Mamo, nie rozumiesz! Między nimi już nie ma nic, ona specjalnie zajęła się ciążą, żeby trzymać go na obcasach, wykrzyknęła Jadwiga, łapiąc oddech od oburzenia. Nie chce go puścić!
Maria przewróciła oczami i westchnęła. O, cóż, ma dobrą córkę. Piękną, mądrą, z wyższym wykształceniem. Ale chyba zaślepiona: nie dostrzega oczywistości.
Jadwigo, słyszysz siebie? Jak można specjalnie zajść w ciążę z facetem, z którym już nic nie ma? Czy on był nieprzytomny? Albo było to jakieś cudowne niepokalane poczęcie, albo ktoś cię wodzi za nos. Co uważasz za bardziej prawdopodobne?
Jadwiga pofkała złością, jakby matka mówiła bzdury.
Och, mamo, może po prostu mu podlała wino. Albo po prostu wpadła gdzie indziej. Co nam to, jakie tam knuty dziewczęce sztuczki?
Maria uniosła brew i powoli mrugnęła. Sztuczki Natura nie da się oszukać. Tyleż wytłumaczyć córce.
Jadwigo, kochana, otwórz wreszcie oczy. One nie rozwodzą się dlatego, że on jest taki szlachetny ojciec. One nie rozwodzą się, bo on nigdy nie miał takiego zamiaru. Nigdy. Wszystko mu wystarcza.
To nieprawda! wybuchła córka. Po prostu nie rozumiesz! Znam go lepiej niż ty. To dobry człowiek, tylko okoliczności…
Maria nie wytrzymała. Jadwiga gorąco broniła Aleksandra, a on po prostu ją wykorzystywał. Maria widziała i słyszała to nie po raz pierwszy, zawsze trzymała język za zębami, ale dziś limit się wyczerpał. Trzy lata kłamstw, trzy lata życia pod dwoma rodzinami, trzy lata złości i łez jej dziewczyny… Czara przelała się.
Wiesz co przerwała Maria córkę. Nie mam już sił. Mam dosyć patrzenia, jak tracisz życie na tego łotra. Znajdę tę twoją podstępną Annę i napiszę jej. Powiem, że ona i mąż, według jego wersji, są na krawędzi rozwodu. Zobaczymy, co powie. Założę się, że nie ma pojęcia, że jej mąż jest prawie wolny!
Mamo! Jadwiga wstała z miejsca. Nie śmiej się! To nasza sprawa! Nigdy ci tego nie wybaczę!
Maria lekko się uspokoiła. Nie, to nie może tak być Poza tym, że to podłe, ryzykuje stracić córkę. Musi spróbować innego podejścia.
Wtedy sprawdź go samodzielnie zaproponowała matka. Skoro tak kocha swoje dzieci, skoro jest taki uczciwy, powiedz mu, że jesteś w ciąży od niego. Zobaczymy, jak ten szlachetny rycerz się zachowa.
Jadwiga najpierw zamknęła się w zamyśleniu, potem zmarszczyła nos z obrzydzenia.
Fu! Manipulować tak to nisko!
Nisko karmić dziewczynę bajkami i tracić jej najlepsze lata, a sam korzystać ze wszystkich przywilejów. To właśnie test na podłość.
Córka zmarszczyła brwi i chwyciła swoją torbę. Palce drżały.
Dość, nie chcę już z tobą o tym gadać. Podzieliłam się z tobą, liczyłam na wsparcie, a ty Weź pod uwagę: jeśli spróbujesz podejść do jego żony, to ja ja już nigdy z tobą nie porozmawiam.
Maria została sama w kuchni. Westchnęła. Córka liczyła na wsparcie jakie? Czy matka ma głaskać ją po głowie, uspokajać i mówić, że wszystko będzie w porządku? Może na początku tak by było, ale nie teraz.
Trzy lata temu Jadwiga i Maria mieszkały razem, choć dziewczyna już miała własne mieszkanie. Obie uznały, że tak będzie wygodniej. Jadwiga wynajmowała mieszkanie, a Maria po prostu lubiła towarzystwo córki.
Jednak pewnego dnia Jadwiga zaczęła się zmieniać. Coraz częściej uśmiechała się bez powodu, nagle zmieniła garderobę, spędzała godziny przed lustrem przed wyjściem. Maria nie zadawała pytań i po cichu cieszyła się, że córka wreszcie ma życie prywatne.
