Wyczekana wnuczka Pani Natalia z niepokojem wydzwaniała do swojego syna Michała, który właśnie wypłynął w kolejny rejs. Ale wciąż nie było z nim kontaktu. — No narozrabiałeś, synku! — westchnęła ze wzruszeniem i po raz kolejny wybrała ten sam, znany numer. Można dzwonić i dzwonić — połączenia i tak nie będzie, dopóki nie zawinie do najbliższego portu. A to pewnie nieprędko nastąpi. Zwłaszcza że akurat teraz wydarzyło się takie coś! Pani Natalia nie mogła spać już drugą noc — tyle narobił syn jej zmartwień! * * * Ta historia jednak ma początku kilka lat wcześniej, jeszcze gdy Michał wcale nie myślał o pracy na morzu. Był już dorosłym facetem, ale z kobietami nie układało mu się zupełnie — wszystkie, jak twierdził, były „nie takie”. Ze ściśniętym sercem pani Natalia obserwowała, jak kolejne jego związki rozpadają się, choć, jej zdaniem, dziewczyny były przynajmniej miłe i porządne. — Ty to masz charakter nie do wytrzymania! Wszystko ci nie pasuje! Jaka kobieta wytrzyma te twoje wymagania? — Nie rozumiem tych twoich zarzutów, mamo. Chcesz mieć synową i nawet nie myślisz, jaka ona będzie? — No jakże nie? Oczywiście, że myślę! Ważne, żeby cię kochała i była uczciwa! A syn milczał wymownie, co tylko bardziej denerwowało Natalię. Co on sobie wyobraża, że zna życie lepiej od własnej matki? Przecież kto go wychował i wycierał mu nos, kiedy był mały? — Co ci znowu zawiniła Ania?! — wybuchała czasem. — Już mówiłem. — Dobrze… Ania to zły przykład, ale zobacz, chociaż Natalia mogła być dla ciebie dobra. Albo Ewa? Porządna dziewczyna, domowa, miła, zawsze pomagała, pytała, co może zrobić w domu — taka gospodarna, nie? — Tak, masz rację, mamo. Miła była. Ale nigdy mnie nie kochała. — A ty ją? — Chyba też nie. — To może Kinga? — Mamo! — No co „mamo”? Tobie nie dogodzi! Chłopie, zamiast się ustatkować, rodzinę założyć, dzieci mieć… — Przestańmy gadać bez sensu! — w końcu nie wytrzymywał Michał i wychodził. „No, cały ojciec — taki skrupulatny i uparty!” — myślała Natalia z rozdrażnieniem. Lata mijały, dziewczyny się zmieniały, a marzenie pani Natalii o wnukach ciągle nie chciało się spełnić. W końcu Michał zmienił nawet zawód — spotkał dawnego kumpla, który załatwił mu pracę na statkach. Pani Natalia próbowała go od tego odwodzić. — Mamo, to świetna praca! Zarobię tyle, że wszystko będziemy mieli! — Mnie nie chodzi o pieniądze! Wolałabym rodzinę i wnuki niż twoje zarobki… — Ale przecież rodzinę trzeba też utrzymać. Teraz popracuję, potem jak już dzieci będą, to do morza nie pójdę, zajmę się domem. I rzeczywiście — po pierwszym rejsie zrobił remont. Po drugim otworzył dla matki konto, włożył pieniądze i wręczył kartę. — To żeby ci nigdy niczego nie brakowało! — Tylko wnuków nie mam, a czas ucieka, staram się już! — Jak to „stara”? Nie przesadzaj! Ale Natalia wcale nie korzystała z tych pieniędzy. Miała własną pensję z apteki, żyła skromnie. Po co wydawać — niech syn się pochwali, jaka to matka oszczędna! Tak przeleciały