Droga Halino!
Z całego serca dziękuję Ci za lekcję, którą dało mi małżeństwo z Twoim synem. Zgodnie z obietnicą, odprowadzam go z powrotem do Ciebie, zdrowego i troskliwego, choć trochę wyczerpanego po tych wszystkich przygodach.
Przykro mi, że nie stałam się dla Ciebie mamą, jak kiedyś marzyłam, kiedy Krzysztof oświadczył mi się pod dachem starej kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu. Moje przyjaciółki, już od lat żony, żyły w swym własnym świecie: wspierały się nawzajem, dbały o siebie i okazywały szacunek. Chciałam takiej rodziny, w której mężczyzna zawsze będzie przy mnie, dzieci będą rosły pod naszym dachem, a my razem będziemy je kołysać i dorzucać do ich pierwszych kroków.
Gdy po raz pierwszy zobaczyłam, jak Krzysztof odnosi się do Ciebie, pomyślałam: To właśnie od takiej mamy wyrósł taki syn. Przed ślubem rzekłaś jedno zdanie, które utkwiło mi w pamięci: Mój syn przyzwyczajony jest do jednej kobiety. Nie przywiązałam wtedy do tych słów takiej wagi, jaką zasługują, i za to żałuję.
Krzysztof zawsze biegnie po leki dla Ciebie, choć apteka stoi już przy progu. Gdy drzwi w drzwiach skrzypią, mój mąż Marcin od razu chwyta smar i naprawia je, więc nie musisz się martwić o poważny problem. A kiedy miałem mnie zabrać na spacer po Łazienkach, wywołałaś małą aferę, zarzucając mi lenistwo i przyzwyczajenie do wygody. No cóż, samochód naprawdę wygodniejszy od tramwaju, a ciągnięcie ciężkich siatek nie jest przecież sportem.
Gdy nie mogłaś zasnąć i w środku nocy podzieliłaś się ze mną swoim złym samopoczuciem, Krzysztof wziął taksówkę, bo już po kilku kieliszkach wolał nie ryzykować jazdy. Zamiast podziękować, stwierdziłaś, że nie ma nic złego w powstrzymaniu się od picia, jeśli jego matka potrzebuje pomocy. Tak, możesz powstrzymać się od wszystkiego, bo on jest Twoim synem, a ja tylko jego żoną.
Gratuluję Ci, że nie dzielisz ze mną tego pola w relacji z synem przecież mężczyzn nie dzieli się po połowie. Dzięki Bogu, że nie mamy dzieci; nie musiałyby od razu wołać tatusia, bo babcia ma pierwszeństwo. Kiedy naprawdę potrzebowałam wsparcia, Krzysztof odmówił, a przyjaciółka podsunęła mi pomoc i zrozumienie.
Przyznaję, przegrałam nie mogłam stać się dla niego tym, kim Ty jesteś. Jego miłość do jednej kobiety do Ciebie była formalnym protokołem, a nie prawdziwym uczuciem. Chciałam być potrzebna mężczyźnie, nie wymagać idealnego małżonka, nie zakładać sztywnego porządku, pozwolić mu wrócić do domu po piwie z kumplami, a przede wszystkim, by martwił się o moje porażki i cieszył się z sukcesów.
Z uśmiechem przyjmuję fakt, że mój małżonek nigdy nie będzie tym ideałem. Nie mieliśmy dzieci, bo nie potrzebujesz mocnych emocji, a Krzysztof oszczędzał Twoje serce i tylko Twoje. Ta gospodarność zainspirowała mnie do ciąży, a już za trzy miesiące mamy małego Jasia, który wkrótce pojawi się na świecie.
Obiecuję wychować go na prawdziwego mężczyznę, ale nie w Twoim pojęciu. Dziękuję za doświadczenie, które zdobyłam w małżeństwie z Twoim synem. Zwracam go Tobie, zdrowego i troskliwego. Niech będzie Wam szczęśliwie.
Twoja była synowa,
JadwigaNiech każdy dzień przynosi Wam spokój, ciepło i filiżankę dobrej herbaty.
