Pamiętam, że kiedyś, w małym miasteczku nad Wisłą, urodziła się Olga Bielecka, dziecko zadowalającej rodziny. Ojciec był szefem w lokalnym zakładzie, matka zajmowała się domem, prasowała jego garnitury i gotowała tradycyjne kiszonki. Po szkole Olga wyjechała do Warszawy na studia. Tam spotkała Aleksandra Kowalskiego, poślubiła go i, jakby los uśmiechnął się do nich, stworzyli ciepły dom i dobrą pracę.
Jedynym smutkiem było brak dzieci. Przeszli przez niezliczone wizyty u lekarzy, nawet wyjechali za granicę, lecz wszyscy uparcie twierdzili, że ich zdrowie jest w porządku. Gdy kolejny test ciążowy znów nie dał wyniku, Olga rozpłakała się, pytając Po co Bóg daje dzieci, jeśli sami nie możemy ich mieć?
Pewnego wolnego popołudnia wybrała się na spacer po Łazienkowskim parku. Słońce przygrywało, ptaki ćwierkały, a w sercu Olgi wciąż była pustka. Na ławce siedziała staruszka, karmiąc gołębie ziarnkami. Położyła się obok, a staruszka milcząco podała jej mały woreczek. Olga zaczęła rozsypywać ziarna, a ptaki otoczyły ją głośnym chichotem.
Wtedy poczuła potrzebę rozmowy. Opowiedziała staruszce o swojej rozpaczy z powodu braku potomstwa. Staruszka wsłuchała się w milczeniu, po czym zapytała: Olgo, czy wiesz, czy kiedyś zraniłaś kogoś tak bardzo, że zapomniałaś o tym?
Olga odpowiedziała, że nie przychodzi jej nic takiego na myśl. Staruszka dopytała: A może w szkole? Może kiedyś zdarzyło się coś, czego nie pamiętasz?
Olga, zawsze cicha i skromna, nie przywoływała żadnych konfliktów ze szkolnych lat. Wtedy nagle przypomniała sobie jedną sytuację. W klasie była dziewczyna o imieniu Jadwiga, wychowywana przez babcię, rodzice nie radzili sobie w życiu. Jadwiga była nieśmiała, trzymała się na uboczu, a koledzy nazywali ją świętą. Często stawała się obiektem kpieli, lecz milczała i nie odwzajemniała gniewu.
Czasem dzwoniła Olgę na domowy telefon i rozmawiali długo o książkach, filmach i zadaniach domowych. Rozmowy były żywe, lecz w szkole Jadwiga nie podchodziła do Olgi, jakby wstydziła się przyjaźni. Olga nie protestowała, bo bała się, że będzie wyśmiana jako przyjaciółka świętej.
Pewnego razu Jadwiga przyszła do szkoły w bluzce i spódnicy, zamiast mundurka. Na przerwie rozdarła się jej suwak, a dziewczyna przypiąła go szpilką. Chłopcy, zobaczywszy to, podeszli z tyłu, rozpinając szpilkę, i spódnica opaść na ziemię. Rozległ się głośny śmiech, a Olga stała i patrzyła, nie mogąc nic zrobić. Jadwiga podniosła spódnicę i pobiegła wzdłuż rzeki, skacząc do wody. Była późna jesień, woda była lodowata, lecz dziewczyna nie zwracała uwagi, pływała aż straciła przytomność. Przebiegły mężczyzna wyrwał ją z wody, okrył kurtką i wezwał pomoc.
Jadwiga trafiła do szpitala, kilka dni leżała w śpiączce, a potem zaczęły się powikłania od wychłodzenia. Do szpitala przychodziła jedynie babcia. Koledzy ze szkoły usłyszeli o wypadku, ale Olga nie udała się z wizytą; po prostu o tym zapomniała. Jadwiga już nigdy nie wróciła do szkoły, a plotki mówiły, że doznała urazu psychicznego.
Wtedy Olga po raz pierwszy poczuła wstyd za swój brak reakcji, choć nie zraniła Jadwigi wprost. Zgłosiła staruszce, że chce ją odnaleźć, lecz wtedy staruszka zniknęła, a gołębie rozleciały się po niebie. Olga wróciła do domu, a w głowie zrodził się pomysł pojechać do rodzinnego miasteczka, gdzie nie było już żadnych bliskich.
Następnego dnia wzięła wolne w pracy, powiedziała mężowi, że rodzice poprosili ją o wyjazd, i ruszyła w drogę. Zatrzymała się w hotelu i od razu skierowała się do domu Jadwigi. Niewiele się zmieniło: stara kamienica wciąż stała, a drzwi otworzyła babcia.
Olgo? Czego chcesz? zapytała, otwierając szeroko.
Dzień dobry, chciałabym zobaczyć Jadwigę, czy jest w domu? odpowiedziała Olga.
A gdzie mogłaby być, gdy nie ma? spytała babcia. Po co ci?
Muszę z nią porozmawiać, proszę, przyprowadź ją.
No to wejdź, skoro już tu jesteś.
Olga weszła do pokoju, w którym Jadwiga siedziała plecami do drzwi, malując obraz. Odwróciła się, a Olga zobaczyła piękną, dojrzalszą kobietę, której twarz zyskała nowe linie, ale wciąż rozpoznawała dawne cechy.
Jadwigo, pamiętasz mnie? spytała Olga.
Oczywiście, Olgo. Czego ode mnie potrzebujesz? odpowiedziała.
Olga wyznała jej swoją żałobę i opowiedziała o spotkaniu ze staruszką. Jadwiga spojrzała na nią i rzekła: Wiedziałam, że kiedyś czekałam na ciebie przy szpitalu, przy rzece, dzień po twoim upadku. A ty nie pamiętałaś o mnie. Nie gniewam się, że w szkole nie stałaś przy mnie, bo bałam się śmiechu. Było mi naprawdę źle w szpitalu, czułam się samotna, dlatego, gdy lekarze powiedzieli, że nie będę mieć dzieci, w myślach życzyłam ci tego samego. Pomyślałam, że zdradziłaś mnie obojętnością. Nie wierzyłam, że to się spełni.
Olga upadła na kolana. Przepraszam, Jadwigo, proszę, wybacz mi. Było mi tak wstyd, że nie podbiegłam do ciebie, nie odwiedziłam szpitala. Byłam egoistką, myśląc tylko o sobie. Teraz płacę za to karę.
Jadwiga, zawsze dobra i bez żalu, wstała i pomogła Olgi wstać. Olgo, wybaczam ci te myśli. Chcę ci pomóc, choć nie wiem jak. Nie trzymam urazy.
Usiadły przy herbacie, pogadały, a Olga obiecała dzwonić do Jadwigi. Serce jej było lekkie i spokojne.
Trzy miesiące później Olga kupiła kolejny test ciążowy. Gdy wyświetliły się dwie linie, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Natychmiast zadzwoniła do Jadwigi, która rozpromieniła się, bo wciąż nosiła w sobie ciężar winy za niepłodność Olgi. Potem Olga zadzwoniła do męża i rodziców; wszyscy cieszyli się ogromnie. Ciąża minęła gładko, a na świat przyszła dziewczynka Alicja. Jadwiga zgodziła się zostać chrzestną, co napełniło serca wszystkich radością.
Tak to bywa, że ludzie w gniewie wypowiadają złe słowa, życzą krzywdy, a bumerang losu odwraca to z powrotem do nich. Nie warto życzyć nikomu złego; lepiej żyć w pokoju i zgodzie w sercu.