lata. Michał po powrotach z rejsów spotykał się ze znajomymi, zabawiał się, chodził z dziewczynami, których już matce nie przedstawiał. — Żebyś się nie przejmowała, że się nie ożenię. Na takich się nie żenię, mamo! Było jej przykro. Słyszała jeszcze, że jest za bardzo ufną osobą. — Ty, mamo, za dobrze myślisz o ludziach! Zabolało. Ufać to znaczy być naiwną? Nazwał ją głupią — tak odebrała! Ale kiedy przypadkiem zobaczyła go z nową dziewczyną, znów obudziła się w niej nadzieja: Milena jej od razu przypadła do gustu. Ładna, delikatna, z klasą. Pani Natalia od razu puściła w niepamięć wszystkie urazy. Romans trwał cały urlop, Milena była w domu kilka razy, a Natalia nie posiadała się z radości. Jednak kiedy syn szykował się do wypłynięcia — Milena nagle zniknęła. — Nie kontaktujemy się już! Zapomnij, mamo — rzucił syn i wyjechał. Pani Natalia rozmyślała — co się mogło wydarzyć? * * * Minął rok. Michał wracał, ale każda rozmowa o Milenie kończyła się krótkim „nie wtrącaj się, mamo”. Serce jej się krajało. Michał wyjechał w kolejny rejs, a pani Natalia żyła jak zwykle, z bólem w sercu. I nagle — przed apteką pojawiła się Milena. Przyszła z małą dziewczynką w wózku. Okazało się, że jest samotną mamą, a ojciec dziecka jej nie pomaga. — To moja wnuczka? — prawie upadła przed wózkiem Natalia. — Tak jakoś wyszło… Ma na imię Ania. Od tej chwili Natalia nie mogła sobie znaleźć miejsca. Wypytała Milenę i dowiedziała się, że mieszkają w wynajętym mieszkaniu, brakuje pieniędzy. Padła propozycja: „przyprowadź się do mnie, z Anią, tu będę pomagać!” Syn przysyła przecież pieniądze, wnuczka nie może wyjechać w świat! — A co Michał na to? — A kto go będzie pytać? Sam narobił, dziecka nie chce znać… Ja z nim jeszcze porozmawiam! Tak zamieszkały razem. Natalia poświęcała wnuczce czas i pieniądze, Milena podjęła pracę. Zbliżał się powrót Michała. Milena coraz bardziej się denerwowała, chciała nawet wyprowadzić się, by syn nie myślał, że przychodzi dla pieniędzy. — To ja tu rządzę! — stwierdziła Natalia. — Nigdzie się nie wynosicie! Nawet zaczęła planować przepisanie mieszkania na Anię, ale pojawiły się trudności — syn musiałby się wymeldować. Milena coraz częściej znikała, tłumaczyła się pracą, aż pewnego ranka… zniknęła zupełnie. Zostawiła Anię. Tymczasem właśnie wtedy wrócił syn. Zaniemówił na widok matki z dziewczynką. — To moja wnuczka, Ania! — oznajmiła dumnie Natalia. Syn nie bardzo chciał wierzyć, był pewien, że Milena go wykorzystała… Kazał sprawdzić oszczędności. Okazało się, że zniknęły wraz z Mileną i jej rzeczami. Tylko mała została. W końcu sprawdzili DNA: Michał nie był ojcem. Ale Natalia kochała Anię całym sercem. Złożyła wniosek o opiekę, mimo trudności i po kilku miesiącach to się udało. Po roku Michał przyjechał w końcu… z żoną. — Mamo, poznaj Sonię. Zostaniemy razem — i pomożemy ci wychowywać Anię. Kończę z rejsami, będziemy rodziną. — Boże, jakie szczęście! Zapraszam do stołu! Jakie ja mam szczęście!

