Leonid nigdy nie uwierzył, że Irena jest jego córką. Vera, żona Leonida, pracowała w sklepie, a we wsi plotkowano, że często zamyka się w magazynie z obcymi mężczyznami. Dlatego mąż nie wierzył, że drobna Irka jest jego dzieckiem, i nie polubił córki. Tylko dziadek wspierał wnuczkę i zostawił jej w spadku dom. Tylko dziadek kochał Irkę W dzieciństwie Irka często chorowała i była bardzo drobna. „Ani w twojej, ani w mojej rodzinie nikt taki mały nie jest” – powtarzał Leonid – „A to dziecko – od ziemi tylko dwa palce”. Z biegiem lat niechęć ojca do córki udzieliła się również matce. Prawdziwie kochał Irkę tylko dziadek Mateusz, którego dom stał na skraju wsi, tuż przy lesie. Mateusz całe życie był leśniczym. Nawet na emeryturze codziennie zaglądał do lasu, zbierał jagody i zioła, a zimą dokarmiał zwierzęta. Ludzie we wsi uważali go za trochę dziwnego, nawet się go bali – zdarzało się, że coś przewidział i rzeczywiście się to spełniało. Ale chodzili do niego po zioła i lecznicze napary. Mateusz dawno pochował żonę. Pociechą był dla niego las i wnuczka. Gdy Irka poszła do szkoły, więcej czasu spędzała u dziadka niż w domu. Mateusz opowiadał jej o właściwościach roślin i korzeni. Nauka przychodziła Irce łatwo, a gdy ktoś pytał, kim chce być, odpowiadała: „Będę leczyć ludzi”. Ale matka mówiła, że nie ma pieniędzy na studia córki. Dziadek pocieszał, że w razie potrzeby sprzeda nawet krowę, by ją wesprzeć. Zostawił wnuczce dom i szczęśliwe przeznaczenie Córka Vera rzadko zaglądała do ojca, ale pewnego razu niespodziewanie wyszła naprzeciw progu jego domu. Przyszła prosić pieniądze, bo jej syn przegrał wszystko w karty i został pobity – musiała zdobyć pieniądze za wszelką cenę. „Jak ci podpadło, to przyszłaś do ojca?”, zapytał surowo Mateusz. „Przecież latami tu nie zaglądałaś!”. I odmówił pomocy: „Nie będę spłacać długów Andrzeja. Muszę zadbać o naukę wnuczki”. Vera była wściekła: „Nie chcę was widzieć – nie mam już ani ojca, ani córki!”, krzyknęła i wybiegła z domu. Kiedy Irka dostała się do studium medycznego, rodzice nie pomogli jej nawet groszem. Tylko dziadek wspierał wnuczkę, a stypendium też bywało pomocne, bo Irka dobrze się uczyła. Przed końcem nauki Mateusz poważnie zachorował. Przeczuwając zbliżającą się śmierć, powiedział wnuczce, że zostawił jej w spadku dom. Nakazał Irce szukać pracy w mieście, ale domem się nie przejmować – bo dom żyje, dopóki czuć w nim obecność człowieka. Zimą trzeba palić w piecu. „Nie bój się tu nocować sama. Tutaj odnajdziesz swój los” – przepowiedział Mateusz – „Będziesz szczęśliwa, dziecinko”. Może faktycznie coś wiedział. Spełniło się proroctwo Mateusza Mateusz odszedł jesienią. Irka pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. W weekendy jeździła do dziadkowego domu, paliła w piecu w zimne dni. Dziadek zostawił tyle drewna, że starczyło na długo. Prognozy nie zapowiadały poprawy pogody, a Irka miała dwa dni wolnego. Nie chciała siedzieć w wynajętym pokoju u starszych krewnych koleżanki ze studium. Wieczorem przyjechała na wieś. W nocy zaczęła się zamieć. Rankiem wiatr ucichł, ale śnieg ciągle padał – drogę zasypało. Stuk w drzwi zaniepokoił Irkę. Otworzyła – na progu stał nieznajomy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Muszę odśnieżyć samochód. Utknąłem naprzeciwko waszego domu. Macie łopatę?”, zapytał. „Jest przy schodach, proszę wziąć. A może pomogę?”, odparła Irka. Wysoki nieznajomy spojrzał ironicznie na drobną dziewczynę i powiedział: „Jeszcze tego brakowało, żeby ciebie też śnieg zasypał”. Mężczyzna sprawnie odgarnął śnieg, uruchomił samochód, ale przejechał tylko kilka metrów i znów ugrzązł. Znowu chwycił za łopatę. Irka zaprosiła go do domu na gorącą herbatę – może zamieć wkrótce ustąpi i droga się odblokuje, w końcu to nie odludzie, dużo tu samochodów jeździ. Nieznajomy, po chwili wahania, wszedł za Irką do domu. „Nie boisz się mieszkać sama przy lesie?”, zapytał. Irka wyjaśniła, że przyjeżdża tu tylko na weekendy, pracuje w mieście. Teraz nie wie, jak się wydostanie, bo może autobus nie przyjedzie. Nieznajomy, który przedstawił się jako Staszek, zaproponował wspólną podróż, bo i jemu zależy na powrocie do miasta. Irka zgodziła się. W drodze powrotnej do domu Irka szła pieszo i niespodziewanie spotkała Staszka. „Chyba twój ziołowy napar ma magiczną moc – bardzo chciałem cię znowu zobaczyć. Może zaprosisz mnie jeszcze raz na herbatę?”, zażartował. Nie mieli ślubu, bo Irka nie chciała, choć Staszek nalegał. Jednak mieli prawdziwą miłość. Irka przekonała się, że nie tylko w książkach mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Gdy urodził się ich pierworodny, wszyscy w szpitalu dziwowali się, jak z tak drobnej kobiety przyszedł na świat taki olbrzym! Na pytanie o imię syna Irka odpowiedziała: „Będzie Mateusz – na cześć bardzo dobrego człowieka”.

