Marek postanowił posłać naszego synka do wsi do mamy, zupełnie nie pytając mnie, co Ty na to, Aniu?
Pawełku, nie żartujesz? Powiedz, że to jakaś nieudana kpina po całym dniu w biurze.
Ela stała przy zlewie z talerzem w ręku, nie dokończyła go odłożyć na suszarkę. Woda spływała po porcelanie na podłogę, a ona tego nie zauważyła. Marek siedział przy stole, spokojnie przeżuwał kotlet i wyglądał, jakby rozmawiał o nowej wykładzinie w przedpokoju, a nie o losie naszego jedynego chłopca na najbliższe trzy miesiące.
Bez żartów, El, w końcu powiedział Marek, wycierając usta serwetką. Zadzwoniłem już do mamy, podniosłem jej nastrój. Ona czeka na Pawła od pierwszego czerwca. Bilety kupiłem dziś w porze lunchu, dolny przedział w pociągu InterCity, jak trzeba.
Ty kupiłeś bilety bez mojej zgody? Ela powoli położyła talerz na stół. Dźwięk porcelany w ciszy kuchni brzmiał jak strzał. Marek, rozmawialiśmy o tym miesiąc wcześniej! Paweł ma w czerwcu obóz robotyki. Wpłaciliśmy zaliczkę! Czekał na to pół roku, już umówił się z kolegami!
Marek zmarszczył brwi, jakby bolało go zęby, i odsunął pusty talerz.
Robotyka, komputery, gadżety… El, zobacz na niego! Ma dziewięć lat, a wygląda jak biała mucha, nie trzyma nic cięższego niż myszka w rękach. Potrzebuje prawdziwego chłopięcego wychowania, świeżego powietrza, fizycznej roboty. Nie ma siedzieć w dusznym mieście pod klimatyzatorem. Mama tam jest sama, ogród ogromny, płot połamany. Niech mu pomoże, przyjdzie zdrowie i babci przyda się.
Co ty gadzisz? Ela czuła, jak w środku rośnie lodowata wściekłość. Twoja mama mieszka w odległej wsi, a najbliższa apteka jest trzydzieści kilometrów po szutrowej drodze! Tam woda z studni, którą trzeba gotować godzinę, żeby nie zaszkodziła. Paweł ma alergię! Zapomniałeś, jak w zeszłym roku musieliśmy go leczyć, bo wąchał jakieś zioło w parku? A tam kwitnienie, koszenie, kurz!
Nie wymyślaj, odrzucił Marek, wstając od stołu. Ja tam dorastałem, zdrowy jak łoś. Alergia to wina waszej miejskiej sterylności. Wypije mleko prosto od kozy, pobiega boso po rosie, a wszystko zniknie. Mama mówi, że ma teraz kozę, a jej mleko leczy.
Ela usiadła na krześle, kolana ją drżały. Znała swoją teściową, Walentynę, kobietę z prawdziwego podwórka, która leczy anginę na kerozynie, a skaleczenia przyciska podoskwikiem, po czym mruga na nie. Wszelkie nowoczesne medyczne argumenty odrzucała zdaniem: Tak nas wychowali i przetrwaliśmy.
Nie puścimy go, powiedziała cicho, ale stanowczo. Nie pozwolę ci niszczyć zdrowia dziecka dla twoich nostalgiczych marzeń o wiejskim dzieciństwie i oszczędzania na obozie.
Marek, już przy drzwiach, obrócił się gwałtownie. Jego twarz przyciemniała się.
Oszczędności tu nie wchodzą! Oczywiście, pieniądze za obóz możemy zwrócić, bo samochód wymaga naprawy, ale chodzi o zasadę! Ja jestem ojcem i decyduję. Chłopak ma stać się mężczyzną, nie szklanym kwiatkiem. Dość twojej opieki. Jedzie. Kropka pod i.
Wyszedł z kuchni, trzaskając drzwiami tak mocno, że szklanki w witrynie zadrżały. Ela została sama. W sąsiednim pokoju Paweł grał beztrosko na konsoli, nie mając pojęcia, że jego letnie marzenia o robotach i kolegach właśnie zamieniły się w pracę w ogródku.
Ela wiedziała, że krzyki i kłótnie nic nie pomogą. Marek był uparty, a Walentyna ciągle w telefonie lamentowała, że nie widzi wnuka i że synowa mu całego chłopaka zepsuła. Trzeba było działać sprytniej.
