Syndrom wiecznie odkładanej życia… Spowiedź 60-letniej Polki Elżbieta: W tym roku skończyłam 60 lat. Nikt z bliskich nawet nie zadzwonił, by złożyć mi życzenia na jubileusz. Mam córkę i syna, wnuka oraz wnuczkę, jest też były mąż. Córka ma 40 lat, syn 35. Oboje mieszkają w Warszawie, oboje ukończyli prestiżowe warszawskie uczelnie. Są inteligentni, odnoszą sukcesy. Córka jest żoną wysoko postawionego urzędnika, syn ożenił się z córką znanego warszawskiego biznesmena. Oboje mają pomyślne kariery, sporo nieruchomości, poza pracą w administracji własne biznesy. Stabilnie. Były mąż odszedł, gdy syn skończył studia, mówiąc, że jest zmęczony takim życiem. Choć sam pracował cicho i spokojnie, w weekendy spotykał się ze znajomymi albo odpoczywał na kanapie, na urlop jeździł do rodziny na Mazury. Ja nie brałam urlopów: pracowałam jednocześnie na trzech etatach – jako inżynierka w fabryce, sprzątaczka w zarządzie zakładu i pakowaczka w pobliskim markecie od 8 do 20 w weekendy, do tego odpowiadałam za sprzątanie pomieszczeń socjalnych. Wszystko zarobione szło na dzieci – Warszawa to drogie miasto, a studia w renomowanych uczelniach oznaczały porządną odzież, dobre wyżywienie i rozrywki. Nauczyłam się nosić stare ubrania, przerabiałam, naprawiałam buty. Chodziłam czysta, schludna, to mi wystarczało. Moje rozrywki to sny, w których bywałam młoda, szczęśliwa, uśmiechnięta. Mąż po odejściu od razu zmienił samochód na luksusowy. Najwyraźniej miał oszczędności. Nasze wspólne życie było dziwne – wszystkie wydatki były na mojej głowie, oprócz czynszu. Czynsz płacił mąż i na tym kończył się jego wkład w rodzinę. Dzieci wykształciłam sama… Mieszkanie, w którym żyliśmy, odziedziczyłam po babci – porządna, zadbana kamienica z wysokimi sufitami. Dwa pokoje przerobione na trzy. Była tam komórka 8,5 metra z oknem, wyremontowałam ją, mieściły się łóżko, biurko, szafa, półki. Tam mieszkała córka. Ja z synem w jednym pokoju, bo przychodziłam tylko na noc. Mąż w salonie. Gdy córka wyjechała do Warszawy, zajęłam jej komórkę. Syn został w swoim pokoju. Z mężem rozstaliśmy się bez awantur, podziałów czy oskarżeń. On chciał żyć pełnią życia, a ja byłam tak zmęczona, że poczułam ulgę… Nie musiałam gotować obiadu z deserem, prać jego rzeczy, prasować, układać – mogłam w końcu odpocząć. Uzbrojona w liczne choroby – kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, wyczerpanie nerwowe – po raz pierwszy wzięłam urlop, by się podleczyć. Dorabiać nie przestałam. Zdrowie trochę poprawiłam. W końcu zatrudniłam świetnego fachowca, który z pomocnikiem w dwa tygodnie zrobił mi kapitalny remont łazienki. Byłam szczęśliwa – to było MOJE szczęście! Wszystkie te lata wysyłałam swoim odnajdującym sukcesy dzieciom pieniądze zamiast prezentów – na urodziny, Boże Narodzenie, Dzień Kobiet, 23 lutego, potem także dla wnuków. Nie mogłam więc rzucić dodatkowych prac. Na siebie nie zostawało. Rzadko dostawałam życzenia, raczej w odpowiedzi na swoje. Prezentów nie dostawałam. Najbardziej bolało, że na wesela