Nie ma już z kim pogadać. Opowieść – Mamo, co Ty wygadujesz? Jak to nie masz z kim porozmawiać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie – westchnęła zmęczona córka. – Nie o to chodzi, Świetusiu, naprawdę – Nina Antonina westchnęła smutno – po prostu nie mam już przyjaciół ani znajomych w swoim wieku. Takich z mojego czasu. – Mamo, nie opowiadaj bzdur! Przecież masz szkolną przyjaciółkę – Irenę. I ogólnie jesteś bardzo nowoczesna, wyglądasz na dużo młodszą. No mamo, czemu się tak zasmuciłaś? – córka była wyraźnie poruszona. – Przecież wiesz, że Irena ma astmę, przez telefon rozmawiać nie może, bo zaczyna kaszleć. A mieszka daleko, na drugim końcu miasta. W trójkę się przyjaźniłyśmy, pamiętasz. Ale Marzeny już dawno nie ma. Wczoraj przyszła do mnie na herbatę sąsiadka, pani Tania. Fajna kobieta, czasem wpada, przyniosła jeszcze świeże drożdżówki, piekła dla swoich. Opowiedziała o dzieciach, wnukach. Ona ma wnuki, choć jest ode mnie z piętnaście lat młodsza. Ale jej wspomnienia z dzieciństwa, ze szkoły… zupełnie inne. A mnie tak bardzo brakuje rozmów z rówieśnikami, takimi jak ja – Nina Antonina mówiła do córki, choć wiedziała, że ta jej nie zrozumie. Jest jeszcze młoda. Jej czas jeszcze trwa – za oknem. Jeszcze nie ciągnie jej do wspomnień. Świetusia jest wspaniała, troskliwa, nie o nią tu chodzi. – Mamo, mam bilety na koncert pieśni na wtorek, pamiętasz jak chciałaś pójść? No już, przestań się smucić, załóż tę swoją bordową sukienkę, wyglądasz w niej przepięknie! – Dobrze, Świetusiu, naprawdę wszystko dobrze, sama nie wiem co mnie naszło, dobranoc, zadzwonimy jutro. Idź spać wcześniej, bo ciągle się nie wysypiasz – Nina Antonina zmieniła temat. – Tak, mamo, pa, dobranoc – i Świetlana rozłączyła się. Nina Antonina patrzyła w ciszy przez okno na migoczące wieczorne światła… Klasa maturalna, też wiosna. Tyle planów. Jakby to było wczoraj. Jej przyjaciółce Irenie podobał się Sławek Malak z ich klasy. A Sławkowi podobała się ona, Nina. Dzwonił do niej wieczorami na stacjonarny telefon, zapraszał na spacery. Ale Nina widziała w nim tylko przyjaciela, nie chciała go zwodzić. Potem Sławek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Mieszkał w starym bloku Ireny. I jeszcze wtedy miał… stacjonarny numer. Numer… Nina Antonina wykręciła zapamiętany numer. Krótka cisza, potem ktoś odebrał. Słychać było szmery, a potem cichy męski głos: – Słucham, kto mówi? Może już za późno? Po co ja do niego dzwonię? Może Sławek już mnie nie pamięta, a może to nie on! – Dobry wieczór – głos Niny Antoniny zadrżał lekko ze zdenerwowania. W słuchawce znowu zaszumiało, aż nagle usłyszała zaskoczone: – Nina? To naprawdę ty? Jasne, że ty. Tego głosu nie zapomnę nigdy. Jak mnie znalazłaś? Ja tu przez przypadek… – Sławek, rozpoznałeś mnie! – Niny Antoniny aż zalała fala radosnych wspomnień. Dawno żaden człowiek nie powiedział do niej po imieniu, tylko „mama”, „babcia” albo „Nina Antonina”. Może jeszcze Irena. A zwykłe „Nina” zabrzmiało tak wiosennie, jakby tych wszystkich lat w ogóle nie było. – Nina, jak Ci się wiedzie? Ale się cieszę, że dzwonisz – te słowa sprawiły jej taką radość. Obawiała się, że jej nie pozna albo będzie to niestosowne. – A pamiętasz maturalną klasę? Jak my z Witkiem Wasiutą was z Irką woziłyśmy łódką po jeziorze? On od wioseł aż miał odciski na dłoniach! Potem lody na przystani… Muzyka grała – głos Sławka był cichy, zadumany. – Oj, pamiętam, pamiętam – Nina roześmiała się szczęśliwie – a naszą klasową wycieczkę z noclegiem w lesie? Jak konserwy nie mogłyśmy