Syndrom wiecznie odkładanej życia… Spowiedź 60-letniej Polki Elżbieta: W tym roku skończyłam 60 lat. Nikt z rodziny nawet telefonicznie nie złożył mi życzeń z okazji jubileuszu. Mam córkę i syna, wnuka i wnuczkę, byłego męża także. Córka ma 40 lat, syn – 35. Oboje mieszkają w Warszawie, oboje ukończyli renomowane warszawskie uczelnie. Są mądrzy i odnoszą sukcesy. Córka jest żoną wysokiego rangą urzędnika państwowego, syn ożenił się z córką znanego warszawskiego biznesmena. Oboje mają udaną karierę, sporo nieruchomości, oprócz pracy każdy prowadzi własny biznes. Stabilnie. Były mąż odszedł, gdy syn skończył studia. Powiedział, że ma dość tego tempa. Pracował spokojnie w jednym miejscu, weekendy spędzał z kolegami albo na kanapie, a na urlop jeździł na cały miesiąc do rodziny na Mazury. Ja nie brałam urlopu, pracowałam jednocześnie na trzech etatach – inżynierka w fabryce, sprzątaczka w administracji i w weekendy – pakowaczka w pobliskim supermarkecie od 8 do 20, plus sprzątanie służbowych pomieszczeń. Wszystko, co zarabiałam, przeznaczałam dla dzieci – Warszawa to drogie miasto, a studia na najlepszych uczelniach wymagają dobrej odzieży. Do tego jedzenie i rozrywki. Nauczyłam się nosić stare ubrania, tu coś przerabiać, buty reperować. Chodziłam czysta, schludna. To mi wystarczało. Z rozrywek miałam sny – czasem we śnie widziałam siebie młodą, szczęśliwą i śmiejącą się. Mąż po odejściu natychmiast kupił nowy, luksusowy samochód. Widocznie oszczędził sporo. Nasze życie było dziwne – wszystkie wydatki oprócz czynszu były na mnie. Czynsz opłacał mąż, na tym jego udział w rodzinie się kończył. Dzieci wykształciłam ja. Mieszkanie, w którym mieszkaliśmy, odziedziczyłam po babci. Dobre, zadbane, w starej kamienicy z wysokimi sufitami. Dwupokojowe, przerobione na trzypokojowe. Była tam komórka 8,5 m² z oknem – wyremontowałam ją, zmieściło się łóżko, stół, szafa, półki. Tam mieszkała córka. Ja z synem w jednym pokoju – bo nocowałam tylko w domu. Mąż w salonie. Gdy córka wyjechała do Warszawy, zajęłam jej komórkę. Syn został w pokoju. Rozeszliśmy się z mężem bez kłótni, bez podziału majątku, bez wzajemnych oskarżeń. On chciał ŻYĆ, a ja byłam tak wyczerpana, że poczułam ulgę… Nie musiałam już gotować mu obiadu, prać jego rzeczy, prasować i układać – mogłam ten czas wykorzystać na odpoczynek. Do tego czasu zebrałam całe mnóstwo chorób – kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, nerwowe wyczerpanie. Po raz pierwszy wzięłam urlop i zaczęłam się leczyć. Pracy dodatkowej nie rzuciłam. Wynajęłam dobrego fachowca, który z kolegą odnowił mi łazienkę w dwa tygodnie. Dla mnie to było szczęście! OSOBISTE szczęście! Tylko dla siebie! Zamiast prezentów wysyłałam dzieciom pieniądze na urodziny, Boże Narodzenie, Dzień Kobiet i Dzień Mężczyzny. Potem dołączyły wnuki. Więc dorabiania nie porzuciłam, pieniędzy dla siebie nie zostawało. Rzadko ktoś mnie z czymś świątecznym gratulował, częściej tylko w odpowiedzi na moje życzenia. Prezentów nie dostawałam. Najboleśniejsze było to, że nie dostałam zaproszenia na żadną z wesel dzieci. Córka szczerze powiedziała: „No mamo, nie pasujesz do tej śmietanki. Tam będą ludzie z rządu.” O ślubie syna dowiedziałam się od córki już po fakcie… Dzięki Bogu, że nie prosili o pieniądze na wesele… Ani syn, ani córka nigdy nie przyjeżdżają, choć zawsze zapraszam. Córka mówi, że nie ma po co jechać na nasze „wieśniackie rejony” (wojewódzkie miasto z milionem mieszkańców). Syn zawsze mówi – co Ty, mamo, nie mam czasu! Samolot do Warszawy lata 7 razy dziennie! Lot trwa równo 2 godziny… Jak nazwałabym tamten czas w życiu? Chyba życie stłumionych emocji… Żyłam jak Scarlett