nie zaprosił mnie ani syn, ani córka. Córka szczerze powiedziała: „No mamo, nie wpasujesz się w towarzystwo. Będą ludzie z kancelarii prezydenta.” O ślubie syna dowiedziałam się od córki po fakcie… Chociaż nie prosili o pieniądze na wesela… Dzieci nigdy nie przyjeżdżają, choć zawsze zapraszam. Córka mówi, że nie ma po co wracać do naszej „wiochy” (miasto wojewódzkie z milionem mieszkańców). Syn powtarza – nie mam czasu, mamo! Samolot do Warszawy lata 7 razy dziennie, podróż trwa dokładnie dwie godziny… Jak bym nazwała tamten etap życia? Chyba życiem zduszonych emocji… Żyłam jak Scarlett O’Hara – „pomyślę o tym jutro”… Tłumiłam łzy i ból, wszystko od rozczarowania po rozpacz, zamieniłam się w robota zaprogramowanego do pracy. Potem zakład kupili warszawiacy – reorganizacja, zwolniono nas, starszych pracowników, więc przeszłam wcześniej na emeryturę – 2000 zł… To spróbuj przeżyć na taką emeryturę. Na szczęście zwolniło się miejsce sprzątaczki w naszym bloku, więc myję klatki – 2000 zł ekstra. Pracy w markecie nie rzuciłam, płacili dobrze – 300 zł za dzień. Najcięższe było stanie przez cały dzień na nogach. Zaczęłam remontować kuchnię – wszystko sama, kuchnię zamówiłam u sąsiada, szybko i dobrze zrobił, finansowo też ok. Znów zaczęłam odkładać pieniądze. Marzyło mi się odnowienie pokoi, wymiana mebli. Tylko tych marzeń nie było dla mnie samej! Co wydawałam na siebie? Jedzenie, najprostsze, nigdy nie jadłam dużo. I lekarstwa, na nie szło sporo. Czynsz z roku na rok wyższy. Były mąż mówił: sprzedaj tę trójkę, dzielnica ok, dostaniesz dobrą cenę, kup sobie kawalerkę. A mnie żal. To pamiątka po babci – tylko ją pamiętam, rodziców nie. Wychowała mnie babcia. Mieszkanie, w którym przeżyłam całe życie, jest mi bardzo bliskie. Z byłym mężem zachowaliśmy dobre relacje, czasem rozmawiamy jak starzy znajomi. Ma się nieźle, o życiu osobistym nie mówi. Raz w miesiącu przywozi ziemniaki, warzywa, kaszę, wodę. Od pieniędzy się odżegnuje – mówi, żeby nie zamawiać dostaw, bo przyniosą zepsute, gorsze produkty. Zgadzam się. Czuję, jakby we mnie wszystko zamarło – żyję, pracuję, nie marzę, nie chcę nic dla siebie. Córkę i wnuki oglądam tylko na Instagramie, życie syna pojawia się u synowej. Cieszę się, że wszyscy mają się dobrze. Może dałam dzieciom za mało miłości, dlatego nie mają jej dla mnie. Córka czasem pyta, jak się czuję, zawsze odpowiadam: dobrze, nigdy nie narzekam. Syn czasem wyśle wiadomość na WhatsAppie: cześć mamo, mam nadzieję, że wszystko u ciebie ok. Kiedyś powiedział mi, że nie chce słuchać naszych problemów – źle działa na niego negatywność, więc przestałam opowiadać, mówię tylko: tak, synku, wszystko dobrze. Chciałabym objąć wnuki, ale podejrzewam, że nie wiedzą, że mają babcię – emerytkę, sprzątaczkę. Pewnie mają legendę, że babcia już dawno na tamtym świecie… Już nawet nie pamiętam, żebym sobie coś kupiła, może bieliznę albo skarpetki – najtańsze. Nie pamiętam wizyt w salonie na manicure, pedicure… Raz w miesiącu chodzę do fryzjera w sąsiednim bloku. Włosy