Mój były mąż, Marek Kowalski, miał drugie małżeństwo. Jego syn, Piotrek, zachorował, a Marek zwrócił się do mnie o pieniądze. Odpowiedziałam zdecydowanie nie!
Mam trzydzieści siedem lat, od dziesięciu lat jestem rozwiedziona. Marek mnie zdradził, nie wybaczyłam mu tego. Teraz żyje z nową żoną Agnieszką. To ona wzięła w ciążę, urodziła chłopca i Marek poślubił ją. Ja postanowiłam zerwać z nim wszelkie kontakty. Nie mam pojęcia, co się w ich domu dzieje.
Finanse mam pod kontrolą zarabiam solidnie. Aż tydzień temu nagle pojawił się w moim mieszkaniu w Warszawie. Nie widzieliśmy się od lat, więc zaskoczyło mnie to spotkanie. Marek przerwał ciszę: U Piotrka wykryto raka. Leczenie kosztuje fortunę. Nie stać nas z Agnieszką. Dlatego przyszedł po pomoc.
Właśnie sprzedałam dom w Krakowie, odziedziczony po babci. Marek dowiedział się o tym i natychmiast przybył, by odebrać pieniądze. Wszystko wydarzyło się w samym kluczowym momencie. Czyżby los mu sprzyjał?
Nie miałam jeszcze planu, na co przeznaczyć środki. Marzyłam o dobrym aucie, ale najpierw musiałabym się nauczyć jazdy, a czasu brak. Kwota była przyzwoita, nie spieszyłam się z jej rozporządzaniem. Zastanawiam się, czy pomógłby mi, gdybym sama zachorowała. Wątpię.
Nie masz pojęcia, jak bardzo potrzebujemy pomocy! wykrzyknął Marek, nie myśląc o moich uczuciach, ani o Agnieszce. Kiedyś bez wahania wymienił mnie na nią. Przy rozwodzie podzieliliśmy wszystko po równo. Twierdził, że pieniądze mają służyć jego nowej rodzinie, a nawet nalegał, żebym oddała mu mieszkanie, które kupiłam przed naszym ślubem. To mnie uratowało. Czyżby teraz rozpaczał i żądał pieniędzy, udając, że kieruje nim serce?
Obiecał, że przedstawi wszystkie dokumenty, jeśli mu nie uwierzę. Nie potrzebuję ich. Nie będę się nad tym zastanawiać, choć przysięga, że wszystko zwróci. Dziecko wciąż potrzebuje rehabilitacji, a to kosztuje fortunę. Szczerze mówiąc, nie wierzę, że odzyskam cokolwiek.
Po co nie pożyczysz od banku? zapytałam go.
Powiedziałam mu to prosto w twarz. Zaczął krzyczeć, błagał, żebym uklęknęła. Nie zamierzam go poniżać. Dlaczego miałabym się poniżać? Nie chcę go znać ani widzieć. Zdradził mnie w swoim czasie. Niech zniknie. Obiecał, że wróci, kiedy uspokoję się i przemyślę sprawę. Nie ma już nic do rozważania.
Można by rzec, że nie mam sumienia. Po prostu chcę zarządzać własnym majątkiem i nie dzielić się nim z innymi. Po tej konfrontacji czuję się trochę przygnębiona, ale nie pomogę im niech to będzie lekcja i zapłata za ich grzechy.
