– Dopóki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj w domu spokojnej starości – powiedziała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Szczerze mówiąc, długo jej się nie układało, a czterdziestoletnia kobieta już straciła nadzieję, by znaleźć – według swoich standardów – godnego człowieka. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się „księciem” z niejedną żoną i trójką dzieci, którym „na polecenie sądu” oddał swoje mieszkanie. Dlatego Ludmiła, po kilku miesiącach tułania się po wynajmowanych lokalach, musiała przyprowadzić męża do swojej sześćdziesięcioletniej mamy – Marii Andriejewny. Edzio od progu wykrzywił twarz i zmarszczył nos, wyraźnie okazując, że zapach w mieszkaniu mu przeszkadza. – Cuchnie tu starością – burknął z niezadowoleniem. – Przydałoby się przewietrzyć. Maria Andriejewna doskonale usłyszała słowa zięcia, ale udawała, że je ignoruje. – Gdzie będziemy mieszkać? – jęknął Edzio, któremu wyraźnie nie podobało się nowe lokum. Ludmiła natychmiast zaczęła biegać, by zadowolić męża, i pociągnęła matkę na bok. – Mamo, z Edziem zajmiemy twój pokój – wyszeptała. – A ty na razie przenieś się do tego małego. Tego samego dnia Maria została bezceremonialnie przegoniona do mniejszego pomieszczenia, które ledwo nadawało się do zamieszkania. Na dodatek rzeczy musiała przenosić sama, bo Edzio odmówił pomocy. Od tego dnia zaczął się dla niej ciężki okres. Edzio był niezadowolony ze wszystkiego: z obiadu, ze sprzątania, z koloru tapet. Najbardziej jednak irytował go zapach. Twierdził, że w mieszkaniu śmierdzi starością i przez to nabawił się alergii. Udawał kaszel zawsze, gdy Ludmiła pojawiała się w progu. – Tak się nie da żyć! Trzeba coś z tym zrobić! – oznajmił oburzony mąż. – Nie mamy pieniędzy, żeby wynająć mieszkanie – rozłożyła ręce kobieta. – Wyślij gdzieś matkę – warknął Edzio, krzywiąc się. – Nie da się tu oddychać. – Gdzie mam ją wysłać? – Nie wiem, wymyśl coś! Ta klitka i tak już do niczego się nie nadaje. Trzeba ją sprzedać i kupić coś nowego – mruknął Edzio. – Tak! To jest plan! Porozmawiaj z matką! – Co mam jej powiedzieć? – nerwowo zapytała Ludmiła. – Coś wymyśl! Przecież po jej śmierci mieszkanie i tak będzie twoje. Po prostu przyspieszymy sprawę – odparł spokojnie mężczyzna. – No nie wiem, to niewygodne… – A kto jest dla ciebie ważniejszy? Ona czy ja? Przygarnąłem cię w wieku czterdziestu lat. Kto by cię chciał, starą pannę? – naciskał Edzio, wiedząc, jak nacisnąć. – Odejdziesz, znów zostaniesz sama i nikt cię nie zechce. Ludmiła ukradkiem rzuciła mężowi spojrzenie i poszła do matki do klitki. – Mamuś, pewnie ci tu niezbyt wygodnie? – zagadnęła córka. – Może już odzyskałam swój pokój? – zaniepokoiła się kobieta. – Nie, mamy inny pomysł. I tak chcesz przepisać mi to mieszkanie? – z nadzieją spytała Ludmiła. – Oczywiście. – To po co czekać! Chcemy sprzedać to mieszkanie i kupić coś lepszego. – Może wystarczy wyremontować to? – Nie, chcemy coś większego. – A ja dokąd, córciu? – usta Marii Andriejewny drżały. – A ty na razie zamieszkasz w domu spokojnej starości – Ludmiła z radością przekazała matce szokującą wiadomość – ale to tylko tymczasowe rozwiązanie. Potem na pewno cię zabierzemy. – Naprawdę? – kobieta z nadzieją spojrzała na córkę. – Oczywiście. Wszystko załatwimy, wyremontujemy mieszkanie i zabierzemy cię – Ludmiła ujęła matkę za rękę. Mari Andriejewnie nie pozostało nic innego, jak uwierzyć i przepisać mieszkanie. Kiedy dokumenty były gotowe, Edzio z zadowoleniem zatarł ręce i powiedział: – Pakuj babcine rzeczy! Wieziemy ją do domu spokojnej starości. – Już? – Ludmiłę zżerały wyrzuty sumienia. – A na co czekać? Nawet z emeryturą nie jest mi potrzebna. Więcej z nią problemów niż pożytku. Przeżyła już swoje, niech da nam pożyć – rzucił Edzio z pewnością siebie. – Przecież jeszcze nie sprzedaliśmy tego mieszkania… – Rób, co mówię, albo zostaniesz sama – zagroził mężczyzna. Dwa dni później rzeczy Marii Andriejewny i ona sama zostały zapakowane do samochodu i wywiezione do domu spokojnej starości. Po drodze kobieta ukradkiem ocierała łzy. Przeczuwała nieszczęście. Edzio nie pojechał z nimi – chciał „przewietrzyć mieszkanie po obcym zapachu”. Mari Andriejewną szybko przyjęli do ośrodka, a Ludmiła, pośpiesznie się pożegnawszy, wstydliwie opuściła to miejsce. – Córciu, na pewno po mnie wrócisz? – z nadzieją pytała kobieta na pożegnanie. – Pewnie, mamo – Ludmiła spuściła wzrok. Wiedziała, że Edzio nigdy nie pozwoli jej zabrać Marii Andriejewny do nowego mieszkania. Po zdobyciu mieszkania para sprzedała je błyskawicznie i kupiła nowe. Edzio zdecydował się zapisać nowe mieszkanie na siebie, twierdząc, że Ludmiła nie jest godna zaufania. Po kilku miesiącach Ludmiła próbowała porozmawiać z mężem o mamie. Jednak Edzio zareagował agresją. – Tylko spróbuj znów o niej wspomnieć, to cię wyrzucę! – zagroził mężczyzna, któremu nie podobały się rozmowy o Marii Andriejewnie. Ludmiła ugryzła się w język, wiedząc, że nie żartuje. Nie poruszała już więcej tematu matki. Kilka razy miała ochotę odwiedzić ją w domu spokojnej starości, ale na myśl o jej łzach za każdym razem rezygnowała. Maria Andriejewna przez pięć lat codziennie czekała, aż Ludmiła po nią wróci. Niestety córka nie wróciła. Kobieta nie zniosła rozłąki i odeszła na tamten świat. Ludmiła dowiedziała się o tym dopiero po roku, gdy Edzio wyrzucił ją z mieszkania i przypomniała sobie o matce. Poczucie winy tak ją przygniotło, że poszła do klasztoru, by odpokutować swój grzech.