Dżem z mniszka lekarskiego Skończyła się śnieżna zima, w tym roku nie było dużych mrozów – była miękka, biała i piękna, ale już trochę się wszystkim znudziła. Chciałoby się już zielonych liści, kolorowych kwiatów i wreszcie zrzucić ciepłe kurtki. Do małego powiatowego miasta zawitała wiosna. Taisia zawsze kochała wiosnę, czekała na przebudzenie natury – w końcu się doczekała. Patrząc z okna trzeciego piętra myślała: – W cieplejsze wiosenne dni miasto jakby budzi się z długiego snu. Nawet inaczej warkoczą ciężarówki i na targu robi się gwarno. Ludzie w barwnych kurtkach i płaszczach przemierzają ulice, rano budzą nas ptaki, szybciej niż budziki. Ach, jak dobrze jest wiosną, a latem jeszcze lepiej… Taisia mieszka w tym pięciopiętrowcu od dawna, teraz żyje tylko z wnuczką, Warią, czwartoklasistką. Rok temu rodzice dziewczynki, lekarze, wyjechali do pracy na kontrakt do Afryki – córkę zostawili z babcią. – Mamusiu, oddajemy ci naszą Warię pod opiekę, dobrze wiemy, że zadbasz o ukochaną wnuczkę – mówiła córka Taizi. – A jakże, oczywiście przypilnuję, z nią będzie mi weselej, na emeryturze i tak nie mam co robić. Jedźcie, a my tu sobie z Warią – odpowiadała matka. – Hurra, babciu, będzie nam fajnie, do parku będziemy często chodzić, rodzice nie mają na to czasu, – cieszyła się wnuczka. Po śniadaniu Taisia wyprawiała Warię do szkoły, a sama zabierała się za domowe obowiązki – czas szybko mijał. – Skoczę do sklepu, a Waria już niedługo wróci ze szkoły – myślała, przygotowując się do wyjścia z mieszkania. Wyszła z klatki, na ławce przed blokiem już siedziały dwie sąsiadki, podłożyły sobie poduszki, bo ławka jeszcze zimna. Pani Semenowa – kobieta bez wieku, ani siedemdziesiąt, ani więcej, nigdy nie zdradza roku urodzenia, mieszka na parterze, w kawalerce. Pani Walentyna – 75 lat, czytająca, znająca mnóstwo historii, radosna, pełne przeciwieństwo wiecznie niezadowolonej Semenowej. Jak tylko schodzi pierwszy śnieg, ławka przed blokiem nigdy nie jest pusta. Semenowa z Walentyną to stałe bywalczynie, siedzą od rana do wieczora, tylko na obiad wracają do domu i znów na ławkę. Wszystko wiedzą o wszystkich, nawet mucha nie przeleci. Taisia też czasem do nich przysiada, razem debatują o nowościach z gazet, z telewizji, Semenowa chętnie opowiada o swoim ciśnieniu. – Dzień dobry, babeczki, – uśmiechnęła się Taisia. – Już na stanowisku? – Dzień dobry, Taśka, na stanowisku, bo jeszcze absencję nam wpiszą. A ty pewnie na zakupy się wybierasz? – ucięła Semenowa, widząc torbę. – Tak, do sklepu, Wari obiecałam coś słodkiego za dobre oceny – nie zatrzymała się, poszła dalej. Dzień minął zwyczajnie, odebrała wnuczkę ze szkoły, obiad, lekcje, wieczorem telewizja. – Babciu, idę na taniec! – zawołała Waria. Stała już z plecakiem i telefonem. Tańcem zajmuje się od sześciu lat, lubi występy, a babcia jest z wnuczki bardzo dumna. – Dobrze, Warińka, leć – ciepło odpowiedziała babcia, wyprawiając ją do drzwi. Taisia siedziała sama na ławce przy bloku, czekała aż wnuczka wróci z tańca. – Nudno tak samotnie? – dosiadł się sąsiad z drugiego piętra, pan Eryk. – Jak tu się nudzić w taki dzień? Wiosna, pogoda cudna – odpowiedziała Taisia. – No tak, słońce grzeje, ptaki śpiewają, wszystko zielenieje, a wokół pełno żółtych mniszków. Słoneczka na trawie – uśmiechnął się sąsiad, a Taisia przytaknęła. W tym momencie od tyłu podbiegła Waria, rzuciła się babci na szyję i zawołała: – Hau, hau… – Ty urwisie, można umrzeć ze strachu! – zaśmiała się Taisia. – Oj, nie czas na takie rozmowy – dodał Eryk, klepiąc ją po ramieniu. – Dawaj, urwisie, mam dla ciebie utartą marchewkę z cukrem, pewnie zmęczyłaś się na próbie, ulubione kotlety też usmażyłam – zawołała ciepło babcia. Eryk też wstał z ławki. – A wy czemu tak szybko do domu? – zdziwiła się Taisia. – Tak smakowicie powiedziałaś o kotletach, aż zgłodniałem. Idę coś przekąsić. Potem wyjdźcie na ławkę, a może się przejdziemy? – powiedział sąsiad. – Nie obiecuję, mam dużo spraw… zobaczymy. Wieczorem jednak Taisia wyszła na ławkę. Pożegnawszy sąsiada i uśmiechając się do siebie, Taisia z Warią weszły do klatki, a on za nimi. – Babciu, chyba pan Eryk się z tobą umawia – zaśmiała się Waria po wejściu do przedpokoju. – Oj