Słuchaj, przyjaciółko, muszę Ci opowiedzieć, co się stało, kiedy po raz drugi zostałam w ciąży. Dzwoniło do nas kiedyś dziewczyna z maleństwem w ramionach.
Nie mogłam uwierzyć, że tak może się wydarzyć. Dopiero potem zrozumiałam, że przez wszystkie te lata żyłam nie do końca świadoma, z kim naprawdę dzielę życie.
Poznałam Adama, kiedy miałam piętnaście, miał wtedy siedemnaście lat. Po pięciu latach małżeństwa w ciągu roku spodziewaliśmy się dziecka. Gdy nasza córeczka przyszła na świat, Adam był w siódmym niebie. Poświęcił jej całą uwagę i zaczął jeszcze ciężej pracować.
Mąż kupił nam duże, dwupokojowe mieszkanie w centrum Warszawy i nasza dziewczynka stała się jego najważniejszą sprawą. Zawoził ją do przedszkola, na zajęcia, chodziliśmy razem na spacery i oglądaliśmy kreskówki. Wszystko wydawało się idealne, dopóki pewnego dnia nie wszystko się nie zmieniło.
Kiedy byłam w drugiej ciąży, ktoś zapukał do drzwi. Na progu stała dziewczyna z niemowlakiem. Poprosiłam ją, żeby weszła. Miała około dwudziestu lat, a nazywała się Kasia i miała dziewiętnaście lat. Okazało się, że była drugą żoną mojego męża.
Kasia przysłała właśnie dwa tygodnie temu na świat synka i chciała dopiąć kropkę nad i. Powiedziała mi, że są ze sobą od dwóch lat i że nie zamierza tak po prostu odpuścić. Dzwoniłam do Adama i kazałam mu przyjść. Jego odpowiedź mnie zdziwiła:
Dziewczyny, kiedyś naprawdę świetnie się dogadywaliśmy. Trzymajmy się tego. Nie chcę się rozwodzić, ale też nie zostawię Zosi.
Nie mogłam się z tym pogodzić. Z łzami w oczach chwyciłam jego walizkę, wyrzuciłam go na korytarz, a on jeszcze wykrzyknął:
Kochanie, pożałujesz tego. To mieszkanie jest na moje nazwisko, więc Ty i dzieci musicie wyprowadzić się na starą kamienicę na peryferiach. Nie licz nawet na alimenty, moje wynagrodzenie jest minimalne. Zastanów się, jak będziesz żyć.
Nie mogłam uwierzyć, że te słowa wypowiedział człowiek, którego kochałam.
Wiedziałam już, że nie chcę, by moje dzieci rosły w jego pobliżu. Adam odszedł z Kasią, a ja spakowałam rzeczy i te dzieci i ruszyłam do naszego mieszkania.
Nie było czasu na łzy. Adam szybko złożył pozew o rozwód, wydałam ostatnie grosze na dobrego prawnika, który dogodził, że mieszkanie zostaje mi i dzieciom. Nie wystąpiłam nawet o alimenty.
Siedem lat później poślubiłam po raz drugi. On jest zupełnie inny niż Adam, wspaniały facet. Okazało się, że Kasia potrzebowała tylko pieniędzy od mojej byłej, a kiedy Adam został bez dachu nad głową, wyrzuciła go. Próbował wrócić do mnie, ale po tym, co usłyszałam, już nie miał dla mnie miejsca.
