Wyjść za inwalidę. Opowiadanie Dziękuję za wsparcie, za polubienia, okazane zaangażowanie i komentarze pod opowiadaniami, za subskrypcję i OGROMNE podziękowania za wszelkie wsparcie finansowe ode mnie i moich pięciu kotów. Udostępniajcie, proszę, swoje ulubione opowiadania w mediach społecznościowych – to również ogromna radość dla autora! Córka wróciła późno z kliniki, gdzie pracowała jako pielęgniarka na oddziale urazowym. Długo się myła, potem w szlafroku weszła do kuchni. – Są na patelni kotlety i makaron – zaproponowała mama, przyglądając się jej twarzy i próbując zgadnąć, co się dzieje. – Zmęczona jesteś, Lusia? A z nastrojem co? – Nie będę jeść, i tak jestem brzydka, a jak się jeszcze najem, to już nikt na mnie nie spojrzy – odparła smutno Lusia, nalewając sobie herbatę. – Skąd ci się to wzięło? – zaniepokoiła się mama. – Przecież wszystko masz na miejscu: oczy bystre, nos i usta normalne, nie oczerniaj się, Lusia! – Stąd, że wszystkie koleżanki już dawno są mężatkami, a ja nie! Podobam się tylko jakimś nieciekawym facetom. Ci, którzy mi się podobają, nawet na mnie nie patrzą. Co jest ze mną nie tak, mamo? – córka patrzyła ponuro, czekając na odpowiedź. – Po prostu nie spotkałaś jeszcze swojego losu, nie przyszedł czas – próbowała ją uspokoić mama, ale Lusia jeszcze bardziej się zdenerwowała. – Właśnie, „oczka” mam, bo małe, usta wąskie, no a zobacz ten nos! Gdyby były pieniądze, zrobiłabym sobie plastykę, ale jesteśmy biedne! Dlatego zdecydowałam, że wyjdę za kogoś po wypadku, na oddziale są tacy chłopcy, których po urazach porzuciły dziewczyny. Co mi zostało? Mam już trzydzieści trzy, nie ma na co czekać! – Ależ Lusia, co ty mówisz, twój ojciec przecież też z nogami kiepsko. Myślałam, że zięć chociaż na działce pomoże porządnie, to byłoby wsparcie, bo jak tu żyć? – odrzekła mama, po czym szybko zaczęła się tłumaczyć: – Nie zrozum mnie źle, Lusia, nie wszyscy żyją bogato, a po co ci niepełnosprawny? Jest przecież ten Szurek z sąsiedztwa – porządny chłopak, od dawna na ciebie patrzy. Krzepki taki, dzieci będą zdrowe, a poza tym… – Mamo, przestań już, ten twój Szurek nigdzie długo nie pracuje, pije, a i o czym z nim rozmawiać? – złościła się Lusia. – A po co z nim rozmawiać, każę mu przekopać ogródek, potem zjemy obiad. Albo do sklepu poślę, wiesz, że to dobry chłop, pracowity, może wam się uda? – zaproponowała nieśmiało mama, ale Lusia tylko odsunęła niedopitą herbatę i wstała. – Idę spać, mamo, no naprawdę, myślałam, że choć ty mnie uważasz za człowieka, a ty jak wszyscy – myślisz, że jestem brzydka… – Lusia, córeczko, co ty wygadujesz… – mama pobiegła za nią, ale Lusia tylko machnęła ręką. – Koniec, mamo! I zamknęła drzwi do swojego pokoju tuż przed jej nosem. Później długo leżała bez snu, wspominając chłopaka, którego niedawno przywieziono – amputowano mu nogę do kostki… Przygniotła mu ją płyta w ruinach starego domu. Dom przeznaczony do rozbiórki, wszedł tam z jakiegoś powodu, wyciągnęli go nie od razu, nogi nie udało się uratować. Nikt do niego nie przychodził, młody chłopak, nawet trzydziestki nie miał. Na początku patrzył na Lusię takim wzrokiem, trzymał ją za rękę, żałośnie zaglądał w oczy, zaraz po operacji. Potem jakby obtężał, zrozumiał, co się stało i w milczeniu wpatrywał się w sufit. Z jakiegoś powodu żal jej go było bardziej niż innych, może dlatego, że nikt do niego nie przychodził. – Myślisz, że będę mógł chodzić? – ostatnio zapytał ją, nie patrząc w jej stronę. Lusia odpowiedziała stanowczo i pewnie: – Oczywiście, że tak, wszystko się zagoi, jesteś młody! – Wszyscy tak mówią. Spróbowałabyś sama bez nogi, co to za życie – warknął niespodziewanie i odwrócił się do ściany, jakby to ona była temu winna. – A po co tam wlazłeś? – odpyskowała Lusia. – Sam jesteś sobie winien! – Coś mi się wydawało… – burknął niechętnie, i gdy później przychodziła do sali, odwracał się do ściany. Lusia mu się przyglądała – oczy miał jasne, chłodne jak lód. Ale twarz miał bardzo sympatyczną… Szkoda, że coś takiego mu się przytrafiło… – Żałujesz mnie? Widzę, że żałujesz – złapał kiedyś jej spojrzenie. – Mnie teraz tylko można żałować, takiego jakim się stałem – takich się nie kocha! – Takich jak ja też się nie kocha, chociaż mam ręce i nogi. Bo niby taka jestem „nie taka”. Nawet nikt mnie nie żałuje, lepiej by było bez nóg, przynajmniej by mnie żałowano – odburknęła Lusia, ze łzami w oczach. Za to Michał po raz pierwszy uśmiechnął się do niej: – Ty? Brzydka? Zwariowałaś? Ja patrzę na ciebie i zazdroszczę temu, kogo wybierzesz, wierzysz? Lusia patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i dziwna rzecz – naprawdę mu uwierzyła. I powiedziała to, co chodziło jej po głowie: – A jakbym wybrała ciebie, ożeniłbyś się ze mną? Milczysz, czyli kłamiesz, już wszystko wiem! Lusia wstała, obrażona ruszyła do drzwi. Michał aż się podniósł na łokciach, jakby chciał za nią pobiec. Potem przypomniał sobie, że nie może, i krzyknął za nią: – Wyjdź za mnie, Lusia! Ślubuję ci, że niedługo nikt się nawet nie domyśli, co z moją nogą. Szybko się zrehabilituję, nie odchodź, Lusia… Lusia i Michał Zatrzymała się na korytarzu, prawie płacząc, ale nagle poczuła, że to właśnie ON. I już nie miało znaczenia, jaki ona ma nos, czy jakie oczy, albo co z jego nogą – po prostu się spotkali, i tyle. Nadszedł ich czas, tak jak mówiła mama… Michał zabrał się do rehabilitacji z ogromnym zapałem. Teraz miał swój cel – chce poślubić cudowną dziewczynę i być dla nich silnym oparciem. Chce, by Lusia już nigdy nie była smutna, nie czuła się niepotrzebna nikomu. Ona jest mu potrzebna, bardzo potrzebna, tylko z nią chce żyć i zawsze być blisko… – Co, zakochałaś się wreszcie, córeczko? – zapytała mama jakiś czas później. – Patrz, jak wypiękniałaś, a mówiłaś, że brzydka. Lusia nawet nie zaprzeczyła, latała jak na skrzydłach, jej największym marzeniem było, żeby Michał już naprawdę dobrze chodził i przywykł do protezy. Spacerowali coraz dłużej – najpierw po szpitalnym dziedzińcu, potem po śnieżnych, przedświątecznych ulicach, pełnych światełek… – A ten dom już zburzyli, tutaj mnie przygniotło – pokazał jej kiedyś Michał. – I po co tam wlazłeś, co ci się tam przewidziało? Nigdy mi nie powiedziałeś – przypomniała Lusia. – Będziesz się śmiała – zobaczyłem tam bezdomnego szczeniaka, chudego, czarnego z białymi łatami. Pomyślałem, że zamarznie i chciałem go zabrać do siebie, żeby nie być samemu – wyjaśnił Michał. – A patrz, tam dalej jakiś pies chudy, żałośnie się patrzy, ale podejść się boi. – To pewnie ten sam – ucieszył się Michał, a pies biegł za nimi aż pod sam dom… – Ale Lusia miała szczęście, takiego fajnego męża złapała, młodszego, z mieszkaniem, bez teściowej! – żartowały koleżanki na jej weselu. Mama Lusi nawet się popłakała, gdy Michał nazwał ją „mamą”. Sam z domu dziecka, rodziny zupełnie nie ma. Chłopak porządny, kochany, a najważniejsze – oni naprawdę się kochają. Niech będą szczęśliwi. Działki mogą iść w odstawkę, bez nich się obejdzie – Michał i tak bierze się za wszystko i wszystko mu wychodzi! Lusia, Michał i pies Kazio mieszkają razem, ale wkrótce będzie ich czworo – spodziewają się córki… Nigdy nie należy tracić nadziei, bo można przeoczyć własne szczęście. W końcu życie jest takie piękne w swej nieprzewidywalności…

