Czy to naprawdę ten sam mężczyzna, który zostawił mnie przy drzwiach domu dziecka? zapytał Roman nieznajomego, dostrzegając na jego piersi identyczną wrodzoną plamkę.
Dość, chłopaki, czas już dla mnie! krzyknął Roman, wskakując na stopę odjeżdżającego pociągu. Z peronu machały do niego przyjaźnie uśmiechy, ktoś jeszcze próbował coś dopełnić krzykiem. Uśmiechał się szeroko.
Minęły trzy lata od powrotu z wojska. W tym czasie udało mu się znaleźć stałą pracę, zapisać się na studia zaoczne. A po raz pierwszy zebrał się na wyjazd do innego miasta.
Z przyjaciółmi łączyła ich wspólna przeszłość dom dziecka. W dzieciństwie byli bez rodziców, teraz stali się dorosłymi ludźmi z własnymi celami, marzeniami i planami.
Ania i Piotr wzięli ślub, wzięli kredyt hipoteczny i czekali na dziecko. Roman szczerze cieszył się ich szczęściem, trochę im zazdrościł w dobrym tego słowa znaczeniu, bo sam pragnął podobnego. Jego własna droga życiowa potoczyła się jednak inaczej.
Już od pierwszych lat w internacie zastanawiał się: kim jestem? Skąd pochodzę? Dlaczego tu trafiłem? Wspomnienia były blade, niczym rozmyte fragmenty snu, lecz w głębi duszy tliło się ciepłe poczucie, że kiedyś było coś dobrego. Jedyną pewną informacją było to, że przyprowadził go mężczyzna młody, przyzwoicie ubrany, w wieku około trzydziestu lat.
O nim dowiedział się od babci Nyury, starszej sprzątaczki, jeszcze nie na emeryturze.
Byłam wtedy młodsza, oczy miałam jak sokół opowiadała. Patrzę przez okno, a on stoi pod latarnią, trzyma małego za rękę. Chłopiec nie miał więcej niż trzy lata.
Rozmawia z nim poważnie, jak z dorosłym. Potem dzwoni do drzwi i przyszedł. Złapałam go, ale on był zwinny, jakby go nie było.
Teraz rozpoznałabym go od razu. Miał charakterystyczny nos długi, ostry, niczym u Kaszany. Nie widziałam w pobliżu samochodów, więc był miejscowy. Nie założył nawet rękawiczek dziecku.
Roman niczego nie pamiętał, lecz po latach rozważań doszedł do wniosku, że najprawdopodobniej był to jego ojciec. Co stało się z matką, pozostawało tajemnicą.
Do domu dziecka przywieziono go zadbany, czysty. Jedynym, co niepokoiło wychowawców, była duża, biała plama rozciągająca się od klatki piersiowej aż do szyi.
Najpierw uznano to za oparzenie, potem lekarze stwierdzili: rzadka forma plamki wrodzonej. Babcia Nyura twierdziła, że takie cechy często dziedziczy się w rodzinie.
No dobra, Nyuro, masz zamiar, żebym teraz chodził po plażach i sprawdzał wszystkich pod kątem plamek? śmiał się Roman.
Babcia jedynie westchnęła. Stała się dla niego najbliższą osobą, prawie jak rodzina. Po ukończeniu szkoły przyjęła go pod swój dach:
Dopóki nie znajdziesz mieszkania, mieszkaj u mnie. Nie kręć się po wynajmowanych kątach.
Roman tłumił łzy, bo już był mężczyzną. Jak mógł zapomnieć chwile, gdy po kolejnej sprawiedliwej kłótni przychodził do niej do schowka i płakał na kolanach? Zawsze chciał bronić, nawet przeciw starszym. Ona głaskała go po głowie i mówiła:
Dobrze, że jesteś taki uczciwy, Romku. Życie z takim charakterem nie będzie proste. Bardzo nie będzie proste.
Wtedy nie rozumiał tych słów. Dopiero po latach pojął ich głębię.