O’Hara – „pomyślę o tym jutro”… Tłumiłam łzy, cierpienie, wszystkie emocje – od zdziwienia po rozpacz. Byłam jak robot, zaprogramowany na pracę. Potem naszą fabrykę kupili warszawiacy, zaczęła się reorganizacja. Nas, osoby w wieku przedemerytalnym, zwolnili. Straciłam dwie prace naraz, ale dzięki temu mogłam przejść na wcześniejszą emeryturę. Dostałam 2000 złotych… Spróbuj za to żyć. Na szczęście w mojej klatce w pięciopiętrowym bloku zwolniło się miejsce sprzątaczki… poszłam i dorabiałam – plus kolejne 2000 złotych. Pracy w supermarkecie też nie rzuciłam, trzy stówy za zmianę. Najcięższe było to, że cały dzień na nogach. Zaczęłam powoli robić remont w kuchni. Wszystko sama, kuchnię zamówiłam u sąsiada, zrobił szybko, porządnie i tanio. Znowu zaczęłam odkładać pieniądze. Chciałam odświeżyć pokoje, wymienić trochę mebli. Miała plany… ale w tych planach nie było mnie samej!!! Co wydawałam dla siebie? Jedzenie, najprostsze, i nigdy nie jadłam dużo. I lekarstwa – na to szło najwięcej. Czynsz też z roku na rok rośnie. Były mąż mówi: sprzedaj ten trzypokojowy, dzielnica świetna, dostaniesz dobrą cenę. Kupisz sobie kawalerkę. Mi szkoda. Pamiątka po babci. Rodziców nie pamiętam, wychowywała mnie babcia. Bardzo mi bliskie to mieszkanie, całe życie tu spędziłam. Z byłym mężem udało się zachować koleżeńskie relacje. Rozmawiamy czasami, jak starzy znajomi. U niego wszystko dobrze. O życiu prywatnym nie mówi nigdy. Raz w miesiącu przyjeżdża, przywozi warzywa, ziemniaki, kasze, wodę do picia. To, co ciężkie. Pieniędzy nie bierze. Mówi, żebym nie zamawiała dostawy, bo przywiozą byle co, zgniłe. Zgadzam się. We mnie jakby coś umarło – wszystko wróciło do środka. Żyję i żyję. Dużo pracuję. Nie marzę o niczym. Nie chcę nic dla siebie. Córkę i wnuki widzę tylko na jej Instagramie. Życie syna miga w Insta u synowej. Cieszę się, że wszystkim się powodzi. Wszyscy zdrowi. Wypoczywają w ciekawych miejscach, bywają w drogich restauracjach. Może dałam im za mało miłości. Może dlatego nie mają jej dla mnie. Córka czasem pyta, jak się czuję. Zawsze odpowiadam, że dobrze. Nigdy na nic nie narzekam. Syn rzadko przesyła wiadomości głosowe: cześć, mamo, mam nadzieję, że u Ciebie wszystko gra. Kiedyś powiedział, że nie chce słuchać o problemach z ojcem, za bardzo go to dołuje. Przestałam mówić, ograniczam się do: tak, synku, wszystko dobrze. Chciałabym przytulić wnuki, ale podejrzewam, że nie wiedzą, iż mają babcię – emerytkę-sprzątaczkę. Pewnie według legendy babcia już dawno nie żyje… Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek kupiłam coś dla siebie, czasem bieliznę i skarpetki – najtańszą. Nie byłam nigdy w salonie na manicure czy pedicure… Raz w miesiącu idę na strzyżenie do fryzjera w bloku. Farbuję włosy sama. Cieszy mnie, że jak za młodu, tak i teraz noszę ten sam rozmiar – 46/48. Nie muszę zmieniać garderoby. Boję się bardzo, że kiedyś nie będę mogła wstać rano – bardzo dokuczają mi bóle kręgosłupa. Boję się zostać bezwładna. Może nie powinnam była żyć tak, bez odpoczynku, bez drobnych radości, wiecznie pracując i wszystko odkładając na „potem”? Gdzie to „potem”? Już go nie ma… W duszy pustka… w sercu – całkowita obojętność… I wokół mnie także pustka… Nikogo nie obwiniam. Ani siebie nie mogę obwiniać. Całe życie pracowałam i pracuję dalej. Tworzę sobie skromną poduszkę bezpieczeństwa na wszelki wypadek. Choć szczerze? Wiem jedno – jeśli zostanę przykuta do łóżka, nie będę żyła… nie chcę, żeby ktoś musiał się ze mną męczyć. Wiecie, co jest najgorsze? Nigdy nikt nie podarował mi kwiatów… NIGDY… Śmieszne będzie, jeśli ktoś kiedyś przyniesie mi żywe kwiaty na grób… Naprawdę, można się uśmiać…