Wyczekana wnuczka

Danuta Michalina uparcie wykręca numer do syna, który wyruszył właśnie w kolejną trasę morską. Ale kontaktu, jak nie było, tak nie ma.

Narobiłeś, synku, zamieszania! westchnęła ciężko Danuta i raz jeszcze spróbowała zadzwonić pod dobrze znany numer. Ale czy by dzwoniła, czy nie, kontaktu nie będzie, póki nie zawinie do najbliższego portu. A na to przyjdzie jeszcze poczekać. A tu takie rzeczy się dzieją!

Danuta Michalina już drugą dobę nie może zmrużyć oka przez co? Przez syna!

* * *

Właściwie historia ta zaczęła się parę lat temu, kiedy Przemek jeszcze nawet nie myślał o pracy na statku. Syn już dojrzewał do wieku mężczyzny, a z kobietami jakoś nigdy nie szło ciągle mu coś nie pasowało! Danuta Michalina z bólem serca patrzyła, jak coraz to kolejne relacje jej syna z sympatycznymi, dobrze wychowanymi (w jej oczach) dziewczynami się rozlatywały.

Ty masz koszmarny charakter, Przemek! powtarzała mu. Wszystko ci nie tak! Która dziewczyna spełni takie wygórowane wymagania?

Nie rozumiem twoich wyrzutów, mamo. Chcesz mieć synową, i nieważne dla ciebie, jaka ona będzie?

Czemu nieważne! Zależy mi, żeby kochała ciebie i żeby była porządna!

Syn tylko milczał z wymowną miną, co jeszcze bardziej drażniło Danutę Michalinę. “Co to się porobiło, mój własny syn, którego wychowałam, który dzieciakiem tulił się do mnie, teraz zachowuje się tak, jakby był mądrzejszy ode mnie! No kto tu starszy jest?”

Cóż ci się w Karolinie nie podobało?! wyrwało jej się kiedyś.

Przecież mówiłem.

Dobrze, niech ci będzie… Karolina była nie najlepszym przykładem, ale Danuta nie zamierzała przegrać tej dyskusji. Załóżmy, że nie była z tobą szczera, jak mówisz. Chociaż w to też do końca nie wierzę…

Mamo, darujmy sobie szczegóły. Karolina nie była tą, z którą spędziłbym życie.

A Kasia?

Też nie.

A Agnieszka? Taka spokojna, domowa, uczynna. Przychodziła, zawsze pytała, jak pomóc, dbała o dom. Naprawdę nie?

Masz rację, była miła. Ale okazało się, że ona wcale mnie nie kochała.

A ty ją?

Pewnie też nie.

A Dorota?

O matko!

No co, przecież nie da się tobie dogodzić! Zachowujesz się jak jakiś Casanova! Zamiast się ustatkować, założyć rodzinę, dzieci mieć!

Skończmy tę idiotyczną dyskusję! w końcu nie wytrzymywał Przemek i wychodził.

Wykapany ojciec ze swoją drobiazgowością i uporem! złościła się w myślach Danuta Michalina.

Czas płynął, dziewczyny przewijały się przez życie Przemka, a marzenie matki o synowej i wnukach wciąż pozostawało niespełnione. Aż tu nagle Przemek zmienił branżę spotkał starego kumpla i wyjechał do pracy na morzu. Namowy Danuty Michaliny, żeby rzucił ten pomysł, nie skutkowały.

Mamo, ale to super okazja! Ile tam można zarobić! Nie martw się, naszym się będzie lepiej wiodło!

Po co mi te pieniądze, jeśli będziesz gdzieś pływał, a ja nie będę cię widzieć! Znalazłbyś lepiej dziewczynę, założył rodzinę!

Na rodzinę trzeba mieć środki! Jak dzieci przyjdą, nie ma mowy o wyjazdach trzeba być na miejscu. Póki można, zarobię, później będę siedzieć z rodziną!

I rzeczywiście, Przemek zaczął zarabiać bardzo dobrze. Po pierwszym rejsie zrobił remont, po kolejnym założył konto i wręczył matce kartę bankomatową.

To, żeby ci niczego nie brakowało!

Mnie i tak nic nie brakuje! Tylko wnuków nie mam, a czas płynie. Stara już jestem!

Co ty gadasz, mamo? Masz jeszcze parę lat do emerytury! odpowiedział syn z przekąsem.

Danuta Michalina pieniędzy nie ruszała. Miała własny, skromny dochód pracowała w pobliskiej aptece i wystarczało jej na drobne potrzeby. Niech leży, Misiu nie sprawdza. Kiedy sprawdzi, to będzie dumny, jaka matka oszczędna! myślała.