Wieczorem, kiedy emocje trochę opadły, Ela weszła do sypialni. Marek leżał z książką, udając, że nie patrzy w jej stronę.
Dobrze, powiedziała spokojnie, siadając na brzegu łóżka. Przemyślałam twoje słowa. Może masz rację. Świeże powietrze mu nie zaszkodzi.
Marek zaskoczony odłożył książkę. Oczekiwał kolejnej sceny dramatycznej, a dostał zgodę.
No i super, uśmiechnął się wyniosło. Mówiłem, że jesteś mądrą kobietą, Elu. Zrozumiesz, że tak lepiej.
Tak, skinęła. Ale mam jedno warunkowe.
Co to za warunek?
Weź dwa tygodnie urlopu na własny koszt i jedź z nim. Musisz pomóc babci, a jednocześnie kontrolować, jak chłopiec znosi zmianę klimatu. Sam przyznałeś, że płot jest połamany. Paweł ma dziewięć lat, nie naprawi go sam. Ty jesteś facetem, pokaż mu, jak trzymać młotek.
Marek zamyślił się.
El, jaki urlop? Mam raporty do złożenia, szef mnie nie wypuści. Myślałem, że go po prostu odstawimy na jeden dzień i wrócimy. A mama ma się wkuwać.
Nie, Marek. Albo jedziesz z nim na dwa tygodnie i osobiście odpowiadasz za jego zdrowie, albo nie jedzie wcale. Nie oddam mu aktu urodzenia i ukryję jego rzeczy. Możesz nawet wezwać policję, jeśli chcesz. To moje ostatnie słowo. Jeśli chcesz męskiego wychowania, to wyjdź i pokaż to na własnym przykładzie.
Marek długo milczał, myśląc o komforcie biura i miękkiej kanapie, zamiast o komarach i grabieniu ziemniaków. Ale cofnąć się nie mógł jego męskość była podbite.
Dobra, mruknął. Spróbuję przegadać w pracy. Dwa tygodnie. Ale potem zostawię go aż do sierpnia.
Zobaczymy, odpowiedziała El, ukrywając triumfalny uśmiech. Wiedziała, że jego wiejska ręka wystarczy tylko na grillowanie w weekend.
Pakowanie przypominało ewakuację. Ela wkładała do walizki Pawełka wszystko, jakby wysyłała go na biegun północny. Połowę miejsca zajmowała apteczka: tabletki, krople, maści, inhalator, węgiel aktywowany, plastry.
Mamo, po co tam? jęknął Paweł, patrząc z żalem na pudełko z klockami, które mu zakazano wziąć. Babcia Valia każe jeść piankę z mleka! Nieznośnie! I tam internet nie działa!
Paweł, to nie na długo, uspokajała go Ela, głaszcząc głowę. Twój tata będzie z tobą. Pójdziecie nad rzekę, połowicie połówicie ryby. A jak coś będzie nie tak, od razu dzwoń. Daję ci drugi telefon, schowaj w dnie plecaka, naładowany.
Odprowadzając ich na dworzec, Ela czuła mieszankę niepokoju i dziwnego zadowolenia. Widziała twarz Marka, który ciągnął ogromną torbę z przysmakami dla mamy i swoją walizkę. Jego entuzjazm przygasł.
Pierwsze trzy dni Ela cieszyła się ciszą w mieszkaniu. Zwrot pieniędzy za obóz zrobiła, ale nie wydawała ich od razu intuicja mówiła, że przydadzą się później. Telefon milczał. Marek wysyłał krótkie SMS-y: Dojechaliśmy, spoko, Gorąco, Komary bestie. Paweł nie dzwonił, co najbardziej ją niepokoiło.
Czwarty dzień przyniósł telefon, ale nie od męża ani syna dzwoniła Walentyna.
Lena! rozległ się głos teściowej w słuchawce, jakby trzeba było włączyć głośnik. Co mi podsunąłeś za dziecko? Nic nie je! Zupę grzybową ugotowałam, tłustą, sycącą nos odwraca! Pierogi z kapustą nie chce! Ogórki kiszone nie będzie! Tylko chleb żuje i wodę łapie. To twoje jogurty go wyrządziły!
Pani Walentyno, Paweł ma dietę, nie może tłustego jedzenia, ma słaby woreczek żółciowy, podałam listę Markowi odpowiedziała spokojnie Ela.