Author Aleksander DąbrowskiReading 10 minViews 22

Za mąż za inwalidę. Opowieść

Dziękuję za Wasze wsparcie, polubienia, wszystkie komentarze i za to, że czytacie moje opowieści. Ogromne podziękowania składam też za każdą wpłatę od siebie i od moich pięciu kotków. Jeśli spodobał Wam się mój tekst, udostępnijcie go proszę w swoich mediach społecznościowych autorce to naprawdę sprawia radość!

Córka wróciła do domu późnym wieczorem, zmęczona po dyżurze w szpitalu na oddziale urazowym. Długo się myła, a potem w szlafroku weszła do kuchni.

Są kotlety i makaron, zaproponowała mama, patrząc uważnie w jej twarz, próbując wyczytać, co się z nią dzieje. Zmęczona jesteś, Zuzia? Dlaczego jesteś taka przygaszona?

Nie będę jeść już jestem wystarczająco brzydka, a jak się jeszcze najem, to przecież nikt na mnie nie spojrzy, odburknęła Zuzia, nalewając sobie herbatę.

Ale skąd Ci to przyszło do głowy?! podniosła głos mama. Przecież jesteś ładna, masz mądrą twarz, normalny nos i usta, nie wymyślaj sobie, Zuziu!

Z tego, że wszystkie koleżanki już dawno są zamężne, a ja wciąż nie. Przyciągam tylko jakichś nieudaczników, a ci, którzy mi się podobają, nawet mnie nie zauważają. Co ze mną jest nie tak, mamo? westchnęła Zuzia, oczekując odpowiedzi.

Po prostu nie spotkałaś jeszcze właściwej osoby, Twoja chwila przyjdzie, próbowała ją pocieszyć mama, ale córka tylko bardziej się rozgniewała.

Właśnie, te moje ładne oczka, bo małe usta wąskie, a nos?! Jakbym miała pieniądze, to bym sobie zrobiła operację plastyczną, ale przecież jesteśmy biedne! Dlatego stwierdziłam, że wyjdę za kogoś po wypadku, w szpitalu jest kilku takich chłopaków, których opuściły dziewczyny po nieszczęściu. Co mi zostaje? Mam już trzydzieści trzy lata, nie mogę dłużej czekać!

Oj Zuziu, nie mów tak. Tata też problemy z nogami miał Liczyłam, że choć zięć pomoże na działce, to przecież duża pomoc, inaczej jak żyć? powiedziała smutno mama, po czym szybko zaczęła się tłumaczyć, Nie zrozum mnie źle, Zuziu, nie wszyscy żyją bogato Po co Ci ktoś niepełnosprawny? Może byś spojrzała na sąsiada Andrzeja? Dobrze zbudowany chłopak, od dawna ma na Ciebie oko. Silny, dzieci będą zdrowe, i w ogóle…

Mamo, no przestań, Twój Andrzej ani pracy nie potrafi utrzymać, pić lubi, i o czym z nim rozmawiać? oburzyła się Zuzia.

A co tu dużo mówić Powiem mu idź na działkę, przekop grządki, a potem zjemy obiad. Albo do sklepu go wyślę. Uwierz, to dobry człowiek, może Wam się uda? próbowała jeszcze mama przekonać córkę, ale Zuzia odstawiła niedopitą herbatę i wstała.

Idę spać, mamo Myślałam, że chociaż Ty mnie rozumiesz, a Ty jak wszyscy uważasz, że jestem brzydka…

Zuziu, no co Ty zawołała za nią mama, ale córka tylko machnęła ręką, Daj spokój, mamo!

I zamknęła się w swoim pokoju.

Tej nocy przewracała się długo w łóżku, myśląc o chłopaku, którego niedawno przywieźli. Stracił nogę do kostki.

Na niego zawalił się strop w opuszczonym domu. Dom miał być wyburzony, ale on tam wlazł, nie wiadomo po co, i niestety nie zdążyli go uratować. Nogi nie dało się ocalić.

Nikt go nie odwiedzał, a był młody, jeszcze nie miał trzydziestu lat.

Na początku patrzył na Zuzę z wdzięcznością, łapał ją za rękę i szukał w oczach nadziei zaraz po operacji.

Potem, gdy zrozumiał, w jakiej jest sytuacji, gapił się w sufit, zamknięty w sobie. Było mu tak bardzo żal, że nikt nie przychodzi, może dlatego zrobił się dla niej ważniejszy niż inni.

Jak myślisz, będę jeszcze chodzić? ostatnio zapytał, nie patrząc na nią. Zuzia odpowiedziała pewnie:

Oczywiście, że będziesz! Jesteś młody, dasz radę!

Wszyscy tak mówią, sama byś spróbowała bez nogi co to za życie rzucił nagle gniewnie i odwrócił się do ściany, jakby to ona była winna.

