Krewni przybyli dopiero po tym, jak wzniósł się mój dom nad Bałtykiem.
Urodziłem się w małej wiosce pod Warszawą, w Wólce Kościelnej. Mam dwadzieścia dwa lata. Ojciec, Piotr, i matka, Helena, odeszli w zeszłym roku, więc nie musiałem z żalem trzymać się rodzinnych ziem. Ich pogrzeby były skromne prawie nikt ze sporych rodzeństw nie zjawił się przy trumnie.
Gdy ostatnie trumny zsunęły się do ziemi, krewni od razu wymyślili wymówki i pożegnali się, mówiąc: Niech Bóg z wami będzie. Po ich odejściu poczułem, że jedyną drogą jest ucieczka, bo wspomnienia przytłaczają jak ciężka mgła.
W domu rodzinnym nigdy nie było łatwo. Już w liceum byłem ofiarą kolegów, a po studiach i pierwszej pracy stałem się wiecznym chłopcem do bicia pod nosem przełożonych. Zrozumiałem, że muszę spróbować szczęścia gdzie indziej, więc sprzedałem dom rodziców za kilka tysięcy złotych i ruszyłem nad morze, do Sopotu. Tam nabyłem mały kawałek gruntu i wybudowałem dom o powierzchni stu pięćdziesięciu metrów kwadratowych.
Po zakończeniu prac zrobilem zdjęcia nowego dachu, kominkowi i widokom, które wrzuciłem na portale społecznościowe. Dzwoniłem do krewnych, pytałem o radę, ale oni jedynie kręcili nosem i twierdzili, że nic nie wiedzą. Żadna pomoc, żadna dobra wskazówka nie dotarły do mnie.
Lato nadeszło, a telefon zadzwonił raz po raz. Chcemy spędzić wakacje nad morzem, możemy u Ciebie zostać? słuchałem, jakby to było pytanie o pożyczenie dźwigni. Mógłbym się zgodzić, ale dlaczego miałbym otwierać drzwi tym, co nie stało przy mnie, gdy pogrzebaliśmy rodziców? Wtedy nie mieli pieniędzy, twierdzili, że ledwo wiążą koniec z końcem, a teraz przyjeżdżają, licząc na mój dom jako tanie schronienie.
Ten rok nauczył mnie, że mam tłumną rodzinę, że wszyscy mnie kochają i tęsknią, a nawet dawni koledzy z klasy zaczęli pisać, chwalić i prosić o odwiedziny. Ich hipokryzja rosła niczym chwasty po deszczu.
Wkurzony, napisałem w sieci: to moje niewinne marzenie, jak kto woli. Do tego dodałem zdjęcie starej, zniszczonej chaty, twierdząc, że straciłem cały majątek po domu rodziców i mogłem kupić tylko tę ruderę, prosząc, by przyjechali i pomogli naprawić moje mury. Po tym krewni znowu zniknęli, z pretekstem pilne sprawy, a ja słyszałem, że są biedni jak myszy kościelne.
Zastanawiam się, dlaczego ludzie tak podwójnie się zgrywają, a świat jest tak bezlitosny? Leżę teraz na piasku, wpatrując się w wschód słońca, i myślę o umieszczeniu kolejnych zdjęć w sieci. Nie zamierzam już machnąć czerwoną szmatą przed bykiem, żeby wzbudzać zazdrość. Może w przyszłym roku pokażę prawdziwy dom, by zobaczyć, co naprawdę myśli o mnie rodzina.
