Mąż cenniejszy niż gorzkie urazy. — Igorze, to była ostatnia kropla! Koniec, rozwodzimy się! Nawet nie klękaj, jak to lubisz — tym razem nic nie pomoże! — postawiłam grubą kreskę pod naszym małżeństwem. Igor, oczywiście, nie uwierzył. Był przekonany, że i tym razem wszystko pójdzie starym scenariuszem: uklęknie, przeprosi, kupi kolejną błyskotkę, a ja mu wybaczę. Tak już bywało nie raz. Ale tym razem byłam zdecydowana zakończyć związek. Na moich palcach, aż po mały, piętrzyły się pierścionki, a życia nie było. Igor coraz częściej zaglądał do kieliszka… A wszystko zaczęło się tak romantycznie. Mój pierwszy mąż, Edzio, zaginął bez wieści — to było jeszcze w szalonych latach dziewięćdziesiątych. Strach było wtedy żyć… Edzio nie należał do najłagodniejszych. Sam szukał kłopotów. Mówią, oczy orle, skrzydła komarze… Jak coś mu nie pasowało, natychmiast wybuchała awantura. Jestem pewna, że Edzia zamieszali w jakąś rozróbę. Nigdy nie dostałam od niego żadnej wiadomości. Zostałam z dwójką dziewczynek. Liza miała pięć lat, a Róża — dwa. Minęło jakieś pięć lat od jego tajemniczego zniknięcia. Myślałam, że zwariuję. Bardzo kochałam Edzia, mimo jego wybuchowego charakteru. Byliśmy nierozłączni. Postanowiłam: życie się skończyło, będę wychowywać dziewczynki. O sobie zapomniałam. Ale… Nie było łatwo w tych trudnych czasach. Pracowałam w fabryce, wypłaty dostawałam… żelazkami. Trzeba je było sprzedać, żeby kupić coś do jedzenia. W weekendy właśnie tym się zajmowałam. Którejś zimy, cała zmarznięta od stania na targu z żelazkami, podszedł do mnie mężczyzna. Zrobiło mu się mnie żal. — Zimna pani? — zapytał ostrożnie. — Skąd pan to wie? — próbowałam żartować, choć szczękałam zębami. Ale od bliskości tego nieznajomego zrobiło mi się cieplej. — Trochę się zagalopowałem. Może się ogrzejemy w kawiarni? Pomogę pani donieść żelazka. — Czemu nie — zbierajmy się, bo zamarznę na śmierć — wyszeptałam ledwo żywa z zimna. Do żadnej kawiarni nie poszliśmy. Zaprosiłam nieznajomego pod swój blok, poprosiłam, by poczekał z żelazkami, a sama pobiegłam po dzieci do przedszkola. Nogi miałam jak z lodu, ale w środku zrobiło mi się ciepło i przytulnie. Gdy wracałam z dziećmi, już z daleka zobaczyłam Igora (tak się przedstawił). Palił papierosa i tupał z nogi na nogę. Pomyślałam: „Zaproszę na herbatę, a potem zobaczymy!” Igor pomógł mi dźwigać torbę na szóste piętro. Akurat winda nie działała. Gdy z dziewczynkami wdrapywałam się na trzecie, Igor już schodził. — Proszę zaczekać, mój wybawco. Nie puszczę pana, zanim nie napoję gorącą herbatą! — złapałam go za rękaw kurtki. — Nie wiem… Nie przeszkodzę? — spojrzał na dziewczynki. — Niech pan bierze dzieci za ręce, ja już nastawiam czajnik! — zaproponowałam bez wahania. Nie chciałam stracić tego mężczyzny. Już wydawał mi się bliski. Przy herbacie Igor zaproponował mi, żebym pracowała u niego jako pomoc. Wyznaczył mi pensję większą niż roczne żelazka z fabryki. Naturalnie, kiwnęłam głową na znak zgody. A w środku miałam ochotę całować ręce za taką propozycję… Igor był drugi raz żonaty, ale miał sprawę rozwodową. Z pierwszego związku miał syna. Tak się wszystko zaczęło… Wkrótce wzięliśmy ślub. Igor usynowił moje dziewczynki. Wszystko szło jak z płatka. Kupiliśmy czteropokojowe mieszkanie, urządziliśmy je po królewsku. Potem dom na wsi. Co roku nieodmiennie jeździliśmy nad morze. Życie, że tylko pozazdrościć… Przez siedem lat było sielankowo. Widocznie Igor, mając już wszystko co chciał, zaczął zaglądać do butelki. Na początku nie reagowałam. Rozumiałam — praca, stres… Ale kiedy Igor zaczął zaglądać do kieliszka w pracy, zapaliła mi się czerwona lampka. Prośby nie pomagały. Przyznam, jestem