Drugi syn to mąż.
Nie, to nie żona To pomoc domowa, kucharka Nie rozpraszajcie się.
Wśród przyjaciół wspomniałem o Jadwicie a właściwie o jej mężu.
Nie żona? Kucharka? Co za zwrot!
Jadwiga aż zakrzesła.
I przyjaciele nie znali jej wcale. Mężczyźni odwrócili się, by zobaczyć, kto przerwał ich spotkanie. Stali się tak poważni, jakby byli ministrami na sesji. Co to za znajomi, o których żona nie słyszała?
Łukasz, przewracając krzesło, podskoczył i rzucił się w stronę Jadwigi, by ocalić ją przed wzrokiem kumpli. Jego wyniosli rozmówcy wymienili zdziwione spojrzenia. Przeszedł szept: po co on się tak spieszy do pomoc domowej. Wszyscy uśmiechnęli się dwuznacznie.
Jedynym obojętnym pozostał wysoki mężczyzna, zajmujący najdalsze krzesło.
Pomoc domowa? odezwała się Jadwiga za zamkniętymi drzwiami. Kucharka?
Nie wypada ci w tych podniszczonych dżinsach przedstawiać się żoną, powiedział Łukasz, jakby to miał podkreślić dla samej Jadwigi, u nas siedzą poważni mężczyźni.
Normalne dżinsy.
Nitki przy szwach wystają, ale nie rzucają się w oczy.
Normalne dla pracującej klaczy, a żona odnoszącego sukcesy przedsiębiorcę nie może chodzić jak żebraczka!
Przedsiębiorcę? To ty im wymyśliłeś? Skąd ich wziąłeś?
Dziś byłem w klubie bilardowym przy ulicy Marszałkowskiej i pokonałem ich pięcioro! Zafascynowali się moim talentem i zaprosili na kieliszek czegoś mocnego. Zapytałem ich o pracę. Mogą sfinansować mój projekt salonu samochodowego! Są inwestorami!
Twoi inwestorzy grają w domino przy garażach.
Dziś Jadwiga zobaczyła, że jej mąż traktuje ją jak służbę. Nie jest kucharką, ale podtrzymuje ich rodzinę finansowo. Przyniosła pieniądze i po cichu zniknęła pod listwą.
Za to Jadwiga wspomniała o domino.
Jeśli nie wierzysz w męża, po co potem się gniewać, że on sam w siebie nie wierzy i nie pracuje? Jak można budować karierę, kiedy własna żona cię nie docenia?
Dziś umawiali się, że on odwiezie jej garnitury do pralni chemicznej. Jadwiga zwolenniczka klasycznego stylu nosi je na ważne spotkania, a na co dzień, kiedy musi obejść wiele obiektów, wybiera podniszczone dżinsy.
Odwieźesz garnitury?
Nie! Kiedy miałam? Próbowałam przyciągnąć inwestorów
Gdzie? W bilardzie?
Co, już nie mogę odpocząć?
Kiedy ja przejęłam wszystkie finanse, ty przejąłeś dom.
Ale mówiłem, że potrzebuję czasu na hobby i samorealizację.
Masz go mnóstwo! Na dom nie ma czasu. Płacę za sprzątanie, jem, gdzie popadnie. Wieczorem zamawiasz rolki albo pizzę! Gdzie ten dom, o którym tak marzyłeś? W bilardzie chciałeś grać od świtu do zmierzchu!
Zmniejsz hałas, kochanie, zasłonił jej usta ręką, jeśli usłyszą mnie inwestorzy, nie zobaczymy dochodowego biznesu.
Nie zobaczymy go, bo jutro ci inwestorzy zdrzemną się i nie będą pamiętać, jak cię nazywać.
Jadwiga zazdrościła koleżankom, które przychodzą do pracy, by przełamać monotonię domowych obowiązków i mieć własne pieniądze. One nie siedzą po nocach przy raportach, nie walą się w trzecią noc, sprawdzając wykresy. Teraz trwa redukcja etatów, a Jadwiga bała się, że kobiety stracą spokój i zaczną się martwić o pracę, ale tak nie było: plotkują przy herbacie i tak dalej. Bo nawet jeśli zostaną zwolnione, w domu czekają mężowie, których pensje nie przewyższają ich zarobków.
Jadwiga uciekała przed zwolnieniem jak przed ogniem. Pracowała więcej, energiczniej, wydajniej miała najwyższą produktywność, a to nie dawało ulgi.
Łukasz z niezadowoleniem jęknął: Ty, żono, jesteś nowicjuszem w negocjacjach i rozmarzysz nad nieudolną kucharką, która pomieszała wszystko i nie odebrała ci garniturów z pralni.