farbuję sama. Pociesza mnie, że jak w młodości, tak i teraz noszę ten sam rozmiar – 46/48. Garderoby nie trzeba wymieniać. Boję się, że kiedyś nie będę mogła wstać z łóżka, bo coraz bardziej bolą mnie plecy. Boję się zostać sparaliżowana. Może nie powinnam była tak żyć, bez odpoczynku, bez małych radości, stale pracując i odkładając wszystko na „kiedyś”? Gdzie jest to „kiedyś”? Już go nie ma… Dusza pusta… Serce obojętne… Wokół pustka… Nikogo nie obwiniam. Siebie też nie potrafię. Całe życie ciężko pracowałam i nadal pracuję. Odkładam na wszelki wypadek małą poduszkę bezpieczeństwa… Chociaż nie ukrywam – wiem, że jeśli zaniemogę, nie będę żyć… Nie chcę, żeby ktoś miał ze mną kłopot. A wiecie, co jest najsmutniejsze? Nigdy nie dostałam kwiatów… Nigdy… Cóż, będzie naprawdę śmiesznie, jeśli ktoś przyniesie mi świeże kwiaty na grób… Naprawdę można się uśmiać…

Syndrom wiecznie odkładanej życia…
Wyznanie 60-letniej kobiety
Jadwiga:

W tym roku kończę 60 lat. Nikt z mojej rodziny nawet nie zadzwonił, by złożyć mi życzenia z okazji jubileuszu.
Mam córkę i syna, wnuka i wnuczkę, a były mąż wciąż żyje.
Córka ma 40 lat, syn 35.
Oboje mieszkają w Warszawie, oboje skończyli renomowane uczelnie. Są inteligentni i odnoszą sukcesy. Córka wyszła za mąż za wysokiego urzędnika, syn ożenił się z córką warszawskiego biznesmena. Powodzi się im dobrze kariery, własne mieszkania, poza pracą na państwowym stanowisku prowadzą swoje biznesy. Stabilni we wszystkim.
Były mąż odszedł, gdy syn skończył studia. Powiedział tylko, że nie ma już siły żyć takim tempem. Chociaż sam pracował spokojnie na jednym stanowisku, a weekendy spędzał albo z kolegami, albo na kanapie, w wakacje jeździł na cały miesiąc do rodziny na Mazury. Ja nie brałam urlopów. Pracowałam na trzech etatach: inżynierka w zakładzie, sprzątaczka w administracji, a w weekendy pakerka w pobliskim supermarkecie, od 8 do 20, plus sprzątanie pomieszczeń socjalnych.
Wszystko, co zarabiałam, oddawałam dzieciom życie w Warszawie kosztuje, a nauka na prestiżowych uczelniach wymagała dobrej odzieży, wyżywienia, rozrywek.
Nauczyłam się nosić stare ubrania, sporo przerabiać, reperować buty. Zawsze zadbana i czysta. To mi wystarczało. Moją rozrywką były tylko sny czasem śniłam, że jestem młoda, szczęśliwa, uśmiechnięta.
Gdy mąż odszedł, wkrótce wymienił samochód na drogi, nowy. Pewnie trochę pieniędzy udało mu się odłożyć. Nasze życie było dziwne wszystkie wydatki były po mojej stronie, poza czynszem, który regulował mąż. Na tym kończył się jego udział w rodzinie. Dzieci samotnie wykształciłam ja…
Mieszkanie, w którym żyliśmy, zostało mi po babci. Solidna, zadbana kamienica z wysokimi sufitami, dwa pokoje przerobione na trzy. Była tam komórka 8,5m2 z oknem, którą wyremontowałam i urządzając łóżko, biurko, szafę, półki korzystała z niej córka. Ja z synem mieszkałam w jednym pokoju, z tym że przychodziłam tam właściwie tylko spać. Mąż mieszkał w salonie. Gdy córka wyjechała do Warszawy, zajęłam jej komórkę. Syn został w pokoju.