Leonard uparcie nie wierzy, że Irmina jest jego córką. Wiera, jego żona, pracuje w sklepie. Szeptano po wsi, że zamyka się w magazynku z obcymi mężczyznami. Dlatego mąż nie może uwierzyć, że drobna Irmina to jego dziecko. I nie potrafi jej pokochać. Tylko dziadek wspiera wnuczkę i to jemu Irmina zawdzięcza dom, który odziedziczyła.

Irminę kochał tylko dziadek

Już od dzieciństwa Irmina często chorowała. Była bardzo delikatna, drobna i filigranowa. “Ani w mojej rodzinie, ani w twojej nigdy nie było takiej drobnicy”, mówił Leonard. “A ten dziecko to dwa palce nad ziemią”. Z czasem niechęć ojca przeszła i na matkę.

Tak naprawdę Irminę kochał tylko dziadek Mateusz. Jego dom stoi na samym końcu wsi, tuż przy lesie. Mateusz całe życie był leśniczym. Nawet na emeryturze codziennie wyprawiał się do lasu zbierał jagody, zioła lecznicze, a zimą dokarmiał zwierzęta. Uważano go za dziwaka, niektórzy się go bali zdarzało mu się coś powiedzieć i to się sprawdzało. Jednocześnie wszyscy przychodzili do niego po zioła i nalewki na zdrowie.

Żonę Mateusz pochował dawno temu. Pocieszeniem był las i wnuczka. Kiedy dziewczynka poszła do szkoły, więcej czasu spędzała z dziadkiem niż w domu. Mateusz uczył ją, co potrafią zioła i korzenie. Nauka nie sprawiała Irminie trudności. Na pytania, kim chce zostać, odpowiadała: “Będę leczyć ludzi”. Matka powtarzała jednak, że nie ma pieniędzy na naukę córki. Dziadek pocieszał Irminę, że nie jest biedny, pomoże, a jak trzeba to nawet krowę sprzeda.

Zapisał wnuczce dom i szczęśliwe życie

Córka Wiera rzadko odwiedzała ojca. Pewnego dnia pojawiła się niespodziewanie w progu jego domu. Przyszła błagać o pieniądze jej syn wpadł w długi przez hazard w dużym mieście. Andrzeja dotkliwie pobito i zażądano, by zdobył pieniądze choćby spod ziemi.

