Moja mama dała mi pierścionek po mojej babci Stefanii. Szczerze mówiąc, daleko mu do elegancji czy uroku starodawnej biżuterii raczej kojarzy się ze staroświeckim kiczem, a rozmiar też nie pasował na mój palec. Nigdy nie miałam odwagi go założyć, bo po prostu mi się nie podobał. Uważałam, że skoro dostałam go jako prezent, mogę zrobić z nim, co tylko zechcę. Poszłam więc do jubilera w Poznaniu i za dopłatą wymieniłam pierścionek na delikatny, stylowy wyrób, który naprawdę przypadł mi do gustu.
Chciałam się podzielić moją radością, więc zadzwoniłam do mamy. Niestety, jej reakcja była burzliwa. Była bardzo wzburzona: Jak mogłaś tak po prostu oddać pierścionek bez mojej zgody? To nie jest tylko kawałek złota, to kawałek naszej rodzinnej historii! To pamiątka po babci! wykrzykiwała.
Próbowałam jej wyjaśnić, że prezent niejako należy do mnie i mam prawo nim zarządzać ale nie chciała mnie słuchać. Rozmowa skończyła się nieprzyjemnie. Przez kilka dni nie rozmawiałyśmy, choć mama później dzwoniła, a ja pełna emocji nie odbierałam. W końcu przysłała mi SMS-a. Okazało się, że pierścionek nie był wcale na własność, a jedynie na przechowanie. Nie wolno mi było nic z nim robić. Poczułam się z tą sytuacją dziwnie. Czy można komuś dać prezent, jednocześnie zabraniając jego użycia? Przecież moja babcia jeszcze żyje, a jej relacje z mamą i ze mną są napięte. Jaka to pamiątka rodzinna, jeśli wywołuje tylko kłótnie?
Tę historię przeczytałam wczoraj w grupie facebookowej zaciekawiła mnie na tyle, że postanowiłam ją opisać. Osobiście nie potrafiłabym lekko pozbyć się rodzinnej pamiątki, choćby była brzydka i niepraktyczna. Owszem, często takie rzeczy nie zachwycają wyglądem, ale wraz z nimi dostajemy cząstkę rodzinnych wspomnień. Bez względu na wartość materialną, biżuteria należy do historii naszych mam i babć. Kto wie, może za jakiś czas wróci moda i wnuki będą z podziwem patrzeć, co nosili ich przodkowie? Często właśnie takie elementy pozwalają poczuć więź z rodziną i zrozumieć siebie.
Choć dziewczyna zamieniła pierścionek na współczesny, można przecież poprosić jubilera o przerobienie starej biżuterii na nową zachowując złoto, a zmieniając styl. To kompromis, który pozwala kontynuować rodzinną tradycję, jednocześnie ciesząc się ozdobą. Stare zostaje w nowej formie i może być przekazywane dalej, mając wartość sentymentalną.
Można również kupić nową biżuterię, nie ruszając tej rodzinnej, bo prawdziwe pamiątki mają znaczenie dopiero po latach.
W tej sytuacji rozumiem stronę matki, która była rozżalona nie przypuszczała, że córka nie wie, jak ważne są rodzinne wspomnienia. W Polsce od lat uczy się, by szanować rodzinne tradycje i prezenty, tym bardziej jeśli są one związane z historią domu. Nie wypada sprzedawać, oddawać czy modyfikować rodzinnych pamiątek bez głębokiego namysłu.
Jednocześnie można zrozumieć perspektywę dziewczyny. Niektórzy nie przywiązują się do rzeczy, cenią funkcjonalność i minimalizm. Wielu ludzi pozbywa się rodzinnych skarbów, bo w ich życiu liczy się teraźniejszość. Czy można ich za to winić? Może to właśnie znak nowych czasów. Jednak w naszym kraju pamięć o przeszłości, poszanowanie rodzinnych tradycji i szacunek do wspomnień są wartościami, które warto zachować.
Może warto więc przemyśleć swoją decyzję zanim odda się coś, co być może dla nas nie ma znaczenia, ale dla innych jest skarbem. Życie uczy, że nie wszystko da się wymienić na nowe niektóre wspomnienia są bezcenne. Zachowując rodzinne pamiątki, pielęgnujemy więzi i wzmacniamy naszą tożsamość.