Syndrom wiecznie odłożonego życia
Wyznanie 60-letniego mężczyzny

Jerzy:

W tym roku skończyłem 60 lat. I nikt z rodziny nawet nie zadzwonił, żeby złożyć mi życzenia z okazji urodzin.

Mam córkę i syna, wnuka i wnuczkę, byłą żonę też. Córka ma 40 lat, syn 35.

Oboje mieszkają w Warszawie, oboje skończyli renomowane stołeczne uczelnie. Są mądrzy i naprawdę dobrze im się w życiu układa. Córka wyszła za mąż za wysokiego urzędnika, syn poślubił córkę znanego warszawskiego przedsiębiorcy. Oboje rozwijają kariery, mają kilka mieszkań, poza pracą w sektorze publicznym prowadzą własne biznesy. Wszystko stabilne.

Była żona odeszła, gdy syn skończył studia. Stwierdziła, że ma dość życia w takim tempie. Sama pracowała spokojnie w jednym miejscu, weekendy spędzała z koleżankami albo na kanapie, na urlop jeździła na cały miesiąc do rodziny na Mazury. Ja nie brałem urlopów, pracowałem na trzy etaty inżynier w fabryce, sprzątacz w administracji zakładu, a w weekendy pakowałem towar w lokalnym supermarkecie od 8 do 20, dodatkowo sprzątałem pomieszczenia służbowe i zaplecze.

Całe zarobione pieniądze szły na dzieci Warszawa to drogie miasto, a studia na dobrych uczelniach wymagają porządnych ubrań, dobrego jedzenia i trochę rozrywki.

Sam nauczyłem się nosić stare ubrania, przerabiałem co się dało, buty naprawiałem, chodziłem schludny i czysty. Wystarczało mi to. Moimi rozrywkami były sny czasem śniłem, że jestem szczęśliwy, młody, roześmiany.

Gdy żona odeszła, od razu kupiła sobie nowe, luksusowe auto. Widocznie sporo odłożyła. Nasze życie było dziwne wszystkie wydatki poza czynszem były na mojej głowie. Ona płaciła czynsz, na tym kończył się jej wkład w dom. To ja wychowałem dzieci

Mieszkanie, w którym żyjemy, dostałem po babci. Solidna, zadbana kamienica z wysokimi sufitami, dwa pokoje przerobione na trzy. Była tam komórka 8,5 m² z oknem, wyremontowałem ją weszło łóżko, biurko, szafa, półki. Tam mieszkała córka. Ja i syn spaliśmy w jednym pokoju, bo do domu wracałem tylko na noc. Żona zajmowała salon. Gdy córka wyjechała do Warszawy, przeniosłem się do komórki. Syn został w pokoju.

Rozstaliśmy się bez awantur, bez podziału majątku, bez oskarżeń. Żona chciała po prostu ŻYĆ, a ja byłem tak wyczerpany, że poczułem ulgę Nie musiałem już gotować zupy, drugiego, deseru i kompotu, nie musiałem prać jej rzeczy, pościeli, prasować, rozkładać, wieszać Mogłem w tym czasie odpoczywać.

Z czasem dorobiłem się mnóstwa chorób kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, nerwowe zmęczenie. Pierwszy raz wziąłem urlop i zająłem się leczeniem. Dorabiać nie przestałem. Trochę się podreperowałem.

Zatrudniłem świetnego fachowca, który z kolegą przez dwa tygodnie zrobił mi kapitalny remont łazienki. Byłem w siódmym niebie! Moje własne, osobiste szczęście!

