Dziś znowu mam gonitwę myśli i chyba muszę się wygadać, bo inaczej zwariuję. Od dziesięciu lat jestem żoną Piotra. Mieszkamy razem w niewielkim, dwupokojowym mieszkaniu na Mokotowie, które jeszcze spłacamy rata kredytu zżera nam sporą część pensji. O dzieciach na razie nawet nie myślimy, bo chcemy najpierw jakoś się ustabilizować, w końcu stanąć na nogi.
Mam młodszego brata, Pawła. On także ma już rodzinę. Mieszkają w jednopokojowej kawalerce na Pradze, gdzie ledwo się mieszczą. Paweł chodzi do dwóch robót, a jeszcze dorabia, jak tylko może. Jego żona, Honorata, pracy nie szuka, bo cały czas jest w ciąży. Naprawdę. Mają już troje dzieci, czwarte w drodze i z tego, co słyszałam, zapowiada już piąte…
Poza dzieciakami zaciągnęli też kilka kredytów na sprzęt do domu pralka, lodówka, telewizor, wszystko na raty. Często pomagamy im z Piotrem raz pożyczymy trochę złotych, innym razem podrzucimy im trochę zakupów, albo obiad ugotujemy. Ale Honorata czasem nie zna granic potrafi czegoś wręcz zażądać, a nie grzecznie poprosić.
Wtedy już muszę wyznaczać granice i odmawiać. Efekt? Obrażeni na mnie i Piotra, obraza trwa do pierwszej znowu potrzeby, a potem wszystko od nowa.
Wczoraj Honorata przyszła do mnie i prosto z mostu stwierdziła:
Skoro wy z Piotrem nie macie dzieci, a my za chwilę będziemy mieli czwarte, to powinniście oddać nam swoje mieszkanie.
Zamurowało mnie.
A my gdzie mamy wtedy mieszkać? Przeprowadzimy się do waszej kawalerki?
Nie, wy sobie wynajmiecie coś, a my tu będziemy mieszkać. Zresztą najemcy na pewno się znajdą powiedziała spokojnym tonem, jakby o czymś najzupełniej oczywistym. Dodała: Kiedy się wyprowadzicie?
Już nie wytrzymałam.
Wiesz co, idź się leczyć. Wynocha z mojego domu! powiedziałam, ledwo panując nad emocjami.
Wyszła z fochem i rzuciła za sobą:
Wiecie co, przez was stracę dziecko i to będzie wasza wina!
Jeszcze tego samego dnia dowiedziałam się, że rzeczywiście w ukryciu, w trzecim miesiącu ciąży, straciła ciążę.
O drugiej nad ranem zjawił się u mnie Paweł, oburzony i z pretensjami. Piotr próbował go uspokoić, ale kiedy już nie było wyjścia, po prostu wylał mu na głowę kilka kubków zimnej wody i wyrzucił go za drzwi.
Nie mam już brata. Tak się kończy chęć niesienia ciągłej pomocy i zacierania własnych granic, gdy ktoś przekracza wszelką przyzwoitość. Przez całą noc nie zasnęłam, myśląc, czy naprawdę robię coś złego, dbając też o siebie.