Po co tam wlazłeś? odpyskowała również Zuzia. Sam jesteś sobie winien!

Coś mi się tam przewidziało… burknął niechętnie. Od tego momentu, gdy wchodziła do sali, kładł się twarzą do ściany.

Zuzia i tak patrzyła na niego ukradkiem miał jasne oczy, chłodne jak lód. Rysy twarzy łagodne. Bardzo go jej żal było

Widzisz, żałujesz mnie, prawda? złapał któregoś dnia jej spojrzenie. Widać po Tobie, nikogo takiego jak ja nie można kochać, tylko można żałować.

Mnie też nikt nie kocha, choć mam ręce i nogi, bo jestem nie taka. Nikt mnie nawet nie żałuje lepiej już być bez nóg, przynajmniej by współczuli! odburknęła Zuzia i łzy napłynęły jej do oczu.

Inaczej niż się spodziewała, Michał pierwszy raz się uśmiechnął, patrząc na nią.

Ty głuptasie, Ty nie ładna? Zwariowałaś chyba! Patrzę na Ciebie i tylko zazdroszczę temu, kogo wybierzesz, wierzysz?

Spojrzała na niego wielkimi oczami i pierwszy raz naprawdę mu uwierzyła. W końcu wyrzuciła z siebie to, co w niej tkwiło:

A jeśli Ciebie wybiorę, to się ze mną ożenisz? Nic nie mówisz, czyli kłamiesz, już wszystko jasne!

Zuzia ze złością podniosła się i poszła w stronę drzwi.

Michał, podpierając się mocno na łokciach, usiadł na łóżku, jakby chciał za nią pobiec. Przypomniał sobie, że nie może, i zawołał:

Zuziu, wyjdź za mnie! Przysięgam, że niedługo nikt nawet nie zauważy, że z nogą coś było. Szybko się ogarnę, tylko zostań!

Zuzia i Michał

Stanęła w korytarzu, ledwo powstrzymując łzy, ale poczuła nagle, że to naprawdę ON.

Nie ma znaczenia, że ma inny nos lub oczy, a jemu amputowano nogę po prostu ich drogi się zeszły.

Nadszedł ten czas, o którym mówiła mama…

Michał zaczął rehabilitację z niespotykaną energią. Miał teraz powód chciał stanąć na ślubnym kobiercu u boku ukochanej Zuzi i pragnął być sprawny dla wspólnej przyszłości.

Marzył, by Zuzia nigdy już nie czuła się niekochana. To ona była mu potrzebna tylko z nią chciał być zawsze.

Co, zakochałaś się wreszcie, córciu? zapytała mama z ukosa. Popatrz jak promieniejesz, a mówiłaś, że jesteś brzydka.

Zuzia nawet temu nie zaprzeczała unosiła się jak na skrzydłach. Teraz największym jej pragnieniem było, by Michał szybko nauczył się chodzić i przywykł do protezy.

Coraz częściej spacerowali najpierw po szpitalnym dziedzińcu, później po zaśnieżonych, przedświątecznych ulicach Krakowa, pełnych światełek i kolorów.

Ten dom już zburzyli; tu mnie wtedy zasypało pokazał jej kiedyś Michał.

I po co tam wlazłeś? Co Ci się tam przewidziało, nigdy mi nie mówiłeś przypomniała Zuzia.

Pewnie się zdziwisz, ale zobaczyłem tam bezdomnego szczeniaka chudego, czarnego w białe łaty. Pomyślałem, że zmarznie i chciałem go zabrać do siebie, żebym nie musiał być sam przyznał Michał.

Spójrz tylko, tam chyba właśnie ten pies patrzy na nas żałośnie, ale boi się podejść.

Wygląda na to, że to rzeczywiście on! ucieszył się Michał, a pies podszedł bliżej i szedł za nimi aż pod sam blok

W dniu ich ślubu koleżanki śmiały się: Ależ Zuzi się udało, młodszy mąż, przystojny, z własnym mieszkaniem i bez teściowej!

Mama Zuzi poczuła łzy w oczach, gdy Michał z uśmiechem nazwał ją mamą.

Sam był z domu dziecka, nie miał żadnej rodziny. Ale miał dobre serce, a najważniejsze, że kochają się z Zuzą. Oby zawsze byli szczęśliwi.

Działki nie są już takie ważne dobrze, że Michał wszystko umie zrobić i zawsze się stara!

Zuzia, Michał i piesek Kazik żyją teraz razem. Ale wkrótce rodzina się powiększy Zuzi i Michałowi lada moment urodzi się córeczka…

Nigdy nie wolno tracić nadziei, bo można przegapić swoje szczęście.

Bo życie jest piękne właśnie przez to, że jest nieprzewidywalne.