość! wrzasnął Bartosz, wciskając psa nosem w tę kałużę. Ja tu mieszkam w chlewie! Wszędzie smród, sierść w jedzeniu, a teraz jeszcze sikanie! Karina, wybieraj: ja albo ta ruina!
Bartosz, gdzie ja go dam? Przecież ma dwanaście lat… płakała Karina, obejmując winnym ramieniem skulonego psa.
Do schroniska! Do lasu! Uśpij! Co mnie to obchodzi! rzucił zimno. Jeśli wieczorem go tu nie będzie, odchodzę. Marzę o czystości, a nie o sprzątaniu po twoim kudłatym syneczku!
Karina była słaba. Paniczo bała się samotności. Bała się stracić Bartosza, który utrzymywał dom, z którym mieli plan na wakacje, na kredyt hipoteczny…
Wybrała męża.
Zabrała Fenka za miasto.
Pies ledwo wskoczył do samochodu, skomląc od bólu w stawach, ale polizał ją po ręce. Myślał, że jadą na spacer.
Karina płakała przez całą drogę.
Wysadziła go na leśnej polanie, dwadzieścia kilometrów od Krakowa. Przywiązała go do drzewa, żeby nie pognał za samochodem.
Przepraszam cię, Fenku… Przepraszam… szeptała, bojąc się spojrzeć w jego wierne, przymglone od starości oczy.
Fenek nie szarpał się. Usiadł i tylko patrzył. Wszystko zrozumiał.
Karina zostawiła mu miskę karmy, wsiadła do auta i mocno wcisnęła gaz. W lusterku zobaczyła, jak pies nagle, zapominając o bólu łap, ruszył za nią, szarpiąc smycz, szczekając chrypliwie, rozpaczliwie.
Ten skowyt dudnił jej w uszach całą drogę powrotną.
Po powrocie zastała Bartosza pakującego walizki.
Ty… co robisz? spytała zdziwiona. Załatwiłam to. Fenka nie ma. Oddałam go…
Bartosz spojrzał na nią chłodno, z kpiącym uśmiechem.
Dobra robota. Szybko poszło. Ale i tak odchodzę.
Jak to?! Dokąd?!
Do Marzeny. Poznałaś ją, z księgowości. Spotykamy się już pół roku. Jest w ciąży.
Karina osunęła się na krzesło. Wszystko się rozmazuje, świat wiruje.
Ale… przecież postawiłeś ultimatum… Pies albo ty… Po co to wszystko?
Chciałem sprawdzić rzucił Bartosz cynicznie. Czy jesteś chociaż trochę twarda. A ty… Zdradziłaś psa, który kochał cię dziesięć lat. Wiesz? Przeraziłaś mnie. Jeśli wymieniłaś wiernego przyjaciela na byle spodnie, to mnie, jak będę chory, wyniesiesz na śmietnik.
Zapiął walizkę.
Żegnaj, Karino. I wiesz co? Fenek był jedynym facetem w tym domu. Ty jesteś tylko zdrajczynią.
Drzwi zatrzasnęły się głucho.
Wtedy Karina zawyła.
Zrozumiała, co zrobiła. Dla człowieka, który jej nie kochał, zabiła duszę tego, kto oddałby za nią wszystko.
Porwała kluczyki i pognała z powrotem do lasu.
Była noc. Lał deszcz.
Dotarła pod to drzewo.
Smycz była przegryziona. Miska leżała przewrócona. Fenka już nie było.
Fenek! Fenek! Mój chłopcze! szlochała, błąkając się między mokrymi gałęziami, kalecząc twarz.
Szukając go trzy dni, rozwieszała ogłoszenia, pisała do wolontariuszy. Nie spała, nie jadła.
Czwartego dnia odebrała telefon.
Szuka pani owczarka? Znaleziono podobnego przy zakopiance. Potrąciła go ciężarówka.
Karina pojechała na rozpoznanie.
To był on.
Fenek przegryzł smycz i ruszył za nią. Biegł do domu. Na bolących łapach, przez ból, przez strach. Gnał do tej, która go zdradziła. I zginął na poboczu, nie doczekawszy się.
Karina pochowała Fenka.
Minęły dwa lata.
Żyje sama. Za mąż już nie wyszła nie potrafi zaufać ludziom, sobie również nie.
Bartosz szczęśliwy z nową żoną i dzieckiem. Zapomniał o Karinie jak o złym śnie. Dla niego to była tylko próba, pretekst żeby odejść, zrzucić winę na nią.
A Karina… Karina pracuje jako wolontariuszka w schronisku dla starszych psów. Sprząta po nich boksy, ściera kałuże, leczy ich rany. Próbuje odkupić własną winę.
Co noc śni jej się ten sam obraz: stoi pod drzewem, a Fenek patrzy na nią. Woła go, ale on nie podchodzi. Tylko patrzy. Bez złości. Z bezbrzeżnym, psim smutkiem.
Cały jej wyrok zapisany jest w tym spojrzeniu.
Morał: Zdrada nie zostaje wybaczona. Nigdy nie poświęcaj wiernych przyjaciół dla tych, którzy stawiają ci ultimatum. Kto kocha, nie zmusza do takich wyborów. Jeśli zmusza już cię zdradził i tylko opóźniasz nieunikniony koniec, popełniając najgorszy błąd.
