Wynoś się z mojego domu! krzyknęłam do teściowej, gdy znów zaczęła mnie obrażać.
Jedyną rzeczą, której w życiu zawsze się obawiałam, był gniew teściowej, z którą kiedyś już byłam zamężna. W tym względzie miałam jednak szczęście. Mój pierwszy mąż pochodził z domu dziecka, nie miał rodziców. Z nim nie wyszło. Po pięciu latach małżeństwa złożyłam pozew o rozwód. W dniu ślubu studiowałam jeszcze na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku mąż zaczął pić, zadłużył się, a jego problemy przelewały się na mnie. Musiałam porzucić studia, żeby pracować i spłacać długi.
Małżeństwo przyniosło mi tylko kłopoty. Gdy w końcu się rozwiodłam, odetchnęłam z ulgą. Wreszcie nie miało być już niczego, co mnie przygniecie.
Dwa lata minęły w samotności, w których zbierałam siły i powoli podnosiłam się z popiołów. Pewnego dnia spotkałam Roberta. Nie był żonaty, nigdy nie miał poważnego związku. Wszystko potoczyło się błyskawicznie. Zaoferował mi rękę, a ja powiedziałam tak. Udaliśmy się do domu jego matki.
Już przy progu zobaczyłam zmarszczony wyraz twarzy Haliny, matki Roberta. Rzuciła mi jedynie wymijające cześć i zniknęła w innym pokoju. Na początku nie pojąłem, co się dzieje. Może to ja jestem nieodpowiednia, może mój strój jest nieodpowiedni. Byłam jednak ubrana skromnie. Przy stole teściowa przyjrzała się mi i milczała. Ten wpatrzony w oczy wgląd był nieprzyjemny. Gdy zarumieniłam się, wtrąciła surowo:
Ach tak, nie masz wykształcenia? powiedziała z lekkim uśmiechem i pogardą. Zawahałam się chwilę, po czym spokojnie odpowiedziałam, popijając herbatę.
Tak, nie ukończyłam studiów, życie tak się ułożyło, że nie zdążyłam, ale zamierzam to nadrobić.
Teściowa zamruczała głośno.
Hmm, zamierzasz skończyć studia? A jak już zostaniesz żoną, co wtedy? Kiedy będziesz wychowywać dzieci, gotować dla męża i sprzątać dom? Jesteś taka księżniczka. Zaśmiała się ponownie, wzięła kolejny łyk herbaty i odłożyła filiżankę. Powiem ci, mój syn nie potrzebuje żadnej dziewicy takiej jak ty.
Jesteś przeciętna, zarówno pod względem wyglądu, jak i figury, i nie masz rozumu dodała. W tej chwili poczułam się zraniona. Wstałam od stołu, pobiegłam do łazienki i wpadłam w łzy. Obca kobieta obrażała mnie bez powodu, a mój mąż milczał. Dobrze, że szybko opuściliśmy jej dom.
Nie chciałam już wracać do tego domu, ale teściowa wciąż przychodziła do nas, za każdym razem próbując mnie obrazić i zranić.
Poszłam do psychologa, by dowiedzieć się, co robić. Po kilku sesjach zrozumiałam, że teściowa jest typową manipulatorką, a ja stałam się ofiarą, bo pozwoliłam jej mnie obrażać. Gdy znów zaczęła atakować, natychmiast kazałam jej opuścić mój dom. Nie spotykamy się już, a mnie to nie obchodzi; mój mąż nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia.
