Wojtek, zajmiesz się Jasiem? zawołała Kinga, poprawiając szalik przed lustrem. Wrócę wieczorem, około szóstej. Nie zapomnij go nakarmić. W lodówce wszystko gotowe, tylko podgrzać.
Sobota zapowiadała się wyjątkowo nerwowo w pracy był nagły kryzys, a szef poprosił ją o przyjście w weekend. Nikt inny nie mógł się tym zająć. Kinga zgodziła się bez wahania. Praca dawała jej nie tylko pieniądze, ale i poczucie, że jest potrzebna.
Pięcioletni Jaś bawił się spokojnie w swoim pokoju samochodzikami. Kinga słyszała, jak mamrotał pod nosem, naśladując odgłosy silników. Zwykłe sobotnie przedpołudnie. Sprawdziła zawartość torebki, już sięgała po klucze, gdy z pokoju wyszedł Wojtek.
Nie powiedział obojętnie.
Kinga zastygła, dłoń zawisła na klamce. Obróciła się, patrząc na męża ze zdumieniem.
Co?
Nie będę dziś pilnował dziecka powtórzył Wojtek, przechodząc koło niej w stronę wieszaka. Mam swoje plany.
Kinga wpatrywała się w niego, nie wierząc własnym uszom. Sześć lat małżeństwa, a nigdy ani razu mąż nie odmówił zajęcia się synem. Zawsze wydawał się wzorowym ojcem. Stała, próbując pojąć, co się dzieje, gdy tymczasem Wojtek spokojnie zarzucił kurtkę, włożył buty i ruszył do drzwi.
Wojtek, nie rozumiem. Co się stało? Kinga zrobiła krok w jego stronę, ale on wyminął ją, jakby była przeszkodą na drodze.
Nic się nie stało rzucił przez ramię i wyszedł, nie oglądając się.
Drzwi zamknęły się przed nosem Kingi. Stała na środku przedpokoju, ściskając pasek torebki. W środku czuła ściśnięty węzeł. Za godzinę musiała być w pracy. Za godzinę! Chwyciła telefon, drżącymi palcami wybierając numer matki.
Mamo, wybacz zaczęła Kinga. Potrzebuję pomocy. Pilnie. Możesz przyjść i posiedzieć z Jasiem?
Na szczęście matka nie zadawała pytań.
Kinga szybko obliczyła czas i zrozumiała, że matka nie zdąży. Pobiegła do sąsiadki. Helena Nowak, starsza pani z naprzeciwka, zawsze pomagała w trudnych chwilach. Zapukała, patrząc na nią błagalnie, gdy drzwi się otworzyły.
Pani Heleno, ratujcie. Zostańcie z Jasiem choć pół godziny, aż przyjdzie mama. W pracy awaria, a Wojtek Wojtek wyszedł.
Helena pokręciła tylko głową, ale zgodziła się. Kinga wróciła do mieszkania, szybko wytłumaczyła synowi, że zostanie u pani Heleny, i wybiegła. Przez całą drogę do pracy towarzyszyło jej poczucie nierealności. Co to było? Dlaczego Wojtek tak się zachował? Może się pokłócili, a ona nie zauważyła? Przeszła w pamięci ostatnie dni. Nic jej nie przyszło do głowy. Wczoraj wieczorem spokojnie jedli kolację, oglądali film. Nawet rozmawiali o planach na tydzień.
W pracy nie mogła się skupić. Wykonywała zadania automatycznie, a myśli krążyły wokół porannego zdarzenia.
Kilka razy próbowała napisać do Wojtka.
“Gdzie jesteś?”
“Co się stało?”
“Dlaczego tak postąpiłeś?”
Ale wiadomości pozostawały bez odpowiedzi. Telefon milczał. Kinga sprawdzała ekran co pięć minut, lecz nic nie przychodziło…
Wieczorem pospieszyła odprawić matkę do domu.
Dziękuję ci, mamo. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Matka pogłaskała ją po głowie, jak dawniej.
Nic się nie stało, córeczko. Tylko powiedz, co się dzieje? Gdzie Wojtek?
Nie wiem. Wyszedł rano i do tej pory nie wrócił.
Kinga odprowadziła matkę. W mieszkaniu cisza ciążyła jak ołów. Weszła do pokoju Jasia, spojrzała na śpiącego chłopca. Chłopiec pochrapywał, tuląc pluszowego misia. Tak mały, tak bezbronny. Kinga pogładziła go po włosach, pocałowała w czoło i wyszła cicho.
Wojtek pojawił się dopiero po dwóch godzinach. Kinga zdążyła już wziąć prysznic, przebrać się w domowe ubranie, wypić uspokajającą herbatę. Gdy usłyszała dźwięk klucza w zamku, zastygła. Mąż wszedł tak samo spokojnie, jak rano wyszedł. Zdjął kurtkę, buty, przeszedł do pokoju.
Kinga stała w drzwiach, obserwując go. W środku kipiało. Wojtek nie odrywał wzroku od telefonu. Kinga stanęła przed nim.
Co to miało znaczyć?
Wojtek podniósł na nią obojętne spojrzenie. Takie spojrzenie widywała tylko u obcych ludzi na ulicy. Nie u męża. Nie u ojca Jasia.
Zmęczyło mnie udawanie powiedział.
Kinga zamarła. Krew pulsowała w skroniach. Powoli opadła na skraj fotela, nie odrywając od niego wzroku.
Czego już nie możesz udawać?
Tej rodziny. Małżeństwa. Ciebie. Syna.
Kinga patrzyła na męża, szukając śladu żartu. Ale Wojtek był poważny. Jego twarz pozostała chłodna i wycofana.
Co masz na myśli? wykrztusiła, ściskając poręcze fotela.
Dokładnie to, co powiedziałem wzruszył ramionami. Nigdy nie chciałem się z tobą żenić, Kinga. To matka mnie zmusiła. Mówiła, że jesteś dobrą, uczciwą dziewczyną. Że takich jak ty trzeba doceniać. Że będę szczęśliwy. Znosiłem to sześć lat. Ale już nie mogę. To małżeństwo mnie dusi. Ciągnie w dół.
Kinga patrzyła na niego z niedowierzaniem. Łzy napływały do oczu, ale nie pozwoliła im płynąć. Nie teraz. Nie przed nim.
Dlaczego trwałeś tak długo? Jeśli było ci tak źle, czemu nie odszedłeś wcześniej?
Na twarzy Wojtka przemknął cień irytacji.
Dla ciebie. Dziecko podrosło. Dasz sobie teraz radę sama. Gdybym odszedł wcześniej, byłoby ci trudniej. Więc czekałem.
Kinga wybuchnęła śmiechem. Śmiech był gorzki, niemal histeryczny. Patrzyła na męża jak na obcego.
Dziękuję za taki prezent powiedziała sarkastycznie, ocierając łzy. Jakże wspaniałomyślnie z twojej strony.
Powinnaś być wdzięczna! Wojtek podniósł głos. Przez cały ten czas ci nie zdradziłem. Byłem wiernym mężem. W