Przez cały czas dzieciom wysyłałem pieniądze zamiast prezentów na urodziny, Boże Narodzenie, Dzień Kobiet, Dzień Ojca. Potem doszły wnuki. Czyli z dorabiania nie mogłem zrezygnować, dla siebie nie zostawała złotówka. Raczej rzadko mnie z czymkolwiek świętowali, częściej odpowiadali jedynie na moje życzenia. Nigdy nie dostawałem prezentów.

Najboleśniejsze było to, że na wesele nie zostałem zaproszony ani przez córkę, ani przez syna.

Córka uczciwie powiedziała: Tato, no nie pasujesz do tych ludzi. Tam będą osoby z kancelarii prezydenta.
O ślubie syna dowiedziałem się od córki, już po wszystkim

Dziękuję, chociaż nie prosili o pieniądze na wesele

Dzieci nigdy mnie nie odwiedzają, mimo że zawsze zapraszam. Córka twierdzi, że nie ma po co odwiedzać tego zaściankowego miasta (wojewódzkie miasto, milion mieszkańców!). Syn zawsze mówi: tato, nie mam kiedy!

Samolot do Warszawy lata 7 razy dziennie! Lot trwa tylko dwie godziny

Jak bym nazwał tamten czas? Chyba życiem tłumionych uczuć

Żyłem wtedy jak ten słynny Szkot Scarlett OHara pomyślę o tym jutro

Tłumiłem łzy i ból, tłumiłem wszystko od konsternacji po rozpacz. Funkcjonowałem jak robot zaprogramowany na pracę.

A potem naszą fabrykę kupili warszawiacy i zaczęła się restrukturyzacja. Nas, przedemerytów, zwolniono straciłem od razu dwie prace, ale dzięki temu mogłem przejść wcześniej na emeryturę. Dali mi 2000 zł emerytury Proszę przeżyć za to miesiąc.

Na szczęście w moim pięciopiętrowym bloku zwolniło się miejsce na etat sprzątacza klatki przyjąłem się, dodatkowe 2000 zł. Pakowanie i sprzątanie w weekendy w sklepie dalej trwało, płacili dobrze 300 zł za zmianę. Najgorsze było stanie cały dzień na nogach.

Zacząłem powoli remontować kuchnię. Wszystko robiłem sam, meble zamówiłem u sąsiada, zrobił porządnie, w rozsądnej cenie.

Znów zaczynałem odkładać pieniądze. Chciałem odświeżyć pokoje, zmienić meble. Miałem plany tylko nie było w nich miejsca dla siebie! Co wydawałem dla siebie? Tylko jedzenie, najprostsze rzeczy, i leki. Na leki szły spore sumy. Czynsz też nie cieszył z każdym rokiem coraz wyższy. Była żona radziła sprzedaj tę trójkę, osiedle dobre, dostaniesz dobrą cenę. Kupisz sobie kawalerkę.

A mnie szkoda. To pamiątka po babci. Rodziców nie pamiętam. Babcia mnie wychowała. Mieszkanie, w którym minęło całe moje życie, jest dla mnie bardzo ważne.

Z żoną zachowaliśmy odwzajemnione, neutralne relacje. Czasem rozmawiamy jak starzy znajomi. U niej wszystko w porządku. O życiu prywatnym nie mówi. Raz w miesiącu wpada, przywozi trochę produktów ziemniaki, warzywa, kaszę, wodę mineralną. To co ciężkie. Od pieniędzy się odżegnuje. Mówi, żebym nie zamawiał dostaw, bo przyniosą stare, zgniłe i tak dalej. Zgadzam się.

We mnie jakby coś zamarło, wszystko siedzi w środku. Żyję, pracuję. O niczym nie marzę. Niczego dla siebie nie potrzebuję. Córkę i wnuki widuję na jej Instagramie. O życiu syna dowiaduję się z Instagrama synowej. Cieszę się, że są szczęśliwi, zdrowi, bywają w ciekawych miejscach, chodzą do drogich restauracji.

Chyba dałem im za mało miłości, dlatego jej ode mnie nie czują. Córka czasem pyta, jak się czuję. Zawsze mówię, że dobrze. Nigdy na nic się nie skarżę. Syn czasem śle mi głosówki przez WhatsApp: cześć tato, mam nadzieję, że wszystko OK.