Jadwiga się nie wtrącała.
Gdyby się wtrąciła, Łukasz znów porozmawiałby o rozwodzie.
A oni zaczęli myśleć o dziecku
Mieszkanie Jadwigi i Łukasza znajduje się w nowym bloku przy alei Złotej, gdzie jest przejście z trzema mieszkaniami, ale nie takie ciasne jak w starych blokowiskach. Duży pokój z fotelami dla gości i przylegający balkon. Jadwiga wyszła na wspólny balkon.
Miałem też żonę, odezwał się głos zza pleców.
Jadwiga wydała się przerażona! Łukasz i jego goście nie słyszeli niczego, więc nikt nie podbiegł.
Okazało się, że wysoki inwestor, który nie uśmiechał się przy dwuznaczności sytuacji z pomoc domową, stał nad nią.
Panie, słyszy pan głosy? I myśli pan, że prowadzimy ożywioną dyskusję? zapytała Jadwiga, rozgniewana jego bezczelnością, Co to za uwaga o żonie, jeśli i tak nie rozmawiałam z wami? Nie interesuje mnie, kto tam był.
Mężczyzna nie zmącił się.
Miałem też żonę.
Co?
Była gospodynią domową, nie pracowała, nie mieliśmy dzieci, a ja często zamawiałem sprzątanie na pomoc. Różnica? Spotykała mnie z radością.
Nie jestem gospodynią.
Nie, nie o to mi chodzi. O tego, którego nazwałeś mężem. W naszej rodzinie ja lepiej zarabiałem, więc budowałem firmę, a żona zajmowała się domem i hobby. Nigdy jej nie krytykowałem. Byłem w siódmym niebie, bo mogłem zapewnić jej życie, w którym nie musiała myśleć, skąd wziąć chleb. Gdyby jednak powiedziała, że jestem tylko sługą, od razu stałaby się moją byłą żoną nie na papierze, a w sercu. Można wiele wybaczyć, ale nie lekceważenie od osoby, za którą gotów jesteś oddać życie. A moja żona mnie też kochała.
Co więc was rozdzieliło, skoro tak się kochaliście?
Podwieszony w barze bilardowym znalazł się przy nich pijany handlarz, którego Łukasz spotkał.
Słowa tego człowieka nie zachęcały Jadwigi do rozwodu. Rozumiał, że trzeba wejść w buty innej osoby, aby pojąć jej drogę. Łukasz powiedział to po pijaku Czy to powód do rozwodu? Myśleli o dziecku, a Jadwiga od zawsze marzyła o potomku Kogo jeszcze znajdzie na roli ojca w swoich 37?
Rak. To on nas rozdzielił.
Przepraszam
Wszystko w porządku, Jadwigo, nigdy nie pozwól, by ktoś cię nie szanował, nawet mężczyźnie. Gdzie brak szacunku, tam nie ma miłości.
Specjalista od psychologii rodzinnej.
Nie, jestem programistą.
Co więc straciłeś w tej wesołej firmie inwestorów i tym, co próbuje wyłudzić od nich pieniądze?
Nie jestem biedny, mogę sam zainwestować, ale towarzyszy mi pustka w domu. Dlatego, kiedy nie pracuję, wędruję. Przepraszam, gdybym wiedział, że przyjdziesz i cię zawstydzę, nie przyszedłbym. Nie żałuję, że cię spotkałem. Jesteś czarująca.
A pan się nie przedstawił.
I po co jej znać jego imię?
Pan się nie przedstawił.
Andrzej, machnąwszy ręką, uspokoił głośną grupę i rozesłał wszystkich do domów.
Jadwiga miała rację. Rano, gdy Łukasz dzwonił do swoich nowych przyjaciółinwestorów, nie pamiętali nawet jego imienia, ani co wczoraj pili.
Nie było cień porażki. Łukasz jedynie udawał marzenia o biznesie. Nic nie potrzebował. Pracować dla kogoś to nie to. Był przedsiębiorcą, ale tworzył jedynie iluzję, a nie własny podmiot.
Nie odpowiedzieli i nie odpowiedzą. Po mnie jeszcze popędzą.
Łukaszu, a co z moim urlopem macierzyńskim?
Co?
Jeśli pójdę na macierzyński, co będziemy jeść?
Ale to krótkotrwały urlop, miesiąc przed porodem i trzy po. Potem niania się obejmie.
Powiedziałeś dobrze, kiedy zaproponowałam, że albo utrzymam rodzinę, albo będę z dzieckiem.
Powiedziałem dobrze, a nie obiecuję. Gdzie jest dziecko? Nie jestem niania, jesteś matką. Rozwiąż to.