“Gdy ci się pali, to nagle stoisz w moich drzwiach?”, powiedział stanowczo dziadek Mateusz. “Przez lata o ojcu zapomniałaś”. Odmówił pomocy: “Nie będę spłacać długów Andrzeja. Muszę wesprzeć wnuczkę”.

Wiera była wściekła. “Nie chcę was znać, nie mam już ani ojca, ani córki!”, krzyknęła i wybiegła z domu. Gdy Irmina dostała się do szkoły medycznej, matka z ojcem nie dali jej nawet złotówki. Pomagał tylko Mateusz, a Irminie pomagało też stypendium uczyła się doskonale.

Przed zakończeniem szkoły Mateusz zachorował. Przeczuwając zbliżający się koniec, powiedział wnuczce, że zostawił jej dom. Polecił, żeby znalazła pracę w mieście, ale o dom niech nie zapomina. “Dom żyje, gdy w nim czuje się człowieczą duszę. Zimą zatroszcz się o ogrzewanie. Nie bój się tu nocować. Tu odnajdziesz swoje szczęście”, przewidywał Mateusz. “Będziesz szczęśliwa, dziecko”. Wydaje się, że wiedział, co mówi.

Przepowiednia Mateusza się spełniła

Mateusz odszedł jesienią. Irmina pracuje teraz jako pielęgniarka w powiatowym szpitalu. W wolne dni jeździ do dziadkowego domu, pali w piecu podczas chłodów. Dziadek przygotował tyle drewna, że starczy na długo. Prognoza nie zapowiada sprzyjającej pogody, a Irmina ma dwa dni wolnego. Nie chce siedzieć w wynajętym pokoju u starszych krewnych koleżanki z medycznej.

Wieczorem przyjeżdża do wsi. W nocy zaczyna się zawieja. Rano wiatr trochę cichnie, ale śniegu przybywa, droga zasypana. Nagle ktoś puka do drzwi Irmina się niepokoi. Otwiera. Na progu stoi nieznajomy młody mężczyzna. “Dzień dobry. Utknąłem samochodem naprzeciw waszego domu. Czy jest łopata?”, pyta. “Jest pod gankiem, proszę wziąć. Może pomóc?”, odpowiada dziewczyna. Jednak rosły nieznajomy tylko się uśmiecha: “Dzięki, nie potrzeba, nie chciałbym, żeby pani jeszcze śnieg zasypał!”

Mężczyzna sprawnie odkopuje auto, odpala, ale po kilku metrach znów grzęźnie. Bierze łopatę ponownie. Irmina zaprasza go, by wszedł do domu na gorącą herbatę. Śnieżyca pewnie zaraz minie, droga będzie odśnieżona, przecież tędy jeździ dużo samochodów.

Nieznajomy wahając się chwilę, zgadza się i idzie za Irminą do domu. “Nie boisz się mieszkać sama na skraju lasu?”, zagaduje. Irmina tłumaczy, że przyjeżdża tylko na weekendy, pracuje w mieście. Martwi się, czy wróci a jak autobus nie przyjedzie? Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, proponuje pomoc: też jedzie do powiatu. Mieszka tam. Irmina się zgadza.

W drodze po powrocie z pracy Irmina spotyka niespodziewanie Stanisława. “Chyba twój ziołowy napar ma jakiś czar”, żartuje. “Strasznie chciałem cię znowu zobaczyć. Może jeszcze się napiję tej herbaty?”

Wielkiego wesela nie było. Irmina nie chciała. Stanisław początkowo nalegał, ale potem ustąpił. Za to mają prawdziwą miłość. Teraz Irmina rozumie: nie tylko w książkach pisze się, że mężczyźni noszą żony na rękach. Kiedy urodził się ich pierwszy syn, w szpitalu wszyscy byli zdziwieni, jak taka drobna kobieta mogła urodzić takiego silnego chłopaka! Zapytana o imię, Irmina odpowiedziała: “Będzie Mateusz, po kimś wyjątkowo dobrym”.