Kiedyś syn powiedział, że nie chce słuchać o naszych sprawach z matką, źle na niego działa taki negatyw. Przestałem cokolwiek mówić, ograniczam się do: tak, synku, wszystko w porządku.

Bardzo chciałbym przytulić wnuki, ale podejrzewam, że nie wiedzą, że mają żyjącego dziadkaemeryta, sprzątacza. Pewnie według legendy dziadek dawno nie żyje

Już nawet nie pamiętam, czy kiedykolwiek kupiłem coś tylko dla siebie, może czasem bieliznę i skarpetki. Najtańsze. Nie pamiętam, czy byłem kiedyś w salonie na manicure, pedicure Raz w miesiącu chodzę na strzyżenie do fryzjera za rogiem. Włosy farbuję sam. Pociesza mnie tylko to, że noszę ten sam rozmiar 46/48, jak za młodu. Garderoby nie muszę wymieniać.

Bardzo boję się, że pewnego dnia nie będę w stanie wstać z łóżka coraz częściej męczy mnie kręgosłup. Boję się zostać bezwładny.

Może nie powinienem tak żyć, bez odpoczynku, bez drobnych przyjemności, wiecznie pracując i odkładając wszystko na potem? Gdzie jest to potem? Już go nie ma W duszy pustka w sercu kompletna obojętność Wokół mnie też pustka

Nikogo o nic nie obwiniam. Ale siebie również nie mogę obwiniać. Całe życie pracowałem i dalej pracuję. Tworzę sobie jakąś poduszkę bezpieczeństwa na wypadek, gdybym już nie mógł pracować. Mocno niewielką, ale zawsze coś Chociaż, bez ściemy, wiem, że jak się położę, to już nie będę żyć nie chcę, żeby ktokolwiek miał ze mną kłopot.

I wiecie, co jest najsmutniejsze? Nikt nigdy w życiu nie podarował mi kwiatów. Nigdy To byłoby dopiero zabawne, gdyby ktoś przyniósł mi świeże kwiaty na grób naprawdę, można się uśmiaćKilka dni temu, gdy układałem ścierki w szafce, ktoś zadzwonił do drzwi. Cisza, więc nie śpieszyłem się pewnie ktoś z reklamą albo jeden z sąsiadów zapomniał klucza. Ale tym razem stali tam młodzi ludzie, chłopak z dziewczyną. Nie mogłem ich rozpoznać, bo mieli ciepłe czapki naciągnięte na uszy i długie płaszcze. Popatrzyli na mnie, oboje mieli w rękach wielki bukiet żółtych tulipanów, kolorowych jak wiosenny poranek.

Dzień dobry powiedział chłopak. Jesteśmy wolontariuszami i dzisiaj roznosimy kwiaty ludziom z sąsiedztwa tym, do których nie zagląda nikt.

Stanąłem jak wryty. Tulipany pachniały lekko wilgotną ziemią, świeżością, obietnicą. Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło i podała mi bukiet.

Chcemy, żeby ktoś pomyślał dziś o panu ciepło. Proszę przyjąć te kwiaty, z życzeniami wiosny w sercu powiedziała.

Miałem ochotę się rozpłakać, ale zamiast tego uśmiechnąłem się. Wpuściłem ich do środka, zaproponowałem herbatę, przekąski. Rozmawialiśmy, opowiadali mi o miejscach, które odwiedzili w mieście, o ludziach, których poznali. Zrobiło się ciepło, gwarno, młodo.

Kiedy wyszli, stanąłem przy oknie, w dłoniach trzymałem tulipany. Po raz pierwszy od lat naprawdę czułem ich delikatny dotyk, ich kolor, zapach dar od nieznajomych, ale jakby od świata.

I wtedy zrozumiałem odkładałem swoje życie na potem, nie szukałem w nim drobiazgów, nie pozwalałem, by ktoś mnie zauważył. Może wystarczy otworzyć drzwi, gdy ktoś puka; pozwolić sobie przyjąć czyjś gest. Bukiet tulipanów stał się moją pierwszą odpowiedzią na pytanie o życie.

Może kiedyś, jeśli starczy odwagi, podaruję kwiaty komuś innemu. Może potem wcale nie jest późno.

A dziś dziś mam tulipany. I to jest moje życie wreszcie zaczynam je odczuwać.