Mamo, chyba przeprowadzę się do własnego mieszkania powiedziała wkrótce Jadwiga. Mam chłopaka.
Ale pod koniec roku wszystkie iluzje, które Maria tak starannie budowała, runęły.
Jadwigo, pokaż go przynajmniej. Wydaje się, że u was poważnie. Może przyjedziesz z nim na Sylwestra do mnie? Pospędzimy razem, wypijemy szampana zaproponowała Maria.
Na początku Jadwiga opierała się. Chcemy sami, kameralnie. Potem dodała, że nie ma jeszcze stałego grafiku i może się zdarzyć, że będzie pracował nocą 31 grudnia.
Jadwigo, nie udawaj. Widzę, że oczy cię biegają. Po prostu nie chcesz mnie poznać? spytała matka wprost.
No wiesz Mamo, nie może. Jest żonaty Jadwiga zauważyła, jak brwi Marii uniosły się, i szybko dodała. Ale nie ma z żoną nic! Są tylko wspólne dzieci. Żyje z nią dla nich. Dlatego na Sylwestra będzie tam.
Maria poczuła dreszcz chłodu w środku. Musiała usiąść, żeby nie przewrócić się. Mimo burzy emocji próbowała się opanować.
Jadwigo po co ci żonaty?
Obiecał się rozwieść. Po prostu nie teraz. Teraz nieodpowiedni moment.
A kiedy? Obiecywać to nie to samo co brać ślub, Jadwigo
Teraz jego mama po udarze, nie można jej martwić. Jak się trochę poprawi, to zaraz rozwód.
Maria podawała argumenty, przytaczała przykłady z życia. Ale Jadwiga już żyła w swojej rzeczywistości, zbudowanej na słowach ukochanego.
Chorująca matka nie była jedyną przeszkodą. Aleksander wymyślał kolejne wymówki: najpierw depresja córki, potem zwolnienie żony. Serce Marii krwawiło przy każdej nowej wymowie.
I to nie był koniec. Jadwiga zdawała się cierpieć, może częściowo rozumiała, co się dzieje, ale nie chciała się przyznać.
Po raz pierwszy przyjechała do mamy po 8 marca w łzach.
Okazało się, że Aleksander poprosił ją, by przygotowała prezent dla jego dzieci: ręcznie robione mydełka. Jadwiga nie miała problemu, zajmowała się tym hobby i nie widziała w tym nic podejrzanego. Gdy żona Aleksandra wieczorem wrzuciła zdjęcia z zestawem, bukietem i innymi upominkami od męża
Włożyłam w to całe serce, chciałam dzieciom zrobić przyjemność, a on tak ze mną jęczała Jadwiga, łkając. Nie mogę tak dalej, wyślę go gdzieś daleko jutro
Jednak już następnego dnia jej zdanie się zmieniło.
No, mamo próbowała się uspokoić. Nie mógłby dać mydła tylko dzieciom. Korzystać będą wszyscy.
Tak działo się regularnie. Aleksander jedzie na Bałtyk z żoną, a na Sylwestra daje jej pierścionek, a Jadwiga dostaje jedynie lampkę. Za każdym razem Jadwiga płakała na ramieniu mamy, a następnego dnia znajdowała wymówki.
Tym razem wpadką była ciąża żony Aleksandra. Jadwiga mocno wierzyła, że jej ukochany nie ma z tym nic wspólnego, a winna jest wyłącznie Anna.
Marii bolało patrzeć, jak córka powoli oddaje wszystko, co najcenniejsze młodość, wiarę, miłość na rozpalanie obcego ogniska rodzinnego. Czasem zastanawiała się, czy nie napisać do Anny. Ale nie, nie mogła zdradzić córki w taki podły sposób. Musiała tylko czekać i wierzyć, że czas ustawi wszystko po swojemu.
Miesiąc po kłótni ciągnął się niczym wieczność. Każdy dzień zaczynał i kończył się ciężkim oczekiwaniem. Maria dziesięć razy dziennie sięgała po telefon, sprawdzając, czy nie przegapiła połączenia, czy nie nadeszła wiadomość. Telefon milczał.
Pewnej głębokiej nocy, kiedy Maria, wyczerpana bezsennością, w końcu zapadła w niepokójny sen, dzwonił smartfon. Jadwiga. Serce spadło w podeszwy.