I tak żyli już kilka lat. Kiedy Przemek wracał z rejsów, nadrabiał zaległości: spotykał się z kolegami, bawił się, imprezował i spotykał z dziewczynami, których do mamy już nie przedstawiał. Kiedy Danuta zwróciła mu na to uwagę, usłyszała tylko chłodne:

To dla twojego spokoju. I tak byś się martwiła, że się z nimi nie żenię. A ja nie mam zamiaru!

Zrobiło jej się przykro. Zwłaszcza że potraktował ją jak naiwną. Szczerze powiedział:

Mama, za dobrze myślisz o ludziach! Jesteś łatwowierna. Tak naprawdę nie znałaś żadnej z moich narzeczonych. One tylko przed tobą starały się wypaść dobrze.

Ten wyrzut długo chodził jej po głowie syn wprost wskazał cechę jej charakteru i to w złym świetle. Łatwowierna czyli głupia. Niby syn nazwał ją głupią!

Aż pewnego wieczoru spotkała syna z dziewczyną Przemek, dorosły facet, aż się zaczerwienił, ale matka to matka musiał ją przedstawić.

Weronika spodobała się Danucie Michalinie. Wysoka, szczupła, z burzą kręconych włosów i sympatyczną twarzą. Kiedy widziała taką piękną dziewczynę z synem, Danuta zapominała o wszystkich urazach.

Może rzeczywiście nie miał szczęścia wcześniej! Może dobrze, że żadna z nich nie została, bo nie spotkałby Weroniki! myślała.

Romans syna z Weroniką trwał przez jego cały urlop, a na prośbę Danuty dziewczyna kilka razy przychodziła w odwiedziny. Była elokwentna, umiała się zachować. Jednak, kiedy Przemek szykował się do kolejnej trasy, Weronika nagle zniknęła.

Z Weroniką już nie mam kontaktu! I ty, mamo, nie próbuj jej szukać rzucił krótko i wyjechał.

Danuta Michalina rozważała w głowie milion scenariuszy, co się stało, ale niczego się nie dowiedziała.

* * *

Minął rok. W tym czasie syn kilka razy wracał do domu, ale na pytania o Weronikę odpowiadał krótko i chłodno.

Boże, a ta co ci znów nie spasowała? nie wytrzymała Danuta.

Mama, to moja sprawa. Skoro się rozstaliśmy, to musiało tak być. Nie wtrącaj się.

Danuta była bliska łez.

Przemek, przecież ja się o ciebie martwię!

Wystarczy! warknął syn. Powiedziałem ci już nie szukaj kontaktu z Weroniką! I przestań mnie męczyć!

Niebawem Przemek znowu popłynął. Danuta wróciła do swojej rutyny, poraniona w sercu.

Któregoś dnia, będąc w aptece podczas dyżuru, zobaczyła, jak do środka wchodzi Weronika z dziecięcym wózkiem. Dziewczyna nieśmiało spuściła wzrok i poprawiła czapeczkę dziecku.

Weroniczko! Jakże się cieszę, że cię widzę! Przemek nie powiedział mi nic, zniknął, prosił, żebym cię nie szukała! wybuchnęła Danuta Michalina.

Tak? spojrzała smutno Weronika. No cóż. Niech już tak będzie.

Danuta się zdenerwowała.

Powiedz mi, co się stało? Znam swojego syna ciężki ma charakter. Zrobił ci coś złego?

Nieważne… Nie jestem zła na Przemka. My już pójdziemy, muszę jeszcze zdążyć na zakupy.

Ale wpadaj, dziewczyno! Przynajmniej do pracy przyjdź, ja mam zmianowe grafiki. Pogadamy!

Weronika przyszła podczas kolejnej zmiany znów zaopatrzyć się w mleko. Stopniowo Danuta Michalina rozmawia z nią szczerze. Okazuje się, że Weronika zaszła z Przemkiem w ciążę, a on powiedział jasno: nie chce dziecka, nie ma kiedy się nim zajmować, wyjeżdża na morze, nie planował poważnego związku. Po wszystkim zniknął.

