Długo sądziłam, że moje małżeństwo jest idealne, aż pewnego dnia przyjaciółka rzuciła mi pytanie, które zmieniło wszystko.
Wyszłam za mąż młodo, kierowana gorącym uczuciem. Znaliśmy się cztery lata, zanim stanęliśmy przed ołtarzem. Przeżyliśmy razem wiele, zarówno radości, jak i trudnych chwil.
Od ponad sześciu lat dzielimy wspólny dach. Zawsze ufałam mężowi, tak jak i sobie. Jest czuły, troskliwy i pomocny. Nigdy nie zostawia mnie samej z domowymi obowiązkami. Nie należy do tych, którzy imponują siłą czy odwagą, a i urody konwencjonalnej mu brak. Ale ma w sobie coś cenniejszego niezwykłą dobroć, pogodę ducha i wiarę w ludzi, która w najciemniejszych chwilach daje mi siłę, by iść dalej.
Niestety, bywa niezdecydowany i niechętny zmianom. Woli tkwić w swojej strefie komfortu, niż ruszyć naprzód. Jest nieśmiały, a przez te sześć lat naszego małżeństwa nie zmienił się ani trochę. Nie dba o siebie, o zdrowie, boi się nowości. Jest ode mnie starszy o niemal dekadę. Ja, dwudziestosześciolatka, kocham życie mam dobrą pracę, własne auto, spłacamy kredyt na mieszkanie w Warszawie.
Aż tu nagle przyjaciółka pyta: Po co on ci w ogóle jest?.
I wtedy moje szczęście runęło jak domek z kart. Teraz siedzę i rozmyślam: Czy ona miała rację? Czy naprawdę go potrzebuję?.
