Mam na imię Adam. Skończyłem już 65 wiosen, a żonaty jestem od… no, całe 34 lata, jak jeden dzień, a czasem jak cała epoka. Moja żona, Grażyna, ma 62 lata i do dziś z precyzją szwajcarskiego zegarka przypomina mi, po co są ścierki kuchenne. Nasz syn, Piotrek, już dawno opuścił gniazdo, założył swoją rodzinę i dorobił się dwójki rozkrzyczanych wnuków. Dziś do rodzinnych spotkań dochodzi od święta, głównie na imieniny albo jak znowu trzeba pomóc przy przeprowadzce lodówki.
Kiedy Piotrek wyfrunął w świat, zorientowałem się nagle, że z Grażyną jesteśmy jak te dwa tramwaje niby na jednym torze, ale każdy w inną stronę. Na emeryturze marzyłem, żebyśmy kupili sobie mały domek gdzieś pod Białystokiem, z ogródkiem i jabłonią. Grażyna patrzyła na mnie jak na szalonego “Po co ci, Adam, chłopie drugi dom, jak ledwo w bloku sprzątasz?” ale jakimś cudem namówiłem ją na ten pomysł.
Dorobiliśmy się więc uroczego domku na końcu świata, za osiemdziesiąt tysięcy złotych. Ja zachwycony, Grażyna znudzona po tygodniu. Mnie rano budził śpiew skowronków, Grażynę budził ból kręgosłupa. Ona najlepiej czuła się na kanapie z książką lub na serialowej trasie z pilotem w ręku. Do ogrodu nie było jej po drodze “Adam, mam słabe zdrowie, nie będę się kopać z cebulkami.” No i zostałem sam z łopatą, podlewając sałatę własnymi łzami.
Jak tylko przyszła jesień i pierwsze liście zaczęły szeleścić, Grażyna podskakiwała z radości, wracając do miasta “Tu przynajmniej sklep jest pod nosem!” Ja po tygodniu w mieście miałem dość wszystkiego korków, sąsiadów, co wiedzą wszystko o wszystkich, i wróciłem na wieś. Żona została w Białymstoku, a ja rozkoszowałem się ciszą pod lasem.
I wtedy wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałem zakochałem się. Zakochałem się w Halinie. Halina ma 60 lat, robi najlepszy sernik w powiecie i pierogi z jagodami, o jakich Warszawka może tylko pomarzyć. Na początku Halina patrzyła na mnie spode łba, ale mój urok i talenty ogrodnicze (trzy żywopłoty i dwie grządki marchewki!) w końcu ją przekonały.
Dziś godzinami siedzimy na tarasie kawa, szarlotka i długie rozmowy, w których Halina rządzi jak generał z Pułku Piechoty. Chciałbym się rozwieść z Grażyną, bo na stare lata człowiek głupieje, ale boję się, co na to powie Piotrek. Póki co, tłumaczę żonie, że mam pełne ręce roboty na wsi przy zbiorze ogórków. Grażyna niczego nie podejrzewa jeszcze…
Nie mogę się zebrać, żeby jej powiedzieć. Czuję się, jakbym grał w brydża z własnym losem. Co zrobić? Sam, do cholery, nie wiem. Może lepiej zacząć od szczerej rozmowy… albo jeszcze jeden sezon na wsi przemyśleć sprawę przy kopytkach z Haliną.