Ania była w domu dziecka od urodzenia. Piotr pojawił się później, gdy Roman miał jedenaście lat. Był szczupły i wysoki, a Piotrek zamknięty, wrażliwy. Przyniesiono go po strasznej tragedii: rodzice otruli się podrobionymi tabletkami. Najpierw Piotrek trzymał się na uboczu.
Wtedy wydarzyło się coś, co połączyło ich troje w jedną rodzinę nie krwi, ale prawdziwą, bliską rodzinę.
Ani nie lubiły. Ruda, mała, cicha idealna ofiara drwin. Jeden drał, drugi ciągnął za włosy, trzeci po prostu popychał. Tego dnia starsze dzieci rozproszyły się szczególnie.
Roman nie mógł stać z boku rzucił się bronić. Siły były jednak nierówne. Po dziesięciu minutach leżał na ziemi, osłaniając twarz przed ciosami. Ania krzyczała, machając teczką niczym włócznią.
Nagle wszystko się wyciszyło. Krzyki, kpiny jakby ktoś wyłączył je. Czyjeś ręce podniosły Romana. Przed nim stał Piotr.
Po co wstąpiłeś? Nie potrafisz się bić!
Czy miałem patrzeć, jak ją biją?
Piotr zamyślił się, po czym wyciągnął rękę:
Jesteś w porządku. Chodźmy razem?
Od tego momentu narodziła się ich przyjaźń.
Ania patrzyła na swojego wybawiciela z takim podziwem, że Roman nie wytrzymał i zakrył jej usta dłonią:
Zamknij buzię, bo musisz przełknąć muchę.
Piotrek roześmiał się:
Hej, mała, jeśli coś się stanie, od razu przyjdź do mnie. Powiedz wszystkim, że jestem pod twoją ochroną.
Od tego dnia Piotrek poważnie podszedł do treningu Romana. Najpierw było nudno lepiej byłoby poczytać książkę, ale Piotrek potrafił zmotywować.
Z czasem Roman zaczął się rozwijać. Zamiast trójek z WFu w dzienniku pojawiła się piątka, mięśnie wzmocniły się, a dziewczyny częściej zerkały w jego stronę.
Pierwszy z internatu odjechał Piotr. Ania płakała, a on przytulił ją i rzekł:
Nie płacz, mała. Na pewno wrócę. Nigdy cię nie oszukałem.
Wrócił naprawdę choć tylko raz, potem poszedł na służbę. A kiedy powrócił po raz kolejny, Ania już pakowała walizki. Wszedł do pokoju w mundurze, trzymając bukiet:
Jestem po tobie. Bez ciebie życie stało się nie do zniesienia.
W międzyczasie Ania przemieniła się w piękną, pełną blasku dziewczynę. Gdy się odwróciła, Piotr zaskoczony upuścił kwiaty:
Wow! Jesteś cud! Może nie chcesz być moją żoną?
Uśmiechnęła się:
Chcę. Ty też nieźle radzisz sobie.
Po wojnie Piotr skierowano do służby właśnie do tego miasta, do którego zmierzał Roman. Postanowił, że koniecznie ich odwiedzi, zwłaszcza gdy będą mieli dziecko chrzestynką zostanie właśnie ona.
Roman zamówił miejsce w przedziale, tym razem nie oszczędzał i wybrał luksusowy wagon. Potrzebował dobrego snu przed pracą pracował jako wysokościowiec na budowie. Praca wymarzonego rodzaju, godna pensja, bez nadgodzin miał czas na naukę i spotkania ze znajomymi.
Gdy miał już położyć się spać, usłyszał krzyki z korytarza. Mężczyzna próbował wymusić natychmiastowe zwolnienie przedziału. Roman chciał zignorować hałas, lecz wkrótce do głośnego krzyku dołączył płaczący głos kobiety znajomy, jakby od babci Nyury. Roman zerknął w korytarz.
Obok sąsiadującego przedziału drżała ze strachu młoda konduktorka.
Co się stało?