Z mężem rozstaliśmy się bez kłótni, bez podziału majątku, bez wzajemnych rozliczeń. On chciał ŻYĆ, nie tylko egzystować, a ja byłam tak wykończona, że poczułam ulgę Nie musiałam już gotować codziennie pierwszego, drugiego, deseru i kompotu. Nie musiałam prać jego rzeczy, pościeli, prasować i rozkładać, odwieszać mogłam tę chwilę wykorzystać na odpoczynek.
W tamtym okresie doświadczyłam całego szeregu chorób kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, wyczerpanie nerwowe. W końcu pierwszy raz wzięłam urlop i zajęłam się leczeniem. Dorywczych prac nie porzuciłam. Podreperowałam zdrowie.
Zatrudniłam bardzo dobrego fachowca, który z pomocnikiem w dwa tygodnie zrobił mi kapitalny remont łazienki. To było dla mnie szczęście! MOJE osobiste szczęście! Szczęście tylko dla siebie!
Przez wiele lat zamiast prezentów przesyłałam dzieciom pieniądze na urodziny, Boże Narodzenie, Dzień Kobiet, Dzień Chłopaka. Potem doszły wnuk i wnuczka. Nie mogłam porzucić dorywczych prac. Na siebie nie zostawało mi nic. Życzenia na święta dostawałam rzadko, częściej odpowiadając na ich. Prezentów nie dostawałam.
Najbardziej bolało mnie to, że na ich śluby nie zostałam zaproszona.
Córka przyznała: Mamo, tam nie pasowałabyś do towarzystwa. Będą ludzie z kancelarii prezydenta.
O ślubie syna dowiedziałam się od córki już po fakcie
Chociaż chwała im, że przynajmniej nie prosili o wsparcie finansowe
Nikt z dzieci mnie nigdy nie odwiedza, choć zawsze ich zapraszam. Córka mówi, że nie ma po co przyjeżdżać do tego zaścianka a to przecież miasto wojewódzkie, ponad sto tysięcy mieszkańców. Syn zawsze tłumaczy: Mamo, nie mam czasu!
Samoloty do Warszawy latają 7 razy dziennie! Lot trwa niecałe dwie godziny
Jak nazwać tamten okres? Pewnie życiem stłumionych uczuć…
Żyłam wtedy jak Zosia z Nocy i dni pomyślę o tym jutro…
Wszystko tłumiłam w sobie: łzy, ból, wszelkie emocje od niedowierzania do rozpaczy. Byłam jak robot zaprogramowana do pracy.
Potem zakład kupili inwestorzy z Warszawy, zaczęła się restrukturyzacja. Nas, pracowników w wieku przedemerytalnym, zwolnili. Straciłam od razu dwie posady, ale dzięki temu mogłam przejść wcześniej na emeryturę. Dostałam 2500 zł… i przeżyj za to.
Na szczęście w naszym pięcioklatkowym bloku zwolniła się posada dozorczyni zostałam sprzątaczką na klatkach dodatkowe 2500 zł. Dorywczej pracy w supermarkecie nie porzuciłam, płacili dobrze 400 zł za zmianę. Najgorzej było, że cały dzień na nogach.
Zaczęłam powoli remontować kuchnię. Sama wszystko robiłam, zamówiłam meble u sąsiada wykonał solidnie, szybko i za rozsądną cenę.
Zaczęłam odkładać pieniądze na odświeżenie pokoi i wymianę mebli. Plany były tylko nie było w nich miejsca na mnie! Co wydaję na siebie? Tylko jedzenie, bardzo proste i leki. Na leki schodzi dużo pieniędzy. Czynsz wciąż rośnie. Były mąż mówi: Sprzedaj tę trójkę, dobry rejon, dostaniesz za nią uczciwe pieniądze. Kup sobie kawalerkę.
A przecież szkoda mi tego mieszkania. To pamiątka po babci. Rodziców nie pamiętam. Wychowała mnie babcia. To miejsce jest dla mnie bezcenne, cała moja historia.
