Ludzie zabierają dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłam zabrać moją babcię z domu opieki.
Żaden z moich znajomych ani sąsiadów nie pochwalał mojej decyzji. Wszyscy pokazywali na mnie palcami i mówili: Ciężkie czasy, a ty masz taką osobę w domu! Ale jestem pewna nie, ja to wiem! Robię to, co słuszne.
Dawniej tworzyliśmy czteroosobową rodzinę: ja, moje dwie córki i moja mama. Niestety, moja mama zmarła osiem miesięcy temu i zostałyśmy we trzy. W tych miesiącach ja i moje córki zdałyśmy sobie sprawę, że mamy jeszcze dużo energii i czasu, żeby komuś pomóc. Mam bliską przyjaciółkę jeszcze z liceum, która, zamiast założyć rodzinę i robić karierę, w wieku trzydziestu lat po prostu się zapijała na śmierć. Najsmutniejsze było to, że na swoje picie wydawała emeryturę swojej mamy. Gdy ta przestała jej ją dawać, oddała ją bez skrupułów do domu spokojnej starości, przejęła jej mieszkanie i wszystko przepuściła.
Tę kobietę znam od dziecka, tak samo jak ona mnie. Raz w miesiącu odwiedzałam ją razem z córkami, przywoziłyśmy jej różne smakołyki. Moje dziewczynki przyjęły mój pomysł z ogromnym entuzjazmem, a młodsza z nich, która ma teraz cztery i pół roku, aż zapiszczała z radości: Będziemy znowu mieć babcię!
Nie uwierzylibyście, jak bardzo ta pani ucieszyła się z mojej propozycji! Tak długo płakała ze wzruszenia, że musiałam ją uspokajać. Dziś mija prawie dwa miesiące, odkąd znów mieszkamy razem z babcią. Wszystkie ją kochamy, a ona kocha nas.
Do tej pory nie możemy się nadziwić, skąd u babci w jej ósmym dziesięcioleciu tyle energii. Codziennie wstaje o szóstej rano, a my budzimy się otulone zapachem świeżo smażonych racuchów albo naleśników.
