Przez dwa lata byłem dla matki mojej żony tylko opiekunem.
Zosi udało się wyjść za Stefana, człowieka niezwykle szanowanego w naszym mieście. Koleżanki aż kipiały z zazdrości. Stefan prowadził własny biznes, mieszkał w eleganckiej willi na obrzeżach Warszawy, miał kilka aut nawet najnowszego mercedesa oraz duży dom w Beskidach. A wszystko to osiągnął, zanim skończył trzydzieści dwa lata.
Zosia niedawno obroniła magistra i przez rok pracowała jako nauczycielka w podstawówce. Pobraliśmy się w czerwcu. Po ślubie Stefan zdecydował, że nie ma sensu, żebym żona pracowała za grosze. Chciał, by została w domu i przygotowała się do pojawienia się dzieci. Zosia się nie sprzeciwiła.
Pierwszy rok po ślubie był jak z powieści. Podróżowaliśmy po Europie, wracaliśmy z pamiątkami i drogą biżuterią. Zosia kupiła mnóstwo nowych sukienek, ale nie miała gdzie ich nosić. Jej koleżanki przez całe dni siedziały w pracy, a weekendy poświęcały rodzinie. Stefan co rusz bywał na firmowych spotkaniach, ale nigdy nie zapraszał mnie ze sobą.
Zosia zaczęła się nudzić. Nie mogła zajść w ciążę i coraz bardziej oddalała się ode mnie. Gdy skończyła obowiązki domowe, chodziła po pokojach, zamyślona. Mijał następny rok. Stefan wracał do domu wyłącznie wieczorami zmęczony, rozdrażniony. Tłumaczył, że interesy idą coraz gorzej.
Najpierw prosił Zosię o ograniczenie wydatków. Potem żądał rozliczania się z każdej złotówki. Wszystko skrupulatnie liczył i powtarzał, że za połowę tych pieniędzy też mogliby godnie żyć. Zosia była coraz bardziej zmartwiona. Chciała wrócić do pracy, lecz nie znalazła żadnej posady w zawodzie.
Zapisała się na kurs, ale wtedy mama Stefana poważnie zachorowała. Musiałem, jako mąż, podjąć decyzję i przenieść teściową do nas. Zosia została opiekunką na pełnym etacie przez dwa lata. Ja coraz rzadziej wracałem do domu.
Gdy teściowa zmarła, Stefan wyraźnie się odsunął. Przestał rozmawiać z żoną, był smutny, wystrzegał się spotkań, siedział całymi dniami w biurze, nocami wracał dopiero do domu.
Zosia nie była w stanie zrozumieć, co się dzieje, aż pewnego dnia wybrała się do mieszkania matki Stefana, do którego dawno nie zaglądała. Za zamkniętymi drzwiami usłyszała płacz małego dziecka. Była zdziwiona mieszkanie przecież powinno stać puste. Zosia jednak zadzwoniła.
Drzwi otworzyła młoda dziewczyna o imieniu Weronika. Okazało się, że Stefan już przed chorobą matki miał drugą rodzinę, którą później przeniósł do mieszkania matki.
Dla Zosi to był szok. Wiedziała, że jej małżeństwa i dawnych marzeń nie uda się uratować. Wyjechała do Gdańska, do ciotki, nie biorąc ze sobą prawie nic tylko niewielką torebkę. Nie chciała, by cokolwiek przypominało jej o dawnym życiu i tym, jak potoczyły się sprawy…