otworzyć, a takie byłyśmy głodne! – No jasne – podłapał jej śmiech Sławek – a Wasiek otworzył je wtedy, potem śpiewaliśmy przy ognisku piosenki na gitarze, pamiętasz? I wtedy postanowiłem się nauczyć na gitarze. – I co, nauczyłeś się? – w głosie Niny brzmiała młodość, tyle wspomnień wróciło. Sławek jakby przywracał ich wspólną przeszłość, przypominając coraz to nowe szczegóły. – A co u Ciebie? – zapytał w końcu Sławek i sam odpowiedział – chociaż co ja pytam, po głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Dzieci, wnuki? Piszesz dalej wiersze? Pamiętam! „Rozpłynąć się w nocy, i obudzić się rankiem!” Pełne życia! Zawsze byłaś jak słońce! Przy Tobie można ogrzać duszę, nie zmarznie się. Dobrze mają bliscy przy takiej mamie i babci – to prawdziwy skarb. – Oj tam, Sławek, zaraz skarb! Moje czasy już minęły, ja… Przerwał jej: – Przestań, od Ciebie tyle energii, aż mi się słuchawka rozgrzała! Żartuję. Nie wierzę, że straciłaś radość życia, to nie do Ciebie podobne. Twoje czasy jeszcze się nie skończyły. Tak, Nina, żyj i ciesz się. Słońce świeci dla Ciebie. I wiatr chmury po niebie goni dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie! – Sławek, Ty wiecznie romantyk, a co u Ciebie? Bo ja tylko o sobie… – ale w słuchawce coś zaszumiało, trzasnęło i się rozłączył. Nina Antonina posiedziała chwilę z telefonem w ręku. Chciała oddzwonić, ale uznała, że już za późno. Następnym razem. Jak dobrze im się rozmawiało, ile wspomnień wróciło… Nagle zadzwoniła wnuczka. – Tak, Dasieńko, nie śpię. Co mama mówiła? Nie, mam dobry nastrój. Z mamą idziemy na koncert. Wpadniesz jutro? Super, będę czekać, pa. W doskonałym nastroju Nina Antonina poszła spać. W głowie kłębiły się nowe plany! Zasypiając, układała w głowie kolejne strofy wierszy… Rano postanowiła odwiedzić Irenę. Kilka przystanków tramwajem, w końcu nie jest jeszcze taka stara. Irena ucieszyła się bardzo: – W końcu, ile można czekać! O, kupiłaś torcik morelowy? Mój ulubiony! No opowiadaj – Irena zakaszlała, przyłożyła dłoń do piersi, ale machnęła ręką: – Nic się nie dzieje, nowy inhalator, lepiej się czuję. Chodźmy na herbatę. Ninka, wyglądasz jakbyś odmłodniała. Dawaj, co się stało? – Sama nie wiem, chyba piąta młodość, wyobraź sobie – Nina zaczęła kroić ciasto – wczoraj zupełnie przypadkiem zadzwoniłam do Sławka Malaka. No wiesz, Twoja miłość z liceum? Zaczął wspominać, aż ja zapomniałam, ile tego było. Czemu milczysz, Irena, źle się czujesz? Irena zrobiła się blada, patrzyła na Ninę jak zaczarowana. I nagle wyszeptała: – Ninka, nie wiedziałaś, że Sławka nie ma już od roku? Mieszkał gdzie indziej, z tamtego bloku już dawno się wyprowadził. – Co Ty mówisz? Jak to? Przecież to był on, pamiętał wszystkie szczegóły naszej młodości! Przed rozmową miałam taki zły nastrój… A po rozmowie z nim zrozumiałam, że życie się toczy, że nie wszystko jeszcze za mną, że mam siły, mam ochotę na życie… Jak to możliwe? – Nina nie mogła uwierzyć, że Sławka już nie ma. – Ale przecież to był jego głos, słyszałam. Powiedział mi pięknie: „Słońce świeci dla Ciebie. I wiatr chmury po niebie goni dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie!” Irena pokręciła głową z niedowierzaniem. W końcu powiedziała: – Ninka, nie wiem jak to możliwe, ale to chyba naprawdę był on. To były jego słowa. On Cię kochał. Myślę, że chciał Cię… wesprzeć, stamtąd. I chyba mu się udało. Dawno nie widziałam Cię tak radosnej i pełnej energii. Kiedyś ktoś poskłada Twoje poobijane serce w całość. I przypomnisz sobie, że jesteś… po prostu szczęśliwa.