**Dziennik, 15 maja**
“Wynoś się, stary dziadzie!” krzyknęli za nim, wyrzucając go z hotelu. Dopiero później dowiedzieli się, kim naprawdę był ale było już za późno.
Młoda recepcjonistka, nienagannie ubrana i schludna, mrugała zdziwiona oczami, patrząc na mężczyznę po sześćdziesiątce stojącego przy ladzie. Miał na sobie wytarte ubranie, z którego mocno śmierdziało, ale uśmiechnął się przyjaźnie i poprosił:
Proszę pani, czy mogę zarezerwować apartament?
Jego niebieskie oczy błysnęły znajomo jakby Danuta już gdzieś widziała to spojrzenie. Nie zdążyła jednak zrozumieć, skąd je pamięta. Zirytowana wzruszyła ramionami i sięgnęła po przycisk alarmowy.
Przepraszam, ale nie obsługujemy takich gości powiedziała zimno, unosząc wysoko podbródek.
Jakich “takich”? Macie jakieś specjalne zasady?
Mężczyzna wyglądał na urażonego. Nie żebrak, oczywiście, ale wygląd delikatnie mówiąc, pozostawiał wiele do życzenia. Czuć od niego było coś nieprzyjemnego, jakby pod kaloryferem leżał śledź od kilku dni. I jeszcze śmiał marzyć o apartamencie!
Danuta tylko prychnęła, patrząc na niego z pogardą nawet na najtańszy pokój nie miałby pieniędzy.
Proszę nie marnować mojego czasu. Chcę wziąć prysznic i odpocząć. Jestem zmęczony.
Już powiedziałam nie ma tu dla pana miejsca. Szukaj sobie innego hotelu. Poza tym wszystkie pokoje są zajęte. Brudny staruch, a marzy o apartamencie dodała półgłosem.
Wojciech Nowak wiedział na pewno: jeden pokój w tym hotelu zawsze był wolny. Już chciał zaprotestować, ale podeszli ochroniarze, brutalnie złapali go za ręce i wyrzucili na ulicę. Potem spojrzeli na siebie i zachichotali jakby ten dziadek chciał sobie przypomnieć młodość, ale nie docenił swoich sił.
Dziadku, nawet na najtańszy pokój byś nie zarobił. Spadaj stąd, zanim połamiemy ci kości!
Wojciech był oszołomiony ich bezczelnością. Dziadek?! Miał ledwie sześćdziesiąt lat! Gdyby nie ta przeklęta ryba, pokazałby im, kto tu jest dziadkiem! Chciał ich nauczyć rozumu, ale nie miał siły na kłótnie. Walka oznaczałaby wizytę na komisariacie, a tego absolutnie nie mógł sobie pozwolić. Postanowił więc zachować spokój i w duchu obiecał sobie: jeśli kiedykolwiek zostanie właścicielem hotelu, takich ochroniarzy zwolni natychmiast.
Próba powrotu zakończyła się fiaskiem znowu go przepędzili, grożąc wezwaniem policji. Klął pod nosem, idąc do parkowej ławki. Jak to się mogło stać? Przecież tylko chciał odpocząć na rybach, a wyszło zupełnie inaczej. Ryby nie brały tylko małe płotki, które od razu wypuszczał z powrotem. Potem zaczął się deszcz, poślizgnął się nad brzegiem i wylądował w wodzie po kolana. Całe ubranie było w błocie, a klucze gdzieś zniknęły.
Córka, na złość, wyjechała w delegację, więc do domu nikt go nie wpuści. Przyjechał do Weroniki z wizytą, chciał zrobić niespodziankę, ale okazało się, że właśnie szykuje się do wyjazdu. Gdyby wiedział wcześniej, przyjechałby później. Przecież specjalnie wziął urlop, żeby spędzić czas z córką i zobaczyć, jak jej się żyje.
Tato, przepraszam, że zostawiam cię samego. Wrócę szybko, obiecuję Weronika objęła go i pocałowała w policzek.
Co ja będę tu robił? Pójdę na ryby. Po to przyjechałem zaśmiał się.
A ja myślałam, że przyjechałeś tylko po to, żeby mnie zobaczyć Weronika nadąsała się, ale zaraz się uśmiechnęła wiedziała, że tato żartuje.
Nie sprawdził naładowania telefonu, nie pomyślał, że może znaleźć się w takiej sytuacji. Liczył, że przeczeka w hotelu do powrotu córki. A teraz nawet go nie wpuścili. Wcześniej nigdy tak nie było. Co to za zasady oceniać gościa po wyglądzie? Nie był pijany, nie był włóczęgą tylko wracał z ryb. No, może trochę śmierdział, ale czy to powód, żeby być chamem?
Patrząc na rozładowany telefon, Wojciech pokiwał głową. W mieście nie miał ani przyjaciół, ani rodziny. Wezwać pomoc też nie mógł dom był na córkę. Telefon milczał jak grób.
I co teraz, dziadku? uśmiechnął się do siebie. Tak jeszcze nikt go nie nazywał. Dziadek? Przecież był w sile wieku! Jego pracownicy padliby na kolana, gdyby to usłyszeli.
Nieznajoma, która usiadła obok, wyrwała go z zamyślenia. Kobieta w średnim wieku, uśmiechnięta i zadbana, podała mu gorące pierogi. Przyjął je z wdzięcznością, czując, jak głód ściska mu żołądek.
Widzę, że pan tu cały dzień siedzi. Co się stało?
Wojciech opowiedział o rybach, deszczu, zgubionych kluczach i zamkniętych drzwiach hotelu.
Chyba ich już nie znajdę westchnął. Pewnie wpadły do wody. Nie myślałem, że tak skończę. Wszystko przez to, że ludzie patrzą tylko na wygląd.
Kobieta skinęła głową. Pracowała w pobliskiej piekarni i od dłuższego czasu widziała, jak Wojciech samotnie siedzi na ławce.
Od razu wiedziałam, że pan nie jest żadnym pijakiem uśmiechnęła się.
Broń Boże prychnął Wojciech. W moim wieku trzeba dbać o zdrowie. Ale dziś nazwano mnie “starym dziadem” i wyrzucono z hotelu. Przepraszam, pani Jadwigo, czy mogę użyć telefonu? Muszę znaleźć gdzieś nocleg. Nie chcę dzwonić do córki już późno, nie będę jej niepokoił.
Jeśli pan chce, może pan u mnie przenocować. Widzę, że pan porządny człowiek, tylko pechowo się potoczyło. Dom mam skromny, ale miejsce się znajdzie.
Wojciech był wzruszony. Jadwiga była pierwszą osobą tego dnia, która okazała mu współczucie. Postanowił, że kiedyś się jej odwdzięczy.
Po zamknięciu piekarni zaprosiła go do siebie. Przez lata widziała wiele ludzie często mijali ją obojętnie, gdy sama potrzebowała pomocy. Kiedyś i ona znalazła się w potrzebie tylko jedna dziewczyna wezwała pogotowie. Gdyby nie ona Rozumiała ryzyko
