Antoni­na Pietrow­na szła w deszczu i płakała, łzy mieszały się z kroplami, a ona myślała: „Przynajmniej pada – nikt nie widzi łez”. W głowie tłukły się wyrzuty – sama winna, nie w porę przyszła, nieproszony gość. Szedła i płakała, a potem parsknęła śmiechem, przypominając sobie kawał o teściowej, którą zięć pyta: „Mamo, nawet herbaty nie wypijecie?” I właśnie ona znalazła się dziś w sytuacji tej „mamy”. Płakała i śmiała się na przemian. Gdy wróciła do domu, zrzuciła mokre ubrania, nakryła się kocem i już płakała bez wstydu – nikogo nie było, tylko złota rybka w akwarium słuchała. Antoni­na była interesującą kobietą, mężczyźni ją lubili, ale z ojcem Nikity – syna – nie wyszło. Pił coraz więcej, aż zaczął ją chorobliwie zazdrościć o wszystkich: sąsiada, sprzedawcę, nawet staruszka z laską… Raz, gdy uśmiechnęła się do sąsiada, oszalał ze złości; pobił ją długo i brutalnie, przy dziecku. Nikitka wszystko opisał babci i dziadkowi. Mama Antoni­ny zapłakała: „Czy po to wychowałam córkę, żeby ją biła jakaś pijana kanalia?” Ojciec milcząc ubrał się, sprowadził zięcia z czwartego piętra – tamten złamał rękę w locie – i zagroził: „Jeszcze raz się pokażesz, to cię wykończę.” Zniknął na zawsze. Antoni­na na nowo za mąż nie wyszła – trzeba było wychować dzieciaka. Potem już żaden mężczyzna nie był jej potrzebny – wystarczyło tego, co przeżyła. Nigdy nie brakowało pieniędzy, była technolożką gastronomii, pracowała w przytulnej restauracji, na nic nie narzekała. Odkładała na mieszkanie dla syna, a kiedy uzbierała, Nikita się zaręczył – a jego wybranka, Anastazja, była naprawdę wspaniałą osobą. Antoni­na została w swojej kawalerce, dała młodym i ślub, i nowe, większe mieszkanie. Cóż – rodzina, im bardziej potrzebne! Teraz zbierała dzieciom na samochód, ileż można jeździć starym maluchem. Dziś nie planowała odwiedzin, nie narzucała się dzieciom – ale akurat była w okolicy, gdy lunęło. Bez parasola, a taki deszcz, że i parasol by nie pomógł. Wpadła więc do syna, chciała tylko przeczekać ulewę, pogadać z Anastazją przy herbacie. Ale synowa, widząc Antoni­nę w drzwiach, nie zaprosiła nawet do środka: „Antoni­na Pietrowna, czego pani chciała?” Antoni­na zaplątała się, zaczęła tłumaczyć: „Deszcz…” „Już przestało padać, blisko pani ma – dojdzie pani.” Pokornie wyszła – cała we łzach, znowu w deszczu. I znów płakała. Zasnęła i śniła o złotej rybce. A ona urosła ogromna i poruszała wargami. Antoni­na wszystko rozumiała – rybka mówiła! „Płaczesz? Ale jesteś głupia. Nawet herbaty ci nie dali, a ty zbierasz dla nich na samochód! Ile można żyć dla innych? Przestań, wyjedź nad morze, żyj trochę dla siebie!” Antoni­na obudziła się już po zmroku, rybka dalej pływała, ale już nie rozumiała jej „mowy”. Za to pojęła coś najważniejszego – nie można poświęcać siebie dla niewdzięcznych ludzi, tych którzy nawet herbaty nie zaproponują i nie pozwolą przeczekać deszczu. Antoni­na wzięła oszczędności przeznaczone dla dzieci – i pojechała nad morze. Wróciła odmieniona, opalona, piękna. Syn z synową nawet nie zorientowali się, bo zgłaszali się do niej tylko po pieniądze albo gdy potrzebowali opiekunki dla wnuka. A Antoni­na przestała unikać mężczyzn – zaczęła się spotykać z dyrektorem restauracji, gdzie pracowała. Dawno jej się podobał, ale wcześniej „wszystko grało się na dzieci i synową”; teraz ułożyło się już zupełnie inaczej – wspólna praca, wspólne wyjścia, zupełnie nowe życie. Niedawno przyszła Anastazja: „Czemu nie zagląda pani do nas? Nie dzwoni? Nikita już upatrzył samochód!” Antoni­na złożyła ręce na piersiach: „Anastazjo, czego chciałaś?” Synowa otworzyła usta, ale z pokoju wyszedł elegancki mężczyzna: „Tońka, napijemy się herbaty?” „Tak!” – rozpromieniła się Antoni­na. „ Zaproś gościa!” „Nie, Anastazja już wychodzi. I herbaty nie pije! Prawda, Anastazjo?” Antoni­na zamknęła jej drzwi przed nosem – i, śmiejąc się, puściła oko do rybki. „I tak trzeba!”

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś o Pani Antoninie Kowalskiej świetna kobieta, a dziś tak mi się o niej przypomniało, bo przeżyła niezłą przygodę.

Wyobraź sobie: Antonina szła przez ulewę, łzy jej ciekły po policzkach i mieszały się z kroplami deszczu. Myślała sobie: Dobrze, że pada! Nikt nie zobaczy jak płaczę. A jeszcze w głowie jej siedziało, że sama jest sobie winna wpadła do syna nie w porę, nieproszona, taka trochę intruzka No i się popłakała. A potem, żeby było śmieszniej, przypomniał jej się stary dowcip, gdzie zięć mówi teściowej: Mamo, nawet herbaty nie napijecie się? I uświadomiła sobie, że właśnie ona jest tą mamą z dowcipu stoi jak słup w przedpokoju, nikt jej nie zaprasza dalej.

