To wszystko zdarzyło się dawno temu i choć minęły już lata, wciąż pamiętam tamten czas z nostalgią i odrobiną goryczy.
Przyszłam na świat w niewielkiej wsi pod Lublinem. Po ukończeniu ósmej klasy zdecydowałam się na szkołę gastronomiczną w Chełmie. Naukę ukończyłam po czterech latach, po czym zaczęłam pracować w miejscowym barze. Jednak po pięciu latach pracy zrozumiałam, że stoję w miejscu, a otrzymywane złotówki ledwie wystarczały na życie. Czułam coraz mocniej, że muszę się wyrwać pragnęłam lepszego losu.
W tamtym barze poznałam Tomasza, chłopaka z Warszawy, który miał znajomości w stolicy. Postanowiłam rzucić wszystko i wyjechać do Warszawy. Spotkałam się z Tomaszem, prosząc go o pomoc w dostaniu się na studia. Nie odmówił zapowiedział jednak, że taka przysługa sporo kosztuje. Miałam na szczęście trochę zaoszczędzonych pieniędzy i zapłaciłam Tomaszowi pokaźną sumę.
Udało mi się też zakupić nowe dokumenty. W tamtych latach świadectwa i dowody były papierowe, więc wystarczyło znać właściwą osobę. Dzięki temu oficjalnie odmłodniałam o pięć lat, a nowe świadectwo aż błyszczało od piątek.
W efekcie Tomasz dopomógł, a ja dostałam się na upragnione studia.
Moje życie nabrało zupełnie innych barw. Otaczało mnie grono radosnych, młodych ludzi czułam się jedną z nich. Niedługo potem poznałam Marka, chłopaka z Warszawy, wtedy dziewiętnastoletniego. Wzięliśmy ślub, a ja zamieszkałam na stałe w mieszkaniu jego rodziców, zyskując warszawski adres.
Skończyłam studia i przyszły czasy zmian. PRL runął, a my z Markiem chwyciliśmy szansę wynajęliśmy niewielki lokal i otworzyliśmy własną knajpkę. Szybko ją wykupiliśmy i staliśmy się właścicielami baru. Żyło nam się naprawdę nieźle, chociaż nie doczekaliśmy się dzieci.
Pewnego razu postanowiliśmy odwiedzić moją rodzinną miejscowość. Tam spotkałam dawnych znajomych oraz koleżanki z podstawówki. Szybko wyszło na jaw, że żyję inaczej niż oni. Wyglądałam młodziej i lepiej od kolegów wywołało to nieco zazdrości. Jeden z byłych uczniów zdradził Markowi, że dawniej pracowałam w barze i w rzeczywistości jestem starsza, niż mówiłam.
Mąż oskarżył mnie o oszustwo. Marek bardzo się zmienił, zaczął coraz częściej sięgać po wódkę. Nie wytrzymaliśmy rozeszliśmy się. Musieliśmy też podzielić firmę. Kupiłam sobie małe mieszkanie, Marek ciągle brał nowe kredyty na niekorzystnych warunkach życie się posypało.
Dziś pracuję nadal, choć osiągnęłam już wiek emerytury. Często wracam myślami do Tomasza, który ostrzegał mnie kiedyś, żeby nie kombinować z dokumentami. Ale młodość nie myśli o konsekwencjach i nie da się już cofnąć czasu.
Niedawno odwiedziłam mamę w rodzinnej wsi i spotkałam tam koleżankę z klasy, Zofię. Ona już od dwóch lat jest na emeryturze, zajmuje się wnukami, uprawia warzywniak. A ja wciąż muszę pracować zdrowie już nie to. Młodzieńcze wybory mają swoje konsekwencje, które przychodzą z wiekiem.
Może ktoś mi podpowie, jak naprawić błędy młodości, których skutki odczuwam do dziś?