Odpłynął w swoją trasę wzruszyła ramionami Weronika. Ale nie martw się! Damy sobie radę same!

Danuta Michalina klęknęła niemal przy wózku, wpatrując się w dziecko:

To znaczy… to moja wnuczka?

Tak wyszło szepnęła dziewczyna. Mała nazywa się Zosia.

Zosieńka…

***

Danuta Michalina nie mogła znaleźć sobie miejsca. Wydobyła od Weroniki, że nie mają gdzie mieszkać. Dziewczyna była przyjezdna, wynajęła kawalerkę, ale z dzieckiem był to nie lada wysiłek bez stałych dochodów. Myślała nad powrotem do rodziców. Serce Danucie pękało na myśl, że wnuczka wyjedzie do innego miasta i nie będzie mogła jej widywać.

Zamieszkaj ze mną, Weroniko. Z Zosią! Dziecko to przecież moja wnuczka! Pomogę wam, znajdziesz stabilną pracę, a Przemek tyle pieniędzy przesyła, że i tak nie wiem, na co je wydawać. Zosieńce niczego nie zabraknie!

A co Przemek na to powie?

A kogo to obchodzi? Sam narozrabiał! Zostawił dziecko, matce nic nie powiedział! Ja muszę jakoś wynagrodzić jego winę. Jak wróci, to z nim porozmawiam. Oj, już ja z nim porozmawiam! Danuta aż pięścią machnęła.

I zaczęły razem mieszkać. Danuta Michalina nie oszczędzała ani czasu, ani pieniędzy dla wnuczki. Pracowała mniej, żeby spędzać więcej chwil z Zosią. Weronika znalazła pracę i spokojnie zostawiała córkę pod opieką babci. Wracała często późno, narzekając na zmęczenie.

Cały dzień na nogach, tylu klientów i wszyscy mieli fochy!

Daj spokój, idź odpocznij, a ja Zosię wykąpię i położę.

Zbliżał się urlop Przemka. Danuta wyobrażała sobie, jak go przywita z pięściami, żeby przywrócić mu rozum, a Weronika zaczynała coraz bardziej się denerwować. Ale Danuta Michalina tylko się zapalała chciała bronić tej kruchej, delikatnej dziewczyny oraz Zosi.

Przemek przyjedzie i nas wyrzuci! Boję się, Danusiu! Źle zrobiłam, że się zgodziłam u was mieszkać. Zacznę jutro szukać mieszkania!

Nikt was nie wyrzuci! Jak wróci, to mu powiem, co trzeba! Powie będziesz się śmiać!

Wyrzuci, Danusiu! Lepiej na siebie liczyć, nie na cudzą dobroć. Zaraz usłyszę, że robię to dla pieniędzy! A ja przecież niczego od was nie chcę. Tyle nam pomogłaś… Ale lepiej wrócę do rodziców. Będziemy się kontaktować!

No co ty! Ja tu jestem gospodynią! Kogo zechcę, to tutaj mieszka. Przemek nie ma nic do gadania!

Weronika próbowała się sprzeciwić, ale Danuta Michalina postawiła na swoim zostały z wnuczką.

Wiesz co, zagadnęła przy obiedzie trzeba tę kawalerkę od razu przepisać na Zosię! Żeby potem nie było niejasności. Przemek nigdy się nie ożeni, wnuczce coś musi zostać. Przecież i tak nie wpisał się jako ojciec, spojrzała na Weronikę, a ta spuściła wzrok.

Przepraszam… Myślałam…

Rozumiem cię. Ale gdyby co, będzie ciężko coś udowodnić, więc jutro idziemy do notariusza.

Nie trzeba, Danusiu! Moi rodzice też mają swoje mieszkanie…

Nie namawiaj mnie! przerwała Danuta. Postanowiłam i koniec!

