Słuchaj, muszę się komuś wygadać, bo to mnie po prostu rozsadza od środka. Wyobraź sobie, tydzień przed Dniem Kobiet ledwo uciekłam z sali sądowej w Warszawie. Łzy leciały mi ciurkiem po policzkach, ledwo widziałam na oczy. W głowie tłukło mi się tylko to jedno zdanie sędziego: Nie jesteście już mężem i żoną. Nie potrafię zrozumieć, jak do tego doszło, pytam siebie, za jakie grzechy mnie to wszystko spotkało.
Wyszłam za mąż naprawdę wcześnie, miałam wtedy osiemnaście lat, głowę pełną marzeń, serce po uszy zakochane w Maćku. Wtedy wszystko wydawało się możliwe. Miłość, nocne rozmowy do rana, to uczucie, jakbym zamiast chodzić, po prostu unosiła się kilka centymetrów nad ziemią. Przez pięć lat wierzyłam, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Starałam się dla niego jak mogłam codziennie rano robiłam mu nawet jajecznicę taką jak lubił, dbałam o porządek, nawet pierogi lepiłam co piątek, żeby był szczęśliwy.
Ale jego rodzice, ach… Jego mama i tata od początku patrzyli na mnie jak na intruza. Powtarzali, że Maciek zasługuje na kogoś lepszego z dobrego domu. Zawsze miałam wrażenie, że robią wszystko, żeby nas rozdzielić. I chyba skutecznie, bo zaczęłam zauważać, jak Maciek się zmienia. Coraz częściej był oziębły, coraz mniej się odzywał, a jak już, to tylko z wyrzutami.
Nasz synek, Staś, miał wtedy pięć lat taki kochany urwis. Na początku Maciek go uwielbiał, zabierał na spacery po Łazienkach, na lody na Nowy Świat. Ale z czasem coś się zmieniło. Zaczął go ignorować, był szorstki, nawet unikał wspólnego jedzenia kolacji. Wiem, że teściowie pogorszyli sprawę, bo próbują mu wmówić, że Staś to nie jego syn, chociaż ma taką samą czuprynę i ten sam zawadiacki uśmiech. Maciek coraz częściej znikał do rodziców, a gdy wracał, był tylko bardziej zły i opryskliwy. Przeszkadzało mu wszystko, nawet to, jak Stasiu biega po mieszkaniu.
Ale ten jeden dzień pamiętam najbardziej wrócił późno, wściekły, na coś się wydarł, aż w końcu mnie uderzył… Tak, Patrycja, naprawdę, nigdy nie myślałam, że on do tego jest zdolny. Mimo to łudziłam się, że się opamięta, ale on pewnego dnia po prostu powiedział, że odchodzi. Spakował się i wyszedł. Prosiłam, płakałam, żeby się zastanowił, że przecież jesteśmy rodziną. Ale nie chciał słuchać.
Rozwiedliśmy się, a ja dalej za nim tęsknię. Dla mnie on wciąż jest ważny, ciężko mi się pogodzić z tą samotnością. Z alimentami to tragedia daje ledwo co, po dwieście złotych miesięcznie, i jeszcze wymaga, żebym na każdą bułkę czy buty dla Stasia zbierała paragony i mu skanowała na maila. Czasem czekam na przelew parę tygodni, a sama już nie wiem, co jeszcze zrobić.
Mało tego, byłego widuję rzadko, Stasia zabiera może raz na dwa miesiące do kina albo na pizzę. Dziecko wyczuwa, że tata jest napięty i nie chce z nim spędzać czasu. Maciek twierdzi, że to ja nastawiam syna przeciwko niemu, a prawda jest taka, że sama nie umiem się przestać zamartwiać. Płaczę prawie codziennie, od rozwodu schudłam, pogorszyło mi się zdrowie, mam depresję. Zdarza mi się nawrzeszczeć na Stasia, choć potem mam wyrzuty sumienia, że on niczemu nie jest winien.
Nie wiem, jak dalej żyć serce mi się po prostu rozpada. Niby wiem, że to już koniec, ale nie potrafię zamknąć tego rozdziału. Sprawdzam jego profil na Facebooku codziennie, widzę, że znalazł sobie nową dziewczynę i planuje ślub. To mnie dobija. Już chyba rozumiem, czemu nas nie odwiedza i czemu nawet Stasiu odsuwa się od niego.
W głowie wiem, że trzeba ruszyć do przodu, ale w sercu ciągle mam tylko żal i smutek. Gadałabym jeszcze i jeszcze, ale nie chcę cię zamęczać, potrzebowałam się wygadać, bo czuję, że już nie mam sił dłużej to wszystko dusić w sobie…
