Dwadzieścia lat później patrzę na chłopca i widzę swoje własne, dawne odbicie przedziwny sen, w którym czas rozpuszcza się jak lody podczas upalnego sierpnia.
Na dzień przed ślubem Michał już nie poznaje Zuzanny. Cienie pod jej oczami wydają mu się dziwnie głębokie, a kiedy mówi, że jest mu wierna, jej głos rozlewa się echem po mieszkaniu, jakby ściany nie chciały go utrzymać. Michał nie słucha zamyka uszy przed jej zapewnieniami, choć od zawsze byli jak bohaterowie z najdziwniejszych wierszy Miłosza: stopieni w jedno, niedosiężni, niepokorni. Tych dwoje kochaliśmy się tak, że wszyscy im zazdrościli tej miłości. Plotkowano o nich przy domowych obiedzie z żurkiem, a sąsiadki zza ściany szeptały babie lato na klamkach.
Mimo to ślubu nigdy nie było dzień przed nim w powietrzu wisiał zapach świeżej chałki i coś jeszcze, niewidoczne, ciężkie. Zuzanna wyznaje Michałowi, że pod sercem nosi dziecko. Zamiast radości jego twarz staje się jak cień, oczy przestają tańczyć; w głowie Michała rodzi się podejrzenie, które krąży niczym bocian nad polami Podlasia. Mówi jej, prosto i chłodno, że nie wierzy w jej wierność bo czy miłość naprawdę daje się zmierzyć tygodniami, miesiącami? Kto wie, gdzie kończy się prawda, a zaczyna sen.
Ona rodzi dziecko przejmuje imię Jakub, a na długich palcach ma już ślady jej smutków i radości. Michał odchodzi mimo że przyjaciele ściskają mu dłoń do bólu i powtarzają: Jesteś głupcem, Zuzanna nigdy ci nie kłamała!. Odwołuje wesele, a jego matka przestaje smażyć pączki z powidłami, jakby w domu zgasło światło. Proponuje Zuzannie rozwiązania, których ona nie chce słyszeć bo jej serce wybija tylko jeden rytm: dla dziecka.
Czeka na telefon, na przeprosiny, na echo głosu lecz po kablu sunie tylko cisza, dziwnie miękka i lepka jak miód lipowy. Każde idzie swoją drogą: on zupełnie o niej nie myśli, ona nie chce już dzwonić. Gdy, czasem przez dziwaczny przypadek, napotykają się w tłumie na Nowym Świecie, on udaje, że jej nie zna; wzrok spuszcza nisko, jakby czytał niewidzialną gazetę o dawnym życiu.
Zuzanna jest sama, a jednak szczęśliwa bo Jakub śmieje się z nią przy herbacie z malin i tuli mocno wieczorami, kiedy deszcz gra na parapecie mazurki. Stawia wszystko na jedną kartę, pracuje do upadłego; na dwa etaty sprząta, szyje, polewa gofry czekoladą i odkłada drobne złotówki do słoika na przyszłość.
Jakub dorasta; kończy politechnikę, nosi mundur w wojsku, dostaje posadę czyta w oczach matki nieme pytania, lecz już nie potrzebuje odpowiedzi. Wie. Kiedy był dzieckiem, matka opowiadała mu historie pełne fantazji: jego ojciec był żeglarzem, malarzem lub poetą. Czy wierzył? Dziś wszystko wydaje się snem, a odpowiedź jest jak rosa przezroczysta, obecna, lecz chwytana tylko przez chwilę.
Wyglądali identycznie; kiedy Jakub kończy 20 lat, Zuzanna widzi w nim twarz Michała, którego nie potrafi przestać kochać. Pewnego dnia, na placu zabaw podwórka na Pradze, drogi Zuzanny, Michała i Jakuba splatają się, jak we śnie pełnym zawirowań: wiatr zakręca w kieszeniach liście, światła latarni drżą. Michał patrzy długo, nad podziw uważnie, ale nie umie powiedzieć niczego. Usta mu się sklejają, jakby język był z waty; czas zawisa w powietrzu.
Dopiero po trzech dniach, na moście Poniatowskiego, Michał przychodzi do Zuzanny, dłoń drży mu w kieszeni:
Czy przyjmiesz moje przeprosiny?
Dawno ci wybaczyłam szepcze Zuzanna, a jej głos znika w szumie Wisły.
I wtedy, jakby zza mgły, powracają opowieści o ojcu Jacek patrzy pierwszy raz na twarz prawdziwego ojca, a Warszawa na chwilę przestaje istnieć, tak jakby na tym moście świat zapomniał, gdzie leży prawda, a gdzie zaczyna się marzenie.