Czy więc znajdziesz pracę?
Zobaczymy
Masz jakieś odpowiedzi, poza zobaczymy?
Jadwigo! Zjadłaś cały apetyt od rana! Nie obciążaj mnie tym dzieckiem. Będzie. Wszystko będzie. Jutro zaczniemy działać.
I tak było. Jadwiga była w ciąży. Planowała po urlopie znaleźć nianię i pracować na pół etatu, ale wkrótce okazało się, że już przed urlopem nikt jej nie czeka w pracy.
Jadwigo, firma zbankrutuje! powiedziała Ania.
Co to znaczy?
Za miesiąc wszyscy zostaniemy bez pracy.
Ale jestem w ciąży Nie można zwolnić ciężarną.
Jeśli firma upada, jak zostaniesz?
Jadwiga popadła w apatię. Nie jadła, nie chciała nikogo widzieć, ale nadzieja, że może mąż w końcu stanie się mężczyzną domu, podtrzymała ją.
Łukasz spojrzał sceptycznie:
Jeśli wrócę do pracy, to będą śmieszne pieniądze, nie tak jak twoje. Mam dużą przerwę w stażu, straciłem umiejętności, wykształcenie szwankuje. Nie mogę wziąć takiej odpowiedzialności.
Potrzebuję czasu, a go prawie nie ma Za kilka miesięcy brzuch będzie widoczny.
Ile tygodni?
Dziesięć.
Dziesięć, rozumiem. Jeszcze zdążymy.
Co to znaczy?
Na kiju! Nie musisz rodzić. Zadzwoniłem do mamy, ona jest przerażona twoją beztroską. Nie odchodź w urlop, kiedy masz tyle obowiązków. Musisz się utrzymać. Nie mogę teraz pracować. Rodzice czekają, byśmy pomogli im z ogrodem i opłatą. Piękne oczy nie dają nam pieniędzy. Mama mówi, że nie ma mowy o dziecku. Nie wiesz, że nie pójdziesz na urlop, a zostaniesz bezrobotna. Nie, nie, kochanie. Ten numer nie przejdzie.
Ale mówiłeś, że czas zostać rodzicami.
To dlatego, że zamieszałeś mi w głowie! Ten maluch przejmie cały koc. Czy mam stać się biedny, bo wszystkie oszczędności pójdą na dziecko? To zbyt ciężkie obciążenie. Bądź roztropna i pośpiesz się. Musisz zdążyć, inaczej będziemy mieli jeszcze więcej nieszczęść.
Jadwiga ruszyła po rzeczy do pracy. Kierowniczka, która wspomniała o bankructwie, też pakowała się do wyjścia.
I on cię zwolnił?
Tak.
Co mówi?
Że nie wytrzymamy.
Nie wytrzymacie, czy nie wytrzymasz dwójki dzieci?
Nie wiem, co się stanie z pracą, muszę szybko znaleźć coś, by dostać zasiłek macierzyński albo zrobić, co chce Łukasz. Jeśli zdecyduję się urodzić, on mnie zostawi. Zna go i rozpadnie się. Jak żyć bez pracy i dziecka bez męża?
Bez męża, który nie zarabia? Twoja logika zboczyła. Z dzieckiem przeżyjesz na zasiłek. A z mężem, który nie pracuje, będzie łatwiej?
No, on teraz nie pracuje, ale
Światło przygasło. Jadwiga była w ciąży, straciła pracę, a Łukasz nie chciał się wziąć do roboty.
Musiała chodzić na rozmowy, ale nie mogła przyznać się do ciąży, jeśli nie zapytają
Z determinacją Jadwiga maszerowała do domu, rozsyłała CV i czekała na odpowiedzi.
Dzień dobry, panie domowe! zażartował wysoki mężczyzna.
Był w jej klatce?
Nie jestem domowa.
Łukasz twierdził inaczej. Co teraz, bezrobotna?
Byliście w naszym mieszkaniu?
Nie doszedłem. Wszedłem na podwórko i natknąłem się na Łukasza, jak wyciągał rzeczy, mam nadzieję, że tylko swoje, i wydaje się, że składa pozew o rozwód.
Wiadomo, Łukasz uciekł z toną.
Bezrobotna i opuszczona, stwierdziła Jadwiga.
Mogę ci zapewnić pracę, jeśli chcesz.
Łukasz nie powiedział, że jestem w ciąży?
Powiedział. Najpierw panika,W końcu Jadwiga zrozumiała, że prawdziwym bogactwem jest szacunek wobec siebie i odwaga, by iść naprzód, niezależnie od przeciwności.