z natury ryzykantką. Żeby odciągnąć męża od alkoholu, postanowiłam… urodzić mu dziecko. Wtedy już miałam 39 lat. Wszystkie koleżanki, gdy usłyszały o tym pomyśle, tylko się śmiały: — Dajesz, Tania! Może i my zostaniemy młodymi mamami po czterdziestce — żartowały dziewczyny. A ja zawsze mówiłam: — Jeśli usuniecie dziecko, będziecie tego później gorzko żałować. A jeśli urodzicie, nawet nieplanowane, nigdy nie pożałujecie. Urodziły nam się bliźniaczki. Teraz wychowywaliśmy cztery córki! Igor jednak nie przestał pić. Znosiłam to. Aż zapragnęłam wyjechać na wieś, mieć gospodarstwo i zwierzęta. Dzieciom to na zdrowie, a Igor nie będzie miał czasu na pijaństwo! Sprzedaliśmy mieszkanie i działkę, kupiliśmy dom w miasteczku. Otworzyliśmy świetną kawiarnię. Igor został zapalonym myśliwym. Kupił broń, potrzebne gadżety, w lasach dziczy nie brakowało. Wszystko szło dobrze, dopóki Igor nie upił się kolejny raz. Już nie wiem, co wtedy wypił, ale dosłownie oszalał! Rozbił całą zastawę, meble, a potem dorwał się do nas. Chwycił strzelbę i wystrzelił w sufit! Z dziećmi uciekłam do sąsiadów się schować. To był koszmar. Na drugi dzień wszystko ucichło. Cichaczem wróciliśmy do domu. Widok był wstrząsający. Najgorsze, że dzieci widziały ten horror. Wszystko rozbite i połamane. Nie ma na czym usiąść, z czego jeść, gdzie spać. Igor spał jak martwy na podłodze. Spakowałam co zostało i z całą gromadką poszłam do mamy. Ta mieszkała niedaleko. Mama tylko jęczała: — Oj, Tania, co ja mam zrobić z taką bandą dziewczyn! Wróć do męża. Czego to w rodzinie nie ma! Przemiele się, będzie dobrze. Mama zawsze powtarzała: lepiej mieć pięknego męża niż własne zęby. Po kilku dniach przyszedł Igor. Wtedy postawiłam kropkę w związku. Ciekawostka: Igor w ogóle nie pamiętał swojego „show”. Nie wierzył w moje „bajki”. Ale mnie już było wszystko jedno. Spaliłam mosty. Nie wiedziałam, jak żyć dalej. Ale wolałam już głodować, niż być pobitą przez męża na rauszu. Kawiarenkę musiałam sprzedać za bezcen, bo z dziećmi musiałam szybko wyjechać z miasteczka. Zamieszkałyśmy w małym domku w sąsiedniej wsi. Starsze córki poszły do pracy, z czasem też wyszły za mąż. Bliźniaczki były w piątej klasie. Wszystkie córki kochały tatę Igora i utrzymywały z nim kontakt. Wiedziałam przez nie, jak mieszka były mąż. Prosił, żebym wróciła. Dziewczyny też namawiały: Mama, już wystarczy tej dumy, tata się poprawił i przeprosił setki razy! Pomyśl o sobie — to nie te lata… Ale ja byłam nieugięta. Chciałam spokojnego życia, bez dramatów i ekstremów. Minęły dwa lata. Zaczęło mi brakować Igora. Zżerała mnie samotność. Wszystkie pierścionki oddałam do lombardu. Nie udało się ich odzyskać. Żal. Wspominałam dawne życie i rozmyślałam. U nas w domu była miłość. Igor kochał wszystkie córki tak samo, mnie żałował, umiał przeprosić. Byliśmy przykładną rodziną. Szczęście jest różne — nie wejdzie się do cudzego. Czego jeszcze chcieć? Teraz nawet starsze córki już tylko dzwonią, nie odwiedzają. Rozumiem — młodość. Jeszcze trochę, a moje bliźniaczki też wylecą z gniazda i zostanę sama. Dziewczyny jak gąski: jak wypierzą, to polecą. W końcu poprosiłam bliźniaczki, by wypytały tatę, jak żyje. Może jakaś ciocia się pojawiła? Dziewczyny wszystko wybadały. Okazało się, że Igor żyje i pracuje w innym mieście. Nie pije ani kropli. Nikogo nie ma. Dał dziewczynkom swój adres. Na wszelki wypadek… Jesteśmy razem już piąty rok. Mówiłam, ryzykantka ze mnie… Mąż droższy niż gorzkie urazy – historia Tani, która przeżyła dramaty i miłość w polskich realiach lat 90., wychowała cztery córki, przeżyła przemoc, rozwód i samotność, by odważyć się jeszcze raz zawalczyć o szczęście z byłym mężem