Tak też spróbowały, ale notariusz odmówił:

Żeby przepisać mieszkanie, syn musi być najpierw wymeldowany.

Danuta była rozczarowana, ale do powrotu Przemka zostało parę dni, więc miała nadzieję, że szybko wszystko załatwią. Weronika robiła się coraz bardziej nerwowa, coraz częściej gdzieś znikała.

Czemu się spóźniasz? spytała Danuta kiedyś wieczorem. Weronika chwilę milczała:

W pracy zostałam… Staram się o zaliczkę, ale szef powiedział, że nie dostanę, dopóki nie wykonam zadania.

Po co ci ta zaliczka? Brakuje ci na coś?

Weronika cicho się przebierała. Danuta poszła za nią i zauważyła, że część rzeczy jest spakowanych w dużą torbę za łóżkiem.

Dokąd to? cisza. Chcesz się wyprowadzić?!

Danusiu, ja muszę już odejść! Jak Przemek wróci…

Nigdzie cię z wnuczką nie puszczę! ucięła Danuta. A po chwili: Zostaw tę pracę! Mówiłam, gdzie leży karta, i znałaś PIN. Kup, co potrzeba, a nie haruj całymi dniami. Zosia przestanie cię już poznawać! Chcesz, by Przemek cię zaakceptował? Ucz się gospodarności.

Weronika milczała. Przemek miał przyjechać za dwa dni.

* * *

Obudziwszy się wcześnie w dzień przyjazdu syna, Danuta Michalina najpierw zajrzała do pokoju Weroniki i Zosi, by popatrzeć na śpiące dziewczyny. Jednak Weroniki nie było tylko Zosia spała słodko.

Nie rozumiem! Gdzie ona poszła? Jest szósta rano, nigdy tak wcześnie nie szła do pracy!

Danuta zajęła się przygotowaniami do przyjazdu syna. Gotując jego ulubione potrawy, podtrzymywała się na duchu myślą, jak go przywita z Zosią i zmusi do przeproszenia Weroniki, kiedy ta wróci z pracy.

Nagle rozbrzmiał dzwonek do drzwi.

Przemek przestąpił próg, zamarł na widok matki z małą dziewczynką na rękach.

Cześć, mamo. Kim jest to dziecko? Co się tu pod moją nieobecność wydarzyło?

Sam dobrze powinieneś wiedzieć!

Nic nie rozumiem zmieszany Przemek wszedł do przedpokoju, zdjął buty. Opowiadaj, jakie przygody tu się działy.

Przygody? Znalazłam swoją wnuczkę, Zosię! powiedziała Danuta Michalina twardo, patrząc mu w oczy.

Jaką wnuczkę? Masz jeszcze dzieci, a ja nie wiem? zdziwił się Przemek.

Przestań udawać! Weronika wszystko mi opowiedziała! Wstyd mi za ciebie, Przemek!

Weronika? Po pierwsze, prosiłem, żebyś nie utrzymywała z nią kontaktu. Po drugie, co ma ona do tego dziecka?

Danuta Michalina wybuchła, jak burza wyrzuciła przed synem całą historię, doprawiając ją wyrzutami. Przemek złapał się za głowę:

Ależ ty jesteś… Mamo! krzyknął bezradnie.

Znowu nazwiesz mnie głupią? Niech będzie. Ale ja…

To nie moje dziecko, mamo! Weronika cię oszukała! Tak, jesteś za ufna! nagle się przeraził. Pewnie chodziło jej tylko o pieniądze… Co zabrała z domu?

Nic! Ty zawsze…

Mamo! Sprawdź swoje oszczędności! Weronika pewnie już daleko!

Przecież poszła do pracy!

Długo się sprzeczali, aż Przemek zgodził się poczekać na powrót Weroniki i wszystko wyjaśnić.

Czekali do późnej nocy. W tym czasie Danuta opowiadała synowi, jak poznała Weronikę, jak mieszkali razem, jak chciała przepisać kawalerkę na Zosię. Przemek powtarzał, że przez cały ten czas matka dała się nabrać. Ale…

Nie wierzę w twoje oskarżenia! Weronika to świetna dziewczyna!

