Przybyłam w cieniutkiej mgle do miasta, które wcale nie było moim miastem, choć ulice miały znajome bruki i zapach piekarni jak z dzieciństwa. Tęsknota za tobą, córko, była ciężka i szeleszcząca jak stare złotówki. Ale dzieci dzieci czasem stają się obcymi niepojętymi lustrami naszych dawnych snów.
Zawsze wydawało mi się, że matka jest bezpiecznym brzegiem. Ale przecież nawet Wisła potrafi zmyć wszystko. Trójka dzieci moje skarby ukryte jak bursztyn w piasku. Najstarszy syn Michał gdzieś w Niemczech, wysoko nad chmurami, posyła raz na rok widokówkę z zamkiem. Kiedy trzymam ją w dłoniach, czas rozmazywał się jak mokra akwarela.
Michał, wróć kiedyś piszę zawsze. Chciałabym spojrzeć w oczy twoim dzieciom, poczuć zapach domowej zupy.
Moja środkowa córka, Weronika, ciągle w drodze, prowadzi rodzinę wojskowego między kasztanowcami i blokami. Raz po raz zjawiają się i znikają jak ślady na śniegu. Mąż mój, Edward, bardzo ceni zięcia, mówi: Dobrze ją prowadzi przez życie.
Najmłodsza Jagoda. Ślady łez wciąż na jej policzkach, gdy ojciec jej dziecka odszedł zbyt wcześnie, a stary pies Gucio już ledwo chodził. Zebrała manatki, ruszyła do Łodzi, wynajęła kawalerkę, została szwaczką. Wzięła ze sobą synka, Patryka, jakby chroniła przed wichrem własnego dzieciństwa.
Któregoś dnia powiedziałam Edwardowi:
Dasz radę tydzień bez moich pierogów i krzyżówek? Chcę zobaczyć, jak radzi sobie Jagoda.
Jedź, ja przyrządzę sobie bigos zażartował i pożegnał mnie na dworcu, gdzie parowały parzenice bagażowych wózków.
Długa podróż przez groteskowo lewe pola, wagonem drugiej klasy, w którym czas płynął zbyt powoli i zbyt szybko naraz. Miałam wrażenie, że siedzi ze mną cień mojego dzieciństwa.
Gdy dotarłam do stacji Kalisz, zadzwoniłam do córki.
Mamo, przecież ja w pracy teraz! zabrzmiała przez słuchawkę jak krzyk gawrona nad Bugiem. Dopiero wieczorem mogę przyjechać po ciebie.
Chciałam zrobić niespodziankę odpowiedziałam cieniem słów.
W końcu zdecydowałam, że znajdę drogę sama, z torbami pełnymi słodyczy zapakowanych jak nadzieje. Otworzył mi Patryk wysoki, milczący, o oczach jak Edward w młodości.
Babciu, wystarczy! Próbował wymknąć się z mojego uścisku, jakbyśmy już byli tylko cieniami w czyimś śnie.
Dlaczego tak długo cię nie było? zapytała zmęczona Jagoda, mopując kuchnię, jakby chciała zamieść wspomnienia pod dywan. Musiałam zrobić porządki, zastawić stół, i pogotować barszcz z uszkami.
Kiedy siedziałam przy stole z kubkiem herbaty, zadzwonił Edward:
Wszystko dobrze? zapytał.
Tak, ktoś pomógł mi z bagażem i już siedzę przy stole, Jagoda zrobiła barszcz i kotlety.
Przy kolacji córka rzuciła beznamiętnie:
Zjesz jeden kotlet czy dwa?
Byłam tak bardzo głodna życia, że zjadłabym i trzy, ale powiedziałam tylko:
Daj na talerz, zobaczymy.
Pięć kotletów na blacie wydawało się świętem, choć odświętność była tu jak za mgłą. Być może brakowało im złotówek, więc postanowiłam, że pomogę, choćby i całą trzynastą emeryturą.
Jagoda nagle zapytała:
Mamo, kiedy wracasz?
Poczułam ukłucie. Może nawet jutro, jeśli jestem problemem.
Następne dni były jak dziwny film bez dźwięku. W ciągu dnia wszyscy znikali po swoich pokojach. Wieczorem Jagoda wychodziła z koleżankami, Patryk do sąsiadki, a ja szeleściłam przez mieszkanie jak suchy liść. Rozumiałam, że nawet matki mogą być zbędne w cudzych domach.
Przy zbieraniu rzeczy usłyszałam szept:
Mamo, a kiedy wujek przyjedzie? spytał Patryk.
Jak tylko babcia wyjdzie odpowiedziała córka.
Nie czekając na świt, zarzuciłam płaszcz i wyszłam, nie żegnając się. Na dworcu czekał Edward z bułką w ręce.
W szczelinach tego snu zrozumiałam, że czule otoczone dzieci mogą wyrosnąć na cienie, które nie wracają już nigdy na brzeg, od którego odeszły dawno temu.