Jaki list! Wyrzuciłam go! Chłopak ma jeść wszystko! I do tego jest leniwy! Prosiłem o wykopanie grządki po pięciu minutach narzeka, że boli go plecy i gorące słońce. A twój syn, Marek, też śpi do obiadu, bo stres po pracy. To kto naprawi płot? Paweł?
Ela ledwo powstrzymała śmiech. Plan zaczynał działać.
Pani Walentyno, chciałaś wnuka i syna. Teraz wychowujcie go, Marek obiecał pomóc. Proszę, niech pracuje.
Tego samego wieczoru zadzwonił sam Marek. Brzmiał zmęczony i zirytowany.
Lena, nie masz pojęcia, co się dzieje. Trzydzieści stopni w cieniu, w domu parno, brak klimatyzacji, muchy brzęczą jak bombowce. Mama od rana do nocy krzyczy: woda, drewno, dach. Ja już złamałem plecy od tego wszystkiego.
Biedny, w głosie Eli było tyle udawanego współczucia, że można było je łykać łyżką. A więc chciałeś świeżego powietrza i fizycznej roboty. Jak tam Paweł?
Normalnie, siedzi w szopie, którą sam zbudował, nie rozmawia z lokalnymi chłopakami. Mama gada, że jest dziki. Słuchaj, Lina Mam problem. Paweł ma czerwone plamki na rękach i ciągle kicha.
Serce Eli zamarło.
Jakie to plamki?
Czerwone, swędzą. Mama mówi, że to pokrzywa albo komary. Zmazała go śmietaną.
Śmietaną?! Marek! Ma apteczkę! Daj mu antyhistaminę natychmiast! Co to za śmietana na wysypkę?! Wyślij zdjęcie!
Po minutę przysłał fotkę. Ręce syna pokryte były nie ugryzieniami, a charakterystyczną pokrzywą. Oczy spuchnięte.
Ela zadzwoniła od razu.
Marek, słuchaj. To alergia, najpewniej na jakąś trawę albo na tę kozę, o której tak zachwalałeś. Daj mu tabletkę z niebieskiej puszki i maść z zieloną paską. Nie używaj żadnej ludowej medycyny babci! Jeśli do rana nie przejdzie, zawieź go do szpitala rejonowego.
Do szpitala autobus je raz na dobę! Samochód zostawiłem u wujka Misia, on coś tam w gaźniku kombinował, rozebrał połowę…
Oddałeś auto do naprawy lokalnemu szwajcarowi? wykrzyknęła Ela, chwytając się za głowę. Boże, za co mnie to spotkało… Marek, jeśli coś się stanie, przyjadę i wyburzę tę wioskę razem z tobą!
Noc upłynęła bez snu. Ela chodziła po mieszkaniu, skacząc przy każdym dzwonku telefonu. Rano Paweł zadzwonił sam, potajemnie.
Mamo, weź mnie, proszę płakał, próbując mówić cicho. Jest mi tam źle. Babcia krzyczy, że się drapię. Mówi, że robię to celowo, żeby nie pracować. Tata krzyczy. Toaleta na zewnątrz śmierdzi, pająki wielkie. Boję się, boli brzuch
Ela poczuła, jak łzy napływają do oczu.
Wytrzymaj, synku. Trochę wytrzymaj. Tata jest?
Pojechał na rybę z wujkiem Miszem. Mówił, że leczy nerwy. Z piwem.
Aha, leczy nerwy wyszeptała Ela. Dobrze, Paweł. Pakuj rzeczy, cichutko, żeby babcia nie zobaczyła.
Odłożyła słuchawkę i ruszyła do działania. Nie mogła czekać, aż Marek wyzdrowieje i wróci. Otworzyła laptopa, sprawdziła rozkład pociągów najbliższy odjeżdżał wieczorem, ale wymagał przesiadki i zajęłby cały dzień. Zadzwoniła do brata, Olega.
Olek, cześć. Potrzebuję twojej pomocy, pilnie. Muszę jechać 300 km, ratować Pawła i twojego nieszczęsnego zięcia.
Olek, zawsze gotowy do akcji, nie zadawał pytań. Po godzinie już jechali po autostradzie.
Po pięciu godzinach dotarli pod pokrzywionym płotem domu Walentyny. Marek stał w samych szortach, próbując przybić kołki, a gwoW końcu, gdy zobaczyli, że Paweł zdrowo się uśmiecha, wszyscy zgodzili się, że najważniejsze jest, by rodzina była razem, niezależnie od tego, czy mieszka w mieście, czy na wsi.