Świetna naciągaczka! odburknął Przemek. A ty tak łatwo jej uległaś!

Nie obrażaj! Jak wróci, to sam z nią porozmawiasz i zobaczysz, że się mylisz! Ja tymczasem pobawię się z wnuczką!

To nie twoja wnuczka!

Matka spojrzała groźnie na syna.

W końcu dodał można to sprawdzić testem DNA.

I tak zrobimy! odpowiedziała dumnie Danuta i odeszła do pokoju.

Wieczór, noc, kolejny dzień Weronika nie wracała. Telefon milczał. Danuta Michalina udała się pod adres, gdzie dziewczyna podobno pracowała, zabrała Zosię. Zszokowało ją, gdy usłyszała, że nie było tam takiej pracownicy. Zdjęcia pokazywała odpowiedź niezmienna.

Danuta wróciła do domu, by wedle rady syna sprawdzić oszczędności. Z kartą znikał i PIN. Z rzeczy Weroniki ani śladu, zostały tylko Zosi. Dopiero teraz zrozumiała, że została oszukana.

To niemożliwe! Nie wierzę, że zostawiła dziecko i uciekła!

A jednak! powiedział smutno Przemek. Koledzy mnie ostrzegali, że jest nieuczciwa. Potem się okazało, że okradła też innych Jestem głupi, że ją przyprowadziłem do ciebie… Potem zaszła w ciążę Powiedziała, że to moje ale moi koledzy mówili, że miała wielu chłopaków w tym czasie.

Ależ ja naiwna! zapłakała Danuta Michalina. Czemu nie mówiłeś prawdy? Przynajmniej wiedziałabym, jaka z niej żmija!

Chciałem cię chronić. Jesteś szczera dla ludzi, nie chciałem sprawić ci przykrości.

Co teraz?

Trzeba zgłosić na policję. Dobrze, że nie zdążyłaś przepisać mieszkania. Mogłabyś zostać bez dachu nad głową.

Zgłosili. Weronika zniknęła jak kamfora. Minęły miesiące, nie było żadnych wiadomości. Z karty nie zdążyła wiele wypłacić Przemek natychmiast zablokował konto. Kartę znaleziono później na jednym z dworców.

Do czasu znalezienia matki, Zosia mogła zostać z Danutą Michaliną. Musiała na jakiś czas rzucić pracę, ale wystarczyło im pieniędzy. Test DNA potwierdził, że Przemek nie jest ojcem, ale Danuta Michalina pokochała Zosię i już nie chciała się z nią rozstać. Po wspólnej naradzie z synem, postanowili wychować Zosię jak własną. O Weronice więcej nie słyszano, została pozbawiona praw rodzicielskich. Trwało wiele miesięcy, zanim Danuta uzyskała prawo opieki musiała wrócić do pracy, znaleźć żłobek, załatwić mnóstwo formalności. Ale udało się. Życie się uspokoiło.

A dokładnie po roku Przemek wrócił z kolejnego rejsu z… żoną:

Mamo, poznaj, to Basia. Zamierzamy zamieszkać razem.

A co z… zmieszała się Danuta, gestykulując w stronę pokoju Zosi, nie wiedząc, czy Przemek powiedział Basi wszystko.

Tymczasem Basia uśmiechnęła się szczerze:

Bardzo mi miło panią poznać, Danuto! Przemek mi wszystko opowiedział i podziwiam pani postawę! Jeśli zechce mnie pani dopuścić do wychowania Zosi, będę szczęśliwa. spojrzała na męża.

Tak, zamierzam zakończyć pracę na morzu i razem z Basią chcemy adoptować Zosię. Teraz już na pewno dostaniemy zgodę!

Danuta Michalina aż promieniała:

Panie Boże, co za radość! Zapraszam, siadajcie wszyscy! Czekałam na was, ugotowałam, upiekłam! Teraz się pobliżej poznamy! Jestem taka szczęśliwa! i otarła łzę z twarzy.