Mieszkam wraz z moją mamą w niewielkim mieszkaniu na jednym z krakowskich osiedli. Moja mama, pani Janina, ma już 86 lat.
Tak się złożyło, że nigdy się nie ożeniłem, a dzieci również się nie doczekałem. Moje życie potoczyło się dość nieoczekiwanym torem. Niedawno obchodziłem pięćdziesięciosiódme urodziny. Świętowaliśmy je tylko we dwójkę, ja i mama nie mam nikogo, do kogo mógłbym zadzwonić i zaprosić. Nie utrzymuję kontaktów z przyjaciółmi, a oprócz mnie i mamy nie mamy też żadnej bliższej rodziny.
Żyjemy razem i zawsze jesteśmy dla siebie wsparciem. Mama, choć ma już swoje lata, trzyma się dzielnie. Jej zdrowie z roku na rok słabnie, lecz nie daje się chorobom, a nawet czasami sama wychodzi na spacer po parku.
Jestem już na emeryturze, ale wciąż dorabiam w miejscowej bibliotece, ponieważ nasze świadczenia emerytalne nie wystarczają na godne życie. Nie narzekam jednak cieszę się każdym dniem spędzonym z moją ukochaną mamą. Wiem, że innym bywa dużo trudniej są tacy, którzy nie mają własnego kąta, są samotni i ledwo wiążą koniec z końcem.
Nasze życie jest proste i spokojne. Wieczorami parzymy herbatę z lipy, wspólnie robimy na drutach szaliki dla wnuków sąsiadów, oglądamy stare polskie komedie i seriale. W weekendy piekę sernik albo jabłecznik i zapraszamy najbliższych sąsiadów z klatki. Przy kawie opowiadają nam historie swoich rodzin. Cieszy mnie szczęście innych i zawsze proszę w modlitwie, by wszelkie troski omijały mnie i moją mamę.
Właśnie tak wygląda nasze życie. Bardzo chciałbym, by trwało ono jak najdłużej dla mnie i mojej mamy.
