Dziś w moim dzienniku znów wracają wspomnienia, które na stałe ukształtowały moje życie. Od małego byłem wychowywany przez moją babcię, za co niewątpliwie jestem jej wdzięczny, choć z biegiem lat coraz częściej widzę, że jej uczucia były podszyte nie tylko troską, ale i oczekiwaniami.
Miałem ledwie pięć lat, kiedy świat, jakim go znałem, rozpadł się na kawałki. Mój tata, którego uważałem za bohatera, odszedł od nas dla innej kobiety, młodszej od mojej mamy. Nie tylko zostawił nas samych, ale jeszcze zażądał, byśmy z mamą wyprowadzili się z jego mieszkania w Warszawie. Zostaliśmy z niczym. Tata bez większego wstydu unikał płacenia alimentów, wykorzystując wszystkie możliwe kruczki prawne. Mama była zmuszona pracować na dwa etaty, a ja niemal od razu zamieszkałem z babcią, jej mamą, w starej kamienicy na Pradze.
Babcia miała skromną emeryturę z ZUS-u, a cała nasza rodzina ledwo wiązała koniec z końcem. Ja po szkole zajmowałem się domem, gotowałem obiady, robiłem zakupy nie znałem dzieciństwa bez zmartwień. Cierpiałem, patrząc jak mama i babcia z trudem opłacają czynsz i rachunki; nie pamiętam, by w domu kiedyś było spokojnie o pieniądze.
Gdy podrosłem, zacząłem opuszczać lekcje. Pracowałem dorywczo na budowie lub rozładowywałem towar w magazynach. Nauka schodziła na dalszy plan, bo priorytetem było przetrwanie. Zdecydowałem nawet, że po ósmej klasie rzucę szkołę i pójdę do stałej pracy. Ale wtedy los postawił na mojej drodze siostrę babci – ciocię Ninę. Zaproponowała, że zabierze mnie do siebie do Wrocławia, zapewni dach nad głową i wesprze w nauce. Ponieważ nie miała dzieci, wyraźnie chciała, żebym zamieszkał właśnie z nią. Po konsultacji z mamą i babcią, zgodziłem się.
I tak zacząłem nowy rozdział życia u cioci Niny. Mama i babcia odwiedzały mnie czasem, ale najważniejsze było to, że u Niny miałem o wiele lepsze warunki. Miała przyzwoitą emeryturę i przestronniejsze mieszkanie. Powoli wróciłem do nauki. Więcej czasu spędzałem też w kuchni, bo ciocia uczyła mnie gotować i nawet szyć. Skończyłem liceum z wyróżnieniem i dostałem się na prawo na Uniwersytecie Wrocławskim.
Ciocia Nina przez lata powtarzała, że kiedy tylko skończę studia, mieszkanie przepisze na mnie w testamencie. Mówiła, że jestem dla niej jak własny syn. Taka obietnica była dla mnie ważna i przez chwilę myślałem, że w końcu los się do mnie uśmiechnął. Jednak los miał inne plany. Na trzecim roku studiów poznałem Zosię.
Zosia była wyjątkowa nie tylko piękna, ale i mądra, z głową pełną marzeń. Od razu się zakochałem, a ona odwzajemniła moje uczucia. Postanowiłem się jej oświadczyć. Gdy ciocia Nina się o tym dowiedziała, zrobiła mi poważną awanturę. Stwierdziła, że Zosia interesuje się mną tylko ze względu na mieszkanie, a mnie nie kocha naprawdę.
Powiedziała wprost, że jeśli nie zerwę z Zosią, to nie dostanę jej mieszkania. Ze wszystkim zwierzyłem się ukochanej. Zosia stwierdziła, żebym został z ciocią, jeśli mieszkanie jest aż tak ważne, ale jednocześnie zapewniła, że byłaby gotowa zamieszkać ze mną nawet w małej kawalerce czy na stancji, bo liczy się tylko miłość. Postawiłem wszystko na jedną kartę i wybrałem miłość. Ciocia Nina zerwała ze mną kontakt. Straciłem szansę na własne mieszkanie ale zyskałem żonę.
Minęło dziesięć lat, dziś z Zosią świętujemy okrągłą rocznicę ślubu. Mamy dwoje pięknych dzieci, budujemy dom pod Wrocławiem i każdego roku coraz bardziej jestem pewien, że wtedy podjąłem właściwą decyzję. Choć droga była kręta, już wiem, że prawdziwa rodzina to nie testamenty ani mieszkania, tylko ludzie, którzy kochają nas naprawdę.