tam, co ty – machnęła ręką Taisia. – A wiesz, on tak na ciebie patrzy… już nie pierwszy raz zauważyłam – śmiała się wnuczka i rozmarzona marzyła – jakby na mnie Marek z równoległej klasy tak patrzył, wszystkie dziewczyny byłyby zazdrosne. – Siadaj do stołu, młoda obserwatorko. Może Marek jeszcze popatrzy – uśmiechała się babcia. Wieczorem Taisia znów wyszła na ławkę, Eryk już czekał. Ku jej zaskoczeniu, stałe bywalczynie już poszły. – Pani Semenowa i Walentyna poszły na kolację – meldował sąsiad. Od tego wieczoru Taisia z Erykiem często się spotykali, nawet chodzili razem do parku naprzeciwko. Czytali gazety, dyskutowali o artykułach, przepisach, aktorach, dzielili się opowieściami. Pan Eryk nie miał w życiu łatwo. Miał kiedyś żonę, córkę i wnuka, ale szybko został wdowcem – córkę wychowywał samotnie, pracował na dwóch etatach, by jej nie brakowało. Nie miał dla niej czasu, dużo pracował. Córka urośła, wyszła za mąż do innego miasta, urodziła syna. Kilka razy przyjeżdżała, potem znajomość się urwała. Nawet gdy przyjeżdżała, nie było w jej oczach specjalnej rodzinnej radości. Rozwiodła się po 15 latach, syna wychowywała sama. – Taśka, moja córka ma przyjechać, za dwa dni będzie. Dzisiaj rano zadzwoniła. Skąd ten nagły zapał, przecież od lat nie rozmawiamy – zwierzył się Eryk. Z Taisią rozmawiali już o wszystkim. – Może zatęskniła, warto być bliżej bliskich na stare lata – próbowała przekonywać Taisia. – Nie wiem, nie jestem pewien… Córka, Ewa, przyjechała. Wciąż szorstka, nieuśmiechnięta, zamknięta w sobie. Eryk spodziewał się poważnej rozmowy, nie musiał długo czekać. – Tata, przyszłam w ważnej sprawie. Sprzedajmy twoje mieszkanie, zamieszkasz z nami, będzie ci weselej z wnukiem – mówiła stanowczo, jakby wszystko już było postanowione. Eryk nie chciał przeprowadzać się do obcego miasta, pod “opiekę” zimnej córki. Odmówił, tłumacząc się przyzwyczajeniem do samotnego życia. Ewa nie dawała za wygraną. Dowiedziała się o znajomości ojca z Taisią, poszła do niej w gości. Po grzecznym powitaniu usiadła w kuchni, Taśka poczęstowała ją herbatą, ciastkami, dżemem. – Słucham cię, Ewuniu – odezwała się łagodnie. – Zauważyłam, że jestcie z moim ojcem bardzo bliscy. Mogłabyś namówić go w ważnej sprawie? – W jakiej? – Pomóż przekonać go, żeby sprzedał mieszkanie. Po co mu tyle metrów, nie może pomyśleć o innych? – skończyła ostro. Taisia zdziwiła się takiemu wyrachowaniu Ewy – odpowiedziała grzeczną odmową. Ewa jakby się zmieniła. Zaczerwieniona od złości i oburzenia, zaczęła krzyczeć: – Aha! Wiadomo… może sama chcesz zagarnąć mieszkanie. Znalazłaś samotnego staruszka i przyszykowałaś dla wnuczki posag… Przechadzacie się wieczorami, rozmawiacie o mniszkach… Oboje – takie dwa mniszki! I co, już do urzędu stanu cywilnego papiery składacie? Ostrzegam, nic z tego – rzuciła już na “ty”, – nie uda ci się, stara wiedźmo, – i trzasnęła drzwiami. Taisi zrobiło się przykro, bała się by inni nie słyszeli tego krzyku. Ale niedługo potem Ewa wyjechała. Taisia zaczęła unikać Eryka, gdy go widziała, natychmiast wracała do domu. i piła herbatę z dżemem z mniszka Ale jakby nie uciekać, życie wszystko układa po swojemu. Pewnego dnia Taisia wracała ze sklepu, pod blokiem siedział Eryk – ewidentnie na nią czekał, w rękach miał żółte kwiaty mniszka, zaczął nawet wyplatać z nich wianek. – Taśka, nie uciekaj – poprosił, – usiądź na chwilę. Przepraszam cię za Ewę. Wiem, co mogła powiedzieć… Rozmawiałem z nią poważnie, wnukowi będę pomagał, ale ona… tak nie można… W końcu wyjechała i powiedziała, że nie ma już ojca… A ja… – zamilkł, potem podał jej niedokończony wianek z mniszka – weź. A ja ugotowałem dżem z mniszka, bardzo zdrowy i smaczny – musisz spróbować. Do sałatek też można dodać – uśmiechnął się. Od tej rozmowy o właściwościach mniszka razem nawet zrobili sałatkę. I Taisia piła herbatę z dżemem z mniszka – bardzo jej smakował. Wieczorem znów poszli do parku: – Mam świeży numer naszego ulubionego magazynu, poczytamy na ławce pod lipą – mówił Eryk, kiwając głową. Taisia przysiadła i roześmiała się, a rozmowa popłynęła – zapomnieli o wszystkim. Było im dobrze razem. Dziękuję, że czytacie, subskrybujecie i wspieracie mnie. Powodzenia w życiu!