31 grudnia
Dzisiaj wydarzyło się coś, co chyba przypieczętuje moją pamięć o świętach na kilka lat do przodu. Nadal nie wiem, czy bardziej chce mi się śmiać, czy płakać, ale niech to zostanie w moim dzienniku. Może kiedyś spojrzę na siebie z dystansem, jak na bohaterkę absurdalnej komedii obyczajowej.
Wszystko zaczęło się rano, podczas gotowania zupy ogórkowej. Kiedy stałam z chochlą nad garnkiem, Paweł, mój mąż, nagle, jakby od niechcenia, rzucił:
Wiesz, Haniu, może oddamy naszą sypialnię moim rodzicom na święta, a sami położymy się w salonie na podłodze.
Myślałam, że źle słyszę. Dopiero gdy zupa wróciła z powrotem cienką strużką do garnka, dotarł do mnie sens tych słów.
Poczekaj, Paweł, wyjaśnij mi jeszcze raz, dobrze rozumiem? Twoi rodzice przyjeżdżają do nas od 30 grudnia do 8 stycznia ok. Ale TY teraz sugerujesz, żebyśmy oddali im naszą sypialnię? Nasze łóżko, nasz materac ortopedyczny, który wybieraliśmy całe dwa miesiące i kosztował nas prawie sześć tysięcy złotych?! A sami mielibyśmy spać na podłodze w salonie?!
Paweł spojrzał na mnie z mieszaniną winy i uporu:
Tak, przecież to rodzice. Gościnność, szacunek do starszych… Tata nie może spać na naszej kanapie, bo mu kręgosłup wysiada, a mama źle znosi światła w salonie latarnia z ulicy bije centralnie w okno. Tydzień damy radę przetrwać, nie jesteśmy z cukru, co nie?
Westchnęłam. Chyba zapomniał, że sama mam problemy z kręgosłupem po wypadku samochodowym, a po świętach czeka mnie bilans roczny w firmie. Ale Paweł już miał rozwiązanie wypożyczył od kumpla ogromny dmuchany materac, ponoć taki, że jak królewskie łoże.
To będzie romantycznie, jak za młodu pod namiotem powiedział z idiotycznym uśmiechem.
Romantycznie? W wieku 36 lat? W moim własnym mieszkaniu? W salonie połączonym z kuchnią, gdzie teściowa już o szóstej rano zaczyna hałasować garami? Poczułam, że we mnie gotuje się frustracja.
Tata Pawła pan Adam zjechał w milczeniu z ciężką walizką, a jego żona, teściowa Lucyna, już od progu głośno narzekała na kolej i konduktorkę, której nie mogła doczekać się herbaty. Od razu przeszła do inspekcji pokoju, przesuwając palcem po ramie łóżka i marudząc, że zasłony są za ciemne, a materac pewnie zbyt twardy.
Heniek, połóż się, zobacz, jak wygodnie dyrygowała.
Teść grzecznie się położył (jeszcze w spodniach od garniaka aż mnie skręciło), mruknął może być i zaczął narzekać na poduszkę, bo nie ma tu żadnej pierzyny jak u ludzi.
W salonie Paweł z dumą pompował to obrzydliwe, niebieskie cudo co chwila warczało jak młot pneumatyczny. Materac zajmował pół pokoju i śmierdział gumą. Kiedy zaprotestowałam, że pościel będzie z niego spływać, a od podłogi ciągnie, usłyszałam:
Damy koc pod spód. Będzie dobrze, Haniu!
Wieczorem poczułam się jak pomoc domowa w cudzego domu. Gdy tylko usiadłam z kawą, Lucyna już stawiała mnie do pionu:
Haniu, zmień ręcznik w kuchni, bo mokry. Chleb kupiłaś żytni? Bo Heniek nie toleruje pszennego.
Czułam się coraz bardziej zepchnięta na margines.
W nocy. Materac piekielny. Hałasował, podskakiwał, a Paweł, jak ruszył się na jeden bok, ja lądowałam prawie pod stołem. Prześcieradło zrolowało się w jeden wielki kłębek, a zimno ciągnęło po plecach. Z sufitu błyskały światełka z choinki na balkonie. Przewracałam się na boki, nie mogłam znaleźć wygodnej pozycji, a ból krzyża narastał.
Około trzeciej drzwi od sypialni chwiały się po każdym nocnym spacerze teścia i teściowej raz to do toalety, potem po wodę. Przez brak drzwi światło z korytarza prosto waliło nam po twarzach…
31 grudnia. Wstaję jak zbity pies, boli mnie wszystko. Teściowa już o szóstej na nogach w szlafroku, który sama jej podarowałam, i narzeka:
Dobrze się spało! U was trochę twardo, Heniek narzekał na bok, ale ogólnie wygodniej niż można się było spodziewać.
A my wyglądamy jak po ciężkiej imprezie przekrwione oczy, cienie pod powiekami.
Oj młodzi to mają dobrze, mogą spać i na gwoździach Lucyna się śmieje. Haniu, dajesz kiszone ogórki do sałatki jarzynowej? Ja zawsze świeże. I ten majonez jakiś ciążki…
Coś we mnie pękło. Powiedziałam lodowatym tonem, że robię sałatkę tak, jak lubi moja rodzina, a jeśli Lucyna ma ochotę na zmianę, znajdzie świeże ogórki sama w lodówce. Ucichło. Paweł spojrzał na mnie z lękiem.
Poszłam się wykąpać. W łazience wszędzie stały kosmetyki teściowej. Mój ulubiony krem, na który odkładałam pół roku, był… prawie pusty. Wciśnięta pokaźna dziura w kremie przeciwzmarszczkowym.
Pani Lucyno, czy używała Pani mojego kremu?
O ten? Tak, Heniek miał suche pięty, a u ciebie tyle tych smarowideł… Bardzo tłusty, świetnie się wchłonął!
Na PIĘTY? Krem za 1200 złotych?!
Za ile?! teściowa aż krzyknęła. Zwariowałaś?
To moje pieniądze.
Co za rozrzutność, a my jeszcze do skarpetek ci dokładamy!
Paweł próbował łagodzić:
Haniu, mama nie wiedziała. Kupimy nowy krem. Przecież dziś Sylwester…
Nagle coś się we mnie buntowało. Patrzyłam na Pawła, który znów chciał każdemu zrobić dobrze rodzicom, mnie, ale sam bał się komukolwiek powiedzieć nie.
Masz rację, Pawle. Dziś jest święto. I nie będę go sobie psuć swoim narzekaniem ani egoizmem powiedziałam bardzo spokojnie.
Przeszłam do przedpokoju. Ubrałam się, spakowałam kilka rzeczy do małej torby.
Haniu, jak to, gdzie idziesz?
Jadę do hotelu, Paweł.
Przecież to… Zostawiasz mnie samemu z nimi?
Chciałeś rodzinnych świąt. To masz. Sypialnię mają. Ty masz swój romantyzm na materacu. Ja mam prawo odpocząć.
To zdrada! Co ja mam powiedzieć mamie?
Prawdę. Że twoja żona jest egoistką i trwoni rodzinny budżet na własne wygody. Na pewno będzie co wspominać.
Zarezerwowałam najlepszy pokój w hotelu spa w centrum Poznania, o którym długo marzyłam. Cena połowa mojej miesięcznej pensji, ale zupełnie mnie to nie obeszło. Pokój wolny, ogromne łóżko, jacuzzi, śniadanie do łóżka.
Wieczorem, z kieliszkiem prosecco w dłoni, patrzyłam przez okno na fajerwerki nad miastem. Telefon co chwila pikał Paweł dzwonił, teściowa pisała. Nawet teść przysłał smsa:
Haniu, wracaj, tak się nie robi.
Wyłączyłam telefon.
Rano spałam do południa. Plecy odpuściły. Wybrałam się na masaż i do basenu. Wieczorem włączyłam telefon dziesięć nieodebranych połączeń i długi sms od Pawła:
Haniu, przepraszam. Jestem kretynem. Materac się rozszedł o 3 w nocy, spałem na gołej podłodze. Mama mnie zadręcza, tata obrażony. Gęś spaliliśmy, bo nie umiem obsługiwać piekarnika. Wróć. Rodzice pójdą do hotelu, albo ja będę spał w salonie. Tylko wracaj.
Uśmiechnęłam się. Czasem trzeba doświadczyć niewygód na własnej skórze.
Wróciłam 3 stycznia jak planowałam. W mieszkaniu chaos: sterta naczyń w zlewie, wszędzie walające się buty, Paweł półżywy pod zdechłym matracem-marzeniem.
Wróciłaś! ulga na jego twarzy była bezcenna.
Teściowa próbowała marudzić, ale jej mina zrzedła, widząc, że jestem uśmiechnięta i wypoczęta.
No, porządziłaś się na Sylwestra…
A wy się wyspaliście rzuciłam z uśmiechem, mijając ją w korytarzu.
Paweł od razu oznajmił:
Rozmawialiśmy. Rodzice od jutra śpią w salonie. Naprawiłem kanapę, tata testował. Sypialnia znowu jest nasza.
Nawet teść przyznał, że łóżko wcale nie jest takie złe, a Lucyna tylko machnęła ręką:
Dajcie mi już spokój, dzieci…
Pierwsza noc w swoim łóżku błogość nie do opisania.
Paweł w ciemnościach przytulał się i szepnął:
Naprawdę tyle kosztował ten hotel?
Tak. I nie żałuję ani złotówki.
Oddam ci z wypłaty.
Nie trzeba. Uznamy to za opłatę za szybki kurs asertywności.
Poprawił mnie do snu i obiecał, że już nigdy nie poprosi mnie o spanie na podłodze. A materac? Już pocięty podobno przypadkiem…
Moje królestwo odzyskało swoje granice. Niby drogie to wszystko, ale odzyskana samodzielność i szacunek do siebie warte są każdej ceny.
Jeśli czytasz, drogi Pamiętniku, i przeżywasz coś podobnego, pamiętaj: czasem warto zawalczyć o swoje.
Ciekawe, jak Ty byś się zachował(a) na moim miejscu?