To jakiś ważny gość szepnęła. Babcia przypadkowo potrąciła mu szklankę z herbatą, rozlała na koszulę. Teraz wykrzykuje, jakby miał go od razu skazać.
Mężczyzna wciąż krzyczał:
Stąd precz, staruszka! Tylko psujesz powietrze!
Roman podszedł:
Przyjacielu, trochę ciszej. Przed tobą starsza pani. Nie jest winna, a dojazd też zapłaciła.
Wiesz, kim jestem? Jeden dzwonek i już nie będziesz w tym pociągu!
Nieważne, kim jesteś. Wszyscy łamią szczęki tak samo ważni i zwykli.
Mężczyzna nagle zamilkł. Roman pochylił się do starszej:
Chodź ze mną. Zmienię ci przedział mój jest do dyspozycji.
Babcia nie mogła powstrzymać łez były to łzy wdzięczności. Konduktorka patrzyła na Romana z szacunkiem. Wrócił do jej przedziału, odłożył torbę, odciął koszulę. Mężczyzna zbledł.
Co masz na piersi?
Roman spokojnie spojrzał na niego.
Nie bój się, to nie jest zakaźne. Od urodzenia.
Boże mój
Mężczyzna powoli usiadł na siedzeniu. Roman zmarszczył brwi:
O co chodzi?
Z drżącymi rękami zaczął rozpinąć koszulę. Pod nią ukazała się identyczna wrodzona plama.
Czy to ty byłeś tym samym mężczyzną, który zostawił mnie przy drzwiach domu dziecka?
Tak. Byłem tchórzem. Przepraszam. Wtedy byłem żonaty. Twoja mama, Marina przyszła do mnie, powiedziała, że choruje na nieuleczalną chorobę i nie ma już wiele czasu. Prosiła, byśmy przyjęli cię pod swój dach.
Ale po kilku godzinach moja żona miała wrócić. Przestraszyłem się Odprowadziłem cię do domu dziecka i przeprowadziliśmy się. Lata później Marina mnie odnalazła. Leczenie pomogło, przeżyła i szukała cię. A ja powiedziałem, że nie żyjesz.
Gdzie ona teraz?
Po udarze trafiła do domu dla osób niezdolnych do samodzielnego życia. To było dwa lata temu, w waszym mieście.
Roman nie odpowiedział, opuścił przedział i podszedł do konduktorki.
Słyszałam wszystko szepnęła. Jeśli chcesz, możesz trochę odpocząć u mnie.
Dziękuję. Chyba już wiem, o którym budynku mówimy.
Nie poszedł do pracy, zadzwonił i wszystko wyjaśnił. Konduktorkę nazywała Katarzyna pojechała z nim. Był jej wdzięczny, bo sam podróż byłby zbyt przerażający.
Marina trafiła po udarze około dwa lata temu
Tak jest. Marina Pawłowna. Wspaniała kobieta. Zawsze mówiła, że nie ma nikogo syn nie żyje. A wy?
Roman wzruszył ramionami:
Może to syn, jeśli to naprawdę ona.
Proszę przejść.
Kobieta na wózku odłożyła wzrok od robótek, uśmiechnęła się. Pielęgniarka zachichotała:
Jesteście jak dwie krople wody!
Marina wypuściła kłębek:
Zawsze wiedziałam, że żyjesz. Czułam to.
Minęły dwa lata. Marina przeszła kurs rehabilitacji, opłacony przez Romana. Czytała bajkę swojemu wnukowi, a Katarzyna, jego żona, przygotowywała uroczystą kolację. Dziś dowiedziała się, że znowu zostanie mamą
Tak oto niesamowita historia. Wydaje się, że to niemożliwe, a życie udowadnia, że potrafi jeszcze więcej
Co o tym myślicie? Podzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach, zostawcie lajki.
– To ty byłeś tym mężczyzną, który zostawił mnie przed drzwiami domu dziecka? – zapytał Roman nieznajomego, dostrzegając na jego piersi tę samą znamię.