Pewnego dnia, stojąc przy kasie w sklepie w centrum Krakowa, zobaczyłem moją roześmianą siostrę, idącą pod rękę z eleganckim mężczyzną. Oboje mieli na palcach złote obrączki.
Moja siostra bliźniaczka nazywała się Jagoda. Od zawsze byliśmy z Jagodą nierozłączni nasze dzieciństwo upłynęło na wspólnych grach na osiedlowym podwórku, dzieleniu się tajemnicami i przeżywaniu kar od rodziców za kolejne figle. Za każdym razem, gdy któreś z nas wpadło w kłopoty, drugie stawało w jego obronie. Mama, ubierając nas, pilnowała, byśmy nosili te same sweterki i buciki, a nawet gdy podrośliśmy, i tak często wybieraliśmy podobne rzeczy z dumą podkreślając, że jesteśmy bliźniakami.
Rodzice ciężko pracowali w jednym z krakowskich zakładów i nie mieli zbyt wiele pieniędzy. Gdy Stanisława, bo tak brzmiało moje imię, dostała się na Uniwersytet Jagielloński, Jagoda także zapragnęła studiować. Niestety, nie udało się jej zdobyć miejsca na wymarzonym kierunku. Dla Jagody, która czuła się zawsze tą słabszą, był to ogromny cios. My, rodzice i babcia, robiliśmy co się da, by wspierać ją duchowo i finansowo nawet kosztem własnych zachcianek. Ale oszczędności topniały szybciej, niż przybywało rachunków do opłacenia; każdego miesiąca liczyliśmy złotówki w portfelu, byle tylko dziewczyny mogły się kształcić.
Któregoś wieczoru, przy kolacji z pierogami i kompotem u babci, starsza pani upiła się na wesoło winem domowej roboty i powiedziała za dużo. Wtedy wyszło na jaw, że gdy mama urodziła dwie córeczki, rozważała oddanie jednej do adopcji, bo nie wierzyła, że podołają wychowaniu bliźniąt. Najmłodszą była Jagoda.
Jagodę aż zatkało z wrażenia. Przez kilka tygodni nie odzywała się do nikogo, przekonana, że zawsze będzie dla rodziców tą niechcianą, mniej kochaną. Z rozżalenia zabrała swoje papiery z uczelni i z dnia na dzień urwała kontakt ze mną. Zaczęła także obwiniać mnie o wszystko, twierdząc, że gdyby nie istniało moje idealne odbicie, byłaby ulubienicą i oczkiem w głowie całej rodziny. Od tamtego czasu wszystko wywróciło się do góry nogami dotychczasowy spokój i bliskość zniknęły bez śladu, a my zamieszkaliśmy osobno.
Jakiś czas później założyłam rodzinę: poznałam męża, wzięliśmy ślub w kościele Mariackim i urodził się nam syn Kuba. Z Jagodą nasze drogi skrzyżowały się tylko raz przypadkiem, w czasie rodzinnego obiadu na święta w rodzinnym domu. Jagoda w ogóle nie wykazywała entuzjazmu z tego spotkania, szczerze mówiąc zaczęła mnie krytykować, a najbardziej nie podobał jej się mój wygląd.
Kolejny raz spotkałem ją zupełnie niespodziewanie w Galerii Krakowskiej. Stała wśród ludzi, elegancka, u boku przystojnego mężczyzny z garniturem, trzymając go za rękę. Od razu zauważyłem, że mają obrączki. Myślałem, że to jej mąż. Chciałem ją przytulić, ale cofnęła się, patrząc na mnie z dystansem, jakbym był obcym człowiekiem. Serce mi zamarło, a ona szybko wyszła na parking i wsiadła do srebrnego audi.
Ostatni raz widzieliśmy się na spotkaniu u rodziców. Jagoda nie omieszkała mi dokuczyć, zarzucając, że niedbale wyglądam i przez to przynoszę rodzinie wstyd. Było w tym ziarnko prawdy nosiłem proste ubrania, nie malowałam się, a włosy wiązałem w niedbały kucyk, podczas gdy Jagoda prezentowała się jak z żurnala: w makijażu, perfekcyjnych fryzurach, soczewkach zamiast okularów i modnych ciuchach.
Słowa siostry bolały jak cios prosto w serce. Przecież ja też miałem rodzinę, kochającego męża i syna. Nie rozumiałem, jak mogła mnie tak potraktować, skoro przez całe dzieciństwo byliśmy dla siebie wszystkim. Zacząłem zwierzać się mamie, opowiadając o wszystkich żalach, które przez lata gromadziły się w moim sercu. Matka tylko milczała, a po chwili poprosiła, żebym nie obwiniał Jagody. Prosiła, żebym pozwolił jej żyć po swojemu, nie nachodził jej i nie przeszkadzał w szczęściu.
Od tamtej pory, jeśli chciałem odwiedzić rodziców, musiałem wcześniej zadzwonić i upewnić się, że nie będzie Jagody. Jedno zdanie babci zmieniło naszą rodzinę na zawsze. Dziś nie jesteśmy już tymi dawnymi bliźniakami, których los był nierozerwalnie ze sobą związany.