Mamo podrapała córka, zanim Maria zdążyła cokolwiek wykrztusić.
Córeczko! Co się stało? Gdzie jesteś? zapytała przerażona matka, sięgając po ubrania w szafie.
To, co usłyszała, brzmiało jak strumień świadomości, nieuporządkowana opowieść. Zrozumiała, że Jadwiga w końcu posłuchała rady i postanowiła sprawdzić Aleksandra, by dowieść sobie i matce, że wszystko jest w porządku. Że Aleksander jest jej podporą. Że chce zbudować rodzinę, trzeba go tylko trochę popchnąć.
Na wiadomość o ciąży Aleksander zareagował zupełnie nie tak, jak Jadwiga się spodziewała.
Jadwigo, jesteś mądra To teraz nieodpowiedni moment. Mam tyle problemów w pracy i i nie tylko powiedział. Musimy to jakoś szybko i cicho rozwiązać. Pomogę pieniądzmi, jeśli trzeba.
Ale to nasz dziecko Co z Anną
Jadwigo, nie komplikuj. Muszę iść. Jestem zajęty. Pomyśl o tym.
Od tej chwili Aleksander nie podnosił słuchawki.
Dla Jadwigi zaczęło się piekło. Dzwoniła i pisała co godzinę. Czytał, ale nie odpowiadał.
Po tygodniu zobaczyła w feedzie znajomego zdjęcie: kawiarnia, duża grupa, Aleksander przytula nieznajomą kobietę. Nie była to jego żona. Data wczorajszy wieczór.
Świat runął pod nogi. Jadwiga była w szoku. Próbowała skontaktować się z Aleksandrem przez tego wspólnego znajomego, ale
On poprosił, żebyś wiedziała, że nie chce rozmnażać biedy. Ma już dwoje dzieci, a trzeci już w drodze. I ma dosyć tych histeryk przyznał przyjaciel. No i zostawcie to między sobą, bo mi trochę niezręcznie.
Aleksander nie powiedział wprost, że koniec, że ma inną (a nawet dwie), że nie planuje się ożenić z Jadwigą. Ale wszystko było jasne. Różowy zamek z obietnic, słodkich słów i planów na przyszłość rozsypał się w kilka sekund. Nie był już szlachetnym rycerzem, a łobuzem, którym wygodnie było mieć młodą, zakochaną dziewczynę, dopóki nie wymagało to od niego żadnych ofiar.
Maria podjechała taksówką. Spędziła całą noc z Jadwigą, a potem zabrała córkę pod siebie. Nie obwiniała jej, nie zmuszała do przyznania się do racji. Po prostu była przy niej.
Pierwsze tygodnie Jadwiga była bladą cień własnej osoby. Prawie nie jadła, nie oglądała seriali, nie robiła mydełek. Chodziła do pracy na autopilocie. Jednak już nie usprawiedliwiała Aleksandra.
Maria sięgnęła po oszczędności, które odkładała na wakacyjny wyjazd, i podała córce kopertę.
Proszę powiedziała, podając kopertę. To dla ciebie. Wypłyń nad Bałtyk, rozwiej się. Siedź na plaży, patrz na fale i jedz owoce. Trochę pieniędzy, ale wystarczy, żeby dotrzeć choćby do Mierzei.
Jadwiga najpierw się cofała, ale w końcu zgodziła się.
Po dziesięciu dniach wróciła, opalona, nieco chudsza, ale już bez smutku w oczach.
Mamo, nad morzem Przebrałam wszystko w głowie szepnęła Jadwiga, spuszczając wzrok. Jego słowa, czyny Zrozumiałam, jak głupia byłam. Przepraszam za wszystko za to, że nie słuchałam, krzyczałam
Maria nie mogła powstrzymać uśmiechu. Nie cieszyła się złośliwie, po prostu była szczęśliwa, że córka zobaczyła światło.
Córeczko, nie poddawaj się. Dobrych ludzi jest mnóstwo
Mnóstwo. Ale teraz nie jest to najważniejsze. Postanowiłam najpierw pokochać siebie.
Maria skinęła głową i przytuliła dziewczynkę. Cieszyła się, że jej córka zeszła ze skomplikowanego klifu, na którym stała trzy lata. Realność wygrała samokłamstwo. Jadwiga została uratowana. Na zawsze zapamięta gorzki smak prawdy, aby już nigdy nie zamieniać życia na tanie obietnice i cudze fantazje.
