Och, widziałyście, dziewczyny, tę kobietę w naszym oddziale? Już starsza
Tak, zupełnie siwa. Pewnie ma już wnuki, a wszystko tam się cieszy dziecko w jej wieku nie może się powstrzymać
Mam mamę, co wygląda młodziej niż ona. Ciekawe, ile lat ma jej mąż?
Cicha i ponura, nie rozmawia z nikim.
Dlatego nie gada. My się do niej przyglądamy jak do córki. Nie wiem nawet, jak ją nazwać. Mówią, że ma na imię Antonina.
Lepiej chyba jej imię i nazwisko podać
W oddziale położniczym wybuchła gorąca dyskusja, gdy jedna z przyszłych mam na chwilę opuściła pokój.
Los Antoniny był ciężki. Gdy Jadwidze było cztery lata, cała rodzina zachorowała na tyfus. Mama, tata, roczek starszy brat i dziadek nie przetrwali. Od tego czasu Jadwigę wychowywała surowa i władcza babcia Maria, której nie znała miłość.
W czterdziestym pierwszym roku Jadwiga i Wiktor skończyli trzynaście lat. Mieszkali w różnych wioskach, ale przyjechali do powiatowego ośrodka pracować w zakładzie, w którym brakowało rąk.
Tam przy zakładzie zamieszkali razem i poznali się. Od młodych lat pracowali ciężko, ramię w ramię z dorosłymi.
W piętnastu lat Wiktor wstąpił na front. Jadwiga, energiczna dziewczyna o płomiennofrunkowych włosach, chciała iść z nim, ale nie przyjęto jej. W tylnej linii przyda się wam więcej niż na froncie, mówili, szukając kolejnych pracowników.
W osiemnastu lat Jadwiga i Wiktor wzięli ślub, choć nie było czasu na wielkie przyjęcie. Trudne lata powojenne nie sprzyjały uroczystościom.
Z niezadowolenia babci, Jadwiga przeprowadziła się do męża. Ich wioski oddzielało trzydzieści kilometrów.
Po roku urodził się im syn, nazwany Wacław. Młodzi rodzice byli szczęśliwi, w domu panowała idyllą. Choć w ich młodości spotkało ich wiele trudności, wytrwali i zasłużyli na to szczęście.
Lecz szczęście nie trwało długo.
W wieku sześciu lat Wacław dorósł. Jadwiga i mąż wciąż żyli w zgodzie, a wioska zazdrościła im. Wiktor pracował jako cieśla, a jego piece były sławne w okolicy.
Wezwano go, by założył piec w sąsiedniej wiosce po drugiej stronie rzeki. Wziął ze sobą Wacława, bo Jadwiga była w pracy. Był mroźny luty, a oni ruszyli po zamarzniętej rzece.
Wiktor niósł ciężką skrzynię z własnymi narzędziami, bo nigdy nie używał cudzych. Wacław biegał wesoło i nie słuchał ojca, który wołał go, by szedł przy nim. Gdy brzeg był już w zasięgu dwudziestu metrów, chłopiec poślizgnął się na zasypaną śniegiem pośladkę. Wiktor rzucił się, by uratować syna, ale
Wtedy Antonina, mając dwadzieścia pięć lat, straciła męża i syna. Nie mogła już żyć w domu pełnym wspomnień i wróciła do wioski, do babci Marii.
Jadwiga zamknęła się w sobie, życie straciło sens. Nie myślała o nowej rodzinie.
Antoninie dopiero trzynaście lat minęło, a w tym wieku bez męża i syna Jadwiga podjęła decyzję.
Świadoma trudności, które ją czekały, samotność przerażała ją bardziej niż przyszłe problemy.
Wioska, w której mieszkała Jadwiga, była odległa, a dojazd niełatwy. Luty był surowy, a ona obawiała się, że pomoc nie przybędzie na czas, więc przyjechała do szpitala wcześniej. Zmartwiona zdrowiem dziecka, liczyła na młodość.
Od rana Jadwiga nie była sobą, wędrując po szpitalnych korytarzach: dokładnie osiemnaście lat temu straciła ukochanego męża i syna. Czas nie leczył rany, ból nie ustępował.
W końcu Jadwiga została matką zdrowego chłopca, którego nazwała Dymitr. Zawsze pamiętała, jak Wacław marzył o bracie.
Kup mi braciszka, prosił. Tato zrobił mi tyle zabawek! Będę się bawił z braciszkiem.
Jak go nazwiesz? pytał ojciec.
Dymitrkiem!
To będzie Dymitr! uśmiechnął się Wiktor, patrząc na Jadwigę.
Jadwiga w tamtym momencie pełna nadziei, a Wiktor oczywiście o tym wiedział. Wacławowi postanowiono pewien czas nie mówić. Gdy zginęli mąż i syn, Jadwiga straciła dziecko od najgłębszych przeżyć.
Teraz jednak pojawił się Dymitr, dokładnie taki, jakiego marzył Wacław.
Babcia Maria przywitała Jadwigę z noworodkiem niechętnie.
No i znowu płaczesz, szczęściu moje? pocieszała Jadwigę, kołysząc synka.
Ty… to wstyd, szczęście twoje, mruczała skrzypiącym głosem Maria. Cała wioska pewnie gada o twojej hańbie.
Tydzień już nie pokazuję nosa na zewnątrz, bo od razu zaczynają pytać, co mam powiedzieć? Że zwariowała moja staruszka? jęknęła Jadwiga.
W wiosce plotki rozchodziły się szybko. Nic nie drażniło mieszkańców bardziej niż samotna czterdziestotrzyletnia Jadwiga i jej nowonarodzony syn.
Babcia drwiła z niej bezlitośnie, ale po roku Maria, choć już w podeszłym wieku, nagle zmarła.
Jadwiga tęskniła, mimo wszystko babcia ją wychowała
Dymitr wyrosł na przystojnego chłopaka, wysoki, ciemny i nie podzielał urody matki, którą kochał ponad wszystko.
W siedemdziesięciu latach Jadwiga stała się babcią. Dymitr, dowiedziawszy się o narodzinach córki, pojechał z matką do szpitala. Jego żona, Zofia, leżała na pierwszym piętrze.
Zosiu, Zosiu! krzyczał szczęśliwy ojciec. Pokaż dziecko!
Zofia podeszła do okna, trzymając w ramionach maleństwo. Jadwiga uśmiechnęła się, wycierając łzy.
Ojej! Mamusiu, ona ruda! Zobacz, jak cię przypomina! zaśmiał się syn. Dla Antoniny było radością widzieć swojego ukochanego wnuczka szczęśliwego. Tak więc życie nie musiało być straszne…
Proszę, wspierajcie autora, zostawiajcie polubienia i komentarze!