Z mężem utrzymujemy poprawne relacje. Czasem się kontaktujemy, jak starzy znajomi. U niego wszystko dobrze. O swoim życiu osobistym nie mówi. Raz w miesiącu przyjeżdża, przywozi kartofle, warzywa, kasze, wodę mineralną. Ciężkie rzeczy. Od pieniędzy się odcina. Mówi, żebym nie zamawiała dostaw wszystko mi przywiozą stare i zepsute. Zgadzam się.
Czuję, że część mnie zamarła wszystko mam w środku. Żyję, pracuję dużo. Już o niczym nie marzę, dla siebie nic nie robię. Córkę i wnuki widzę tylko na jej Instagramie. Życie syna u synowej w relacjach. Cieszę się, że dobrze im się powodzi. Zdrowi, zadowoleni, wyjeżdżają na ciekawe wakacje, bywają w wykwintnych restauracjach.
Może za mało okazałam im miłości? Może dlatego nigdy jej ode mnie nie czerpali? Córka czasem pyta co u mnie. Zawsze odpowiadam, że dobrze. Nigdy na nic się nie żalę. Syn czasami wysyła mi wiadomość głosową: Cześć, mamo, mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.
Kiedyś powiedział, że nie chce słuchać o naszych dawnych problemach źle na niego wpływa negatywizm. Od tamtej pory ograniczam się tylko do Tak, synku, wszystko dobrze.
Bardzo chciałabym przytulić wnuki, ale myślę, że nawet nie wiedzą, że mają żyjącą babcię emerytkę sprzątaczkę. Pewnie według ich wersji babcia już dawno nie żyje…
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek kupiła sobie coś tylko dla siebie. Czasem bieliznę i skarpetki najtańszą. Nie przypominam sobie, żebym była kiedykolwiek w salonie na manicure, pedicure… Raz w miesiącu chodzę do fryzjera sto metrów od domu. Sama farbuję włosy. Pociesza mnie, że przez młodość i starość noszę ten sam rozmiar 46/48. Nie trzeba wymieniać garderoby.
Strasznie boję się, że kiedyś nie wstanę z łóżka ból kręgosłupa dokucza każdego dnia. Boję się zostać zupełnie niemobilna.
Może nie powinnam była żyć ciągle na pełnych obrotach, bez odpoczynku, bez drobnych przyjemności, wiecznie odkładając wszystko na potem? Gdzie jest to potem? Już go nie ma W duszy pustka w sercu obojętność Wokół mnie też pustka
Nikogo o nic nie obwiniam. Ani siebie nie mogę za nic winić. Zawsze ciężko pracowałam i robię to dalej. Tworzę sobie zabezpieczenie na wypadek, gdyby przestałam pracować. Skromne, ale jest Choć, nie oszukujmy się, wiem jedno jeśli się położę i nie będę mogła wstać, nie chcę już żyć nie chcę być dla nikogo problemem.
I wiecie co jest najsmutniejsze? Nikt nigdy w życiu nie podarował mi kwiatów NIGDY Śmieszne będzie, jeśli ktoś przyniesie mi żywe kwiaty na grób naprawdę można się uśmiaćNajsmutniejsze jest to, że przez całe życie odkładałam siebie na później. Nigdy nie nauczyłam się siebie kochać, uwierzyć, że mam prawo do szczęścia. Teraz, gdy siedzę przy oknie w mojej małej komórce, patrzę na deszczową ulicę, myślę: tak bardzo chciałabym zacząć wszystko od nowa choćby jeden dzień przeżyć tylko dla siebie. Nie jestem już młoda, czas uciekł, ale mam jeszcze odrobinę siły, by spróbować. Może jutro pójdę na spacer, wypiję kawę w cukierni, kupię różę na bazarze tylko dla siebie. Może to nie będzie już wielka rewolucja, ale będzie to mój pierwszy krok. Bo nawet jeśli nikt mnie nie pamięta, nawet jeśli świat gna dalej bez mojego udziału, ja jestem tu i teraz i jeszcze mogę się uśmiechnąć do siebie. Być może to wystarczy na mój własny, cichy jubileusz.