Musicie oddać nam dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami powiedzieli obcy ludzie stojący w progu.
Mamo, czy mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się futryny.
Olga odwróciła się od kuchenki, gdzie mieszała zupę. Syn rzeczywiście wyglądał blado, pod oczami miał cienie.
Znowu? Stasiu, to już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?
Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?
Zobaczymy rano. Idź odrabiaj lekcje.
Już odrobiłem.
Wszystkie? Nawet matematykę?
Nawet matematykę.
Olga podeszła do syna, przyłożyła dłoń do jego czoła. Gorączki chyba nie było. Ale chłopiec ostatnio był jakiś apatyczny, zamyślony. Wcześniej nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedział w pokoju, wpatrując się przez okno.
Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie gnębi?
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu głowa mnie boli.
Chłopiec poszedł do swojego pokoju. Olga wróciła do gotowania, ale niepokój nie opuszczał jej. Osiem lat wychowywała dziecko i wydawało się, że zna je na wylot, a teraz nagle zrozumiała coś się dzieje, ale nie potrafiła określić co.
Wieczorem wrócił mąż, Paweł. Zmęczony po zmianie, ale widząc zatroskaną twarz żony, od razu się spiął.
Co się stało?
Stasiu znów narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.
Więc trzeba iść do lekarza.
Mówię mu, ale nie chce. Może naprawdę jest przemęczony? Koniec semestru, sprawdziany.
Paweł poszedł do syna. Olga słyszała ich cichą rozmowę. Potem mąż wrócił, usiadł przy stole.
Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.
No i dobrze. Rano się zapiszę.
Podczas kolacji Staś prawie nic nie jadł. Pokręcił widełkiem ziemniaki, wypił herbatę i poprosił, żeby mógł iść spać. Olga i Paweł wymienili spojrzenia.
Może się zakochał? zasugerował Paweł. W tym wieku to się zdarza.
Jeszcze za wcześnie na miłość. Ma tylko osiem lat.
A kto wie? Dzieci teraz szybko dorastają.
Olga sprzątnęła ze stołu, umyła naczynia. W głowie kotłowały się różne myśli. Może w szkole coś się wydarzyło? A może jest poważnie chory?
W nocy kilka razy zaglądała do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, wiercił się, coś mamrotał przez sen. Olga poprawiła mu kołdrę, pogłaskała po głowie. Chłopiec otworzył oczy.
Mamo?
Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.
Mamo, ty mnie kochasz?
Oczywiście, że kocham. Najbardziej na świecie.
A jeśli jeśli nie jestem twój?
Olga zdrętwiała.
Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.
Chłopiec zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Olga wyszła z pokoju, ale sen nie nadchodził. Skąd takie myśli u ośmioletniego dziecka?
Rano Staś sam wstał, bez przypominania. Zjadł śniadanie, spakował plecak.
Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.
Na pewno? Może jednak do lekarza?
Nie trzeba. Jestem zdrowy.
I wybiegł, zanim Olga zdążyła zareagować. Wyjrzała przez okno syn szedł szybkim krokiem, jakby się gdzieś spieszył.
Dzień minął jak zwykle praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie ustępował. Kilka razy chciała zadzwonić do wychowawczyni, zapytać, jak Staś, ale się rozmyśliła. Nie chciała wyjść na panikarę.
O trzeciej po południu zadzwonili do drzwi. Olga otworzyła. Na progu stali mężczyzna i kobieta. Nieznajomi. Mężczyzna około czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy. Kobieta nieco młodsza, ładna, ale z jakimś napiętym wyrazem twarzy.
Dzień dobry powiedział mężczyzna. Czy to pani Olga Nowak?
Tak, to ja. A pani i pan?
Nazywam się Tomasz Kowalski. To moja żona, Anna. Musimy z panią porozmawiać.
O co chodzi?
Mężczyzna wymienił spojrzenie z żoną. Ta skinęła głową, jakby go zachęcała.
O pani syna. O Stanisława.
Olga zesztywniała.
Co ze Stasiem? Coś się stało w szkole?
Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? Rozmowa będzie długa.
Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?
Kobieta zrobiła krok do przodu. W jej oczach stały łzy.
Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o Musicie oddać nam dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.
Olga cofnęła się, jakby ją ktoś uderzył. W uszach zaszumiało.
Co? Jakie bzdury? Staś jest moim synem!
Proszę posłuchać mężczyzna wyciągnął z teczki jakieś dokumenty. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Dzieci zostały pomylone.
Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!
Olgo, proszę, wysłuchaj nas kobieta zaszlochała. My też wychowywaliśmy dziecko osiem lat. Kochaliśmy je. A potem okazało się
Co się okazało?
Nasz syn to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy zachorował. Potrzebna była transfuzja krwi. Wtedy odkryliśmy, że grupa krwi się nie zgadza. Ani z moją, ani z męża. Zrobiliśmy test DNA.
Olga trzymała się futryny. Nogi miała jak z waty.
I co?
Nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać prawdy. Zwróciliśmy się do szpitala. Sprawdzili archiwa. Tej nocy, gdy rodziłam, urodziło się tylko dwóch chłopców. Nasz i pani.
To jakaś pomyłka. Zamieszanie.
Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem potem pobraliśmy próbkę DNA pani syna.
Jak pobraliście? Kiedy?
Mężczyzna spuścił wzrok.
Przepraszamy. Przez kilka dni go obserwowaliśmy. Wzięliśmy kubek po soku, który wyrzucił. To wystarczyło do analizy.
Śledziliście moje dziecko? To przestępstwo
