5 czerwca 2024, środa
Czasami naprawdę zastanawiam się, jak bardzo ludzie potrafią liczyć na swoje matki. Siedzę teraz wieczorem w kuchni w swoim bloku w Łodzi i przypominam sobie dzisiejszą rozmowę z sąsiadką. Chciałbym opowiedzieć coś o Lucynie Nowak kobiecie, która ma obecnie 68 lat. Zawsze mieszkała sama w swoim trzypokojowym, PRL-owskim mieszkaniu w centrum. Niedawno postanowiła je wynająć i wybrała się na dłuższą wycieczkę po Polsce; podobno już była w Bieszczadach i planuje zwiedzić Mazury.
Dzisiaj przyszła do mnie jej córka, Bożena. Była wyraźnie przygnębiona i pierwsze co zrobiła, to zaczęła narzekać:
Czy pan widzi, co moja mama wyprawia? Tak bardzo na nią liczyłam! Teraz moja teściowa tylko powtarza, że i ja na starość przewrócę się w głowie, a ona nie zamierza nas już dłużej u siebie trzymać. Tyle lat ciężarów! Dopiero co z mężem wzięliśmy kredyt na nowy samochód, rata wynosi prawie dwa tysiące złotych miesięcznie, a już dwa miesiące zalegamy z płatnościami. Liczyłam, że mama pozwoli nam zamieszkać u siebie, a ona nie dość, że wynajęła swoje mieszkanie, to jeszcze sobie wyjechała na wakacje!
Spojrzałem na Bożenę zdziwiony dlaczego jej mama miałaby spłacać ich kredyt, skoro przecież każdy dorosły człowiek powinien sobie radzić samodzielnie? Ale Bożena ciągnęła dalej:
Moja teściowa jest wściekła, że wciąż mieszkamy razem z nią w jej dwupokojowym mieszkaniu, a mama wynajęła swoje! Mówi, że na starość każdy głupieje i pyta, skąd ta Lucyna miała taki pomysł.
Wiem, że Bożena liczyła na moje wsparcie, a ja tymczasem myślę, że pani Lucyna zrobiła, co uważała za słuszne. Ma prawo przeżyć jesień życia tak, jak sobie wymarzyła. Dlaczego większość myśli, że jeśli Polka przejdzie na emeryturę, to jej obowiązkiem jest od razu poświęcać się wnukom i pomagać dorosłym dzieciom? To zupełnie niesprawiedliwe! Zapytałem Bożenę:
A czemu nie liczysz na siebie i męża? Przecież mogliście przez te piętnaście lat małżeństwa uzbierać na własne mieszkanie, zamiast liczyć, że mama wam coś odstąpi. Wtedy teściowa nie miałaby przy czym marudzić.
Bożena tylko westchnęła i powiedziała cicho:
Mieliśmy nadzieję, że mama, jak odejdzie na emeryturę, przeniesie się do Babci Zosi na wieś pod Piotrkowem, a my z mężem dostalibyśmy jej mieszkanie. A tu taka niespodzianka!
Zdecydowałem się trochę ją rozbawić, bo atmosfera zrobiła się gorzka:
A może Lucyna też znajdzie sobie kogoś jeszcze? Znam przypadki: Basia z bloku obok była na wczasach nad Bałtykiem, poznała wdowca spod Suwałk i teraz tam mieszka. Kto wie, może i pani Lucyna wróci z narzeczonym?
Bożena spojrzała na mnie z niedowierzaniem. A ja przypomniałem sobie, że widziałem niedawno Lucynę na zdjęciach na Facebooku szeroki uśmiech, na łódce, gdzieś na Mazurach. Pisała, że wreszcie wypoczywa i cieszy się każdą chwilą. Ucieszyło mnie to szczerze jej życie, jej wybór!
Patrząc na to wszystko, wyciągam dla siebie prostą naukę: nie wolno oczekiwać, że inni urządzą nam życie, nawet jeśli to najbliższa rodzina. Szczęście trzeba budować samemu, a każdy wiek jest dobry, by próbować nowych rzeczy kto wie, może i ja kiedyś zdecyduję się na odważny krok?