Płakała i śmiała się na przemian, coś niesamowitego. No i kiedy wróciła w końcu do swojego mieszkania, zrzuciła mokre ubrania, owinęła się kocem i już nie krępowała się płakać tylko ona i jej złota rybka w akwarium byli świadkami tej rozpaczy.

A wiesz, Antonina zawsze miała powodzenie u mężczyzn, ciekawa osoba, ale z ojcem Nikodema swojego syna jej życie się rozpadło. Facet pił, na początku nawet dało się to znieść, bo wypił i spał. Ale potem zaczęły się sceny zazdrości na każdego patrzył spode łba: na sąsiada, na sprzedawcę w sklepie mięsnym, nawet na staruszka z laską.

I pamiętam, jak opowiadała, że kiedy raz uśmiechnęła się do sąsiada na dzień dobry, mąż totalnie stracił głowę. Pobił ją, i to przy dziecku. Nikodem wtedy wszystko dokładnie babci i dziadkowi opowiedział. Jej mama zalewała się łzami, a ojciec słowem nie powiedział, tylko wyszedł, znalazł zięcia i z czwarta piętra go zrzucił dosłownie! Ten zanim spadł i się połamał, to już był eks. A dziadek groził mu pięścią: Jeszcze raz się do córki zbliżysz, to cię załatwię do więzienia pójdę, ale życie Tosi niszczyć nie pozwolę!

No i mąż zniknął, Antonina już nigdy za nikogo nie wyszła. Powiedziała, że ma co robić syna wychować, a kto wie, jaki następny by się trafił. Wielu ją podrywało, ale ona nie chciała, spała spokojniej samej.

Materialnie nie miała problemów. Pracowała jako technolog żywienia w kameralnej restauracji, zarabiała nieźle, trochę odkładała tu dwieście złotych, tam pięćset. Kiedy uzbierała na własne M, syn Nikodem się zaręczył. Narzeczona piękna dziewczyna o typowo polskim imieniu: Milena. Antonina oddała im nowe mieszkanie, zorganizowała wesele, wszystko na tip-top. Sama została w starej kawalerce, a jej dzieci żyły po swojemu.

Teraz Antonina oszczędzała na samochód dla dzieci bo ileż można tym starym polonezem jeździć? Chciała im kupić coś lepszego, ale wcale nie narzucała się z obecnością. Dziś właśnie było tak, że deszcz ją zaskoczył akurat niedaleko ich domu, bez parasola. Taki ulewny, że nawet parasol by nie pomógł.

Pomyślała, że zadzwoni, wpadnie choć na chwilę, pogada po kobiecemu z Mileną, może herbatę wypije w końcu są rodziną. Ale wyobraź sobie, Milena otwiera drzwi, patrzy na Antoninę zdziwiona i na zimno mówi: Czy czegoś Pani chciała? Nawet dalej nie zaprosiła, tylko w przedpokoju Deszcz już minął, wszak blisko Pani mieszka, to Pani przejdzie

No i Antonina rozbita odezwała się: Tak, tak, już idę, łzy jej ciekły ciurkiem wróciła przez deszcz do domu, zasnęła zapłakana. A we śnie pojawiła się ta ruda złota rybka z akwarium nagle była ogromna i ruszała pyszczkiem bezgłośnie, ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka gadała:

Co się mażesz, głuptasie?! Nawet herbaty ci nie nalali! Na samochód dla nich odkładasz, wiecznie dajesz, a oni nie doceniają. Pomyśl o sobie! Wyjedź nad Bałtyk, choć raz zrób coś dla siebie!

Obudziła się, gdy już było ciemno. Rybka dalej ruszała pyszczkiem, ale Antonina już nie rozumiała jej języka. Mimo wszystko pojęła jedno: nie można się poświęcać dla tych, którzy tego nie szanują. Nie dla tych, co nawet na herbatę nie zaproszą i nie pozwolą przeczekać deszczu.

Antonina Kowalska wzięła wszystkie pieniądze, które chowała dla dzieci na auto i kupiła sobie wycieczkę nad Bałtyk. Poleciała, odpoczęła, wróciła opalona, piękna i szczęśliwa.

A syn z synową nawet nie zauważyli, bo kontaktowali się z matką tylko, jak czegoś potrzebowali czy to pieniędzy, czy opieki nad dzieckiem.

Po powrocie Antonina przestała się bać mężczyzn, pojawił się adorator w sam raz! Dyrektor tej restauracji, w której pracowała. On się jej od dawna podobał, ale ona nie była gotowa syn, synowa, sprawy rodzinne. Teraz jakoś się wszystko poukładało. Wspólnie do pracy, wspólnie z pracy, życie w końcu nabrało smaku.

I parę dni temu Milena wpada: Pani Antonino, czemu Pani do nas nie zagląda, nie dzwoni? Nikodem znalazł samochód! wiadomo, o co chodzi. Na to Antonina spokojnie, z rękami założonymi: Milena, czy czegoś chciałaś?

Milena już miała coś powiedzieć, gdy z pokoju wyszedł elegancki pan: Tońka, pijemy herbatę?

Pewnie! mówi Antonina z uśmiechem.

To zawołaj gościa! zaprasza dyrektor.

Nie, Milena już wychodzi. Herbaty nie pije. Prawda, Milena?

I zamknęła za nią drzwi, a potem mrugnęła do swojej złotej rybki.

Ot, tak to się